Πώς περνάτε στα γυρίσματα της σειράς;
Κ. Λιάρος: Υπέροχα! Είναι και η ιστορία από μόνη της συναρπαστική και γεμάτη ανατροπές, οπότε δεν βαριόμαστε ποτέ! Η αλήθεια είναι ότι είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε αρμονία και λειτουργικότητα μεταξύ μας στο γύρισμα. Επίσης, το γεγονός ότι δεν υπάρχουν σταθερές κάμερες κάνει την εμπειρία του γυρίσματος πολύ απελευθερωτική για εμάς τους ηθοποιούς. Δεν περίμενα ότι μπορεί να υπάρξει τέτοια ελευθερία, όπως και δημιουργικότητα, μέσα στους τόσο απαιτητικούς ρυθμούς της τηλεόρασης.
Θ. Κλάδη: Περνάμε υπέροχα! Βγάζουμε πολλή δουλειά, αλλά ταυτόχρονα γελάμε και δενόμαστε όλο και περισσότερο. Νιώθω ότι είμαστε μια ομάδα που χαίρεται να συναντιέται κάθε μέρα. Είναι ένα τεράστιο δώρο που μου έχει δοθεί και νιώθω πραγματικά ευγνώμων που συνάντησα αυτά τα άτομα!
Μ. Μιχαλακίδης: Περνάω πραγματικά υπέροχα. Υπάρχει ένα σπάνιο μίγμα δημιουργικής χαλαρότητας και υψηλού επαγγελματισμού. Νιώθεις ότι όλοι είναι εκεί γιατί αγαπούν αυτό που κάνουν. Είναι από εκείνες τις δουλειές που, όταν τελειώσουν, ξέρεις ότι κάτι θα σου λείψει, όχι μόνο καλλιτεχνικά, αλλά ανθρώπινα.
Μέχρι τώρα, ποια ήταν η πιο αστεία στιγμή ή ευτράπελο που ακόμα θυμάστε;
Κ. Λιάρος: Τι να πρωτοθυμηθώ, έχουμε ρίξει τόσο γέλιο με αυτά που έχουμε ζήσει μέσα και έξω από την ιστορία της σειράς… Σίγουρα, όμως, δεν θα ξεχάσω τη ζημιά που έπαθα στο πρώτο γύρισμα. Ηταν πολύ νωρίς το πρωί, ήμουν γεμάτος αγωνία, μόλις είχαμε ντυθεί και ετοιμαστεί και όλα ήταν σχεδόν έτοιμα για να γυρίσουμε την πρώτη σκηνή. Καθόμασταν, λοιπόν, σε ένα τραπέζι με τον Μιχάλη Μιχαλακίδη και περνούσαμε τα λόγια. Και εκεί, μέσα στον πανικό που οι άνθρωποι έτρεχαν να ετοιμάσουν το σετ, ξαφνικά κάποιος πέρασε, σκούντηξε τον αγκώνα του Μιχάλη, ο αγκώνας του Μιχάλη σκούντηξε το παγούρι μου και όλο το καυτό κακάο έπεσε πάνω μου! Είχα φρικάρει! Μείναμε για λίγο να κοιτιόμαστε με γουρλωμένα μάτια όσο το κακάο έσταζε βασανιστικά πάνω μου…
Θ. Κλάδη: Υπάρχουν πάρα πολλές στιγμές που είπα ότι δεν μπορώ να συγκρατήσω το γέλιο μου. Αξέχαστο, βέβαια, θα μου μείνει όταν πηγαίναμε λήψη και ένα άτομο δεν είχε προλάβει να φύγει από το δωμάτιο, οπότε για να βγει από το κάδρο απλά ξάπλωσε κάτω. Δεν την είχα δει στην αρχή και, μόλις συνειδητοποιώ τι συμβαίνει, με πιάνει νευρικό γέλιο.
Μ. Μιχαλακίδης: Το γέλιο συνήθως ξεκινά από τα σαρδάμ. Κάποιος μπερδεύει μία λέξη, προσπαθεί να τη σώσει, την κάνει χειρότερη και εκεί καταλαβαίνουμε όλοι ότι αυτή η σκηνή δεν πρόκειται να γυριστεί τώρα. Το πιο χαρακτηριστικό ευτράπελο, όμως, ήταν μια μέρα με σκηνές δράσης κατακαλόκαιρο. Αύγουστος, 40 βαθμοί κι εγώ ντυμένος για… Νοέμβριο. Σε κάθε «Πάμε!» ήμουν λίγο πιο μούσκεμα από πριν. Στο τέλος δεν έπαιζα τόσο τον ρόλο όσο την αντοχή μου στη ζέστη… Ηταν από εκείνες τις στιγμές που δεν φαίνονται στην οθόνη, όταν τις θυμάσαι χαμογελάς και σκέφτεσαι «Το ζήσαμε κι αυτό!».
Πώς είναι η μεταξύ σας συνεργασία;
Κ. Λιάρος: Απολαυστική! Είναι από αυτές τις φάσεις στη ζωή μου που δεν θέλω να τελειώσουν.
Θ. Κλάδη: Ειλικρινά, είναι από τις πιο όμορφες συνεργασίες που θα μπορούσα να φανταστώ. Επικρατεί ένα υπέροχο κλίμα, υπάρχουν εμπιστοσύνη, σεβασμός και διάθεση να βοηθάμε ο ένας τον άλλον.
Μ. Μιχαλακίδης: Υπάρχει εμπιστοσύνη. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Εμπιστοσύνη ανάμεσα στους ηθοποιούς, αλλά και από και προς τους ανθρώπους πίσω από τις κάμερες. Από το σενάριο, τη σκηνοθεσία, τη φωτογραφία μέχρι εμάς μέσα στο σετ την ώρα της λήψης. Οταν νιώθεις ασφαλής, τολμάς. Και όταν τολμάς, γεννιέται κάτι αληθινό.
Εχετε ομοιότητες με τους ήρωες που υποδύεστε;
Κ. Λιάρος: Ναι, φυσικά και έχουμε, άλλωστε αυτό είναι που ψάχνουμε εξαρχής σε κάθε χαρακτήρα που πρόκειται να υποδυθούμε. Το πυρηνικό στοιχείο που με συνδέει με τον Νίκο είναι η στάση του στις πιο επείγουσες καταστάσεις. Οσο πιο έντονα τον απειλεί κάτι τόσο μεγαλύτερη ψυχραιμία επιδεικνύει. Πιο εύκολα σηκώνει πολυκατοικία παρά διαλέγει τι θα φάει το μεσημέρι!
Θ. Κλάδη: Η Βιβή είναι μια κοπέλα που αναγκάστηκε να σταθεί στα πόδια της από πολύ μικρή ηλικία, να μεγαλώσει ουσιαστικά μόνη της. Αυτό την έκανε αρκετά σκληρή και έμαθε να μην εμπιστεύεται κανέναν πραγματικά. Με τη Βιβή μοιάζουμε στο ότι δεν κρύβει τα λόγια της, μόνο που εγώ βάζω ένα παραπάνω «φίλτρο» κάποιες φορές. Συχνά την παρασέρνει το συναίσθημα, αλλά προσπαθεί να δράσει με τη λογική, στο οποίο επίσης μοιάζουμε.
Μ. Μιχαλακίδης: Αν δεν είχα καμία ομοιότητα, θα έπρεπε μάλλον να ανησυχώ. Οι ομοιότητες, βέβαια, δεν είναι ποτέ ευθείες… Στον Φώντα, αναγνωρίζω έναν άνθρωπο που παλεύει να σταθεί όρθιος μέσα σε αντιφάσεις, άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με άμυνα. Αυτό το κομμάτι το καταλαβαίνω καλά. Δεν ψάχνω να «μοιάσω» στους ρόλους μου, ψάχνω να τους καταλάβω. Και συνήθως, κάπου στη διαδρομή, καταλαβαίνω κι εμένα λίγο καλύτερα.
Πιστεύετε ότι οι κωμωδίες λείπουν από το τηλεοπτικό κοινό;
Κ. Λιάρος: Οχι, δεν θα έλεγα ότι λείπουν, αλλά θεωρώ ότι λείπουν οι καλογραμμένες κωμωδίες με φρέσκα σενάρια και σύγχρονους χαρακτήρες που απευθύνονται στο σήμερα. Η κωμωδία ήταν πάντα το πιο απαιτητικό είδος, γιατί το χιούμορ και γενικώς το τι θεωρούμε αστείο, ειδικά στις μέρες μας, επαναπροσδιορίζεται συνεχώς.
Θ. Κλάδη: Πιστεύω ότι πλέον έχουν γίνει καλές προσπάθειες να επανέλθει η κωμωδία στην τηλεόραση, νομίζω ότι τα καταφέρνουμε! Το κοινό έχει τεράστια ανάγκη από κωμωδίες, για να μπορεί να ξεφύγει από τις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Μ. Μιχαλακίδης: Δεν νομίζω ότι λείπει η κωμωδία, νομίζω ότι λείπει η εμπιστοσύνη σε αυτήν. Το ελληνικό κοινό έχει αποδείξει ότι αγαπά το γέλιο. Ο κόσμος θέλει να γελάσει, αλλά θέλει να γελάσει με κάτι που τον αφορά. Οχι επειδή «ήρθε η ώρα να γελάσουμε», αλλά επειδή αναγνωρίζει τον εαυτό του σε αυτό. Η κωμωδία είναι ίσως το πιο απαιτητικό είδος, γιατί ακουμπά κατευθείαν στην αλήθεια. Οταν η κωμωδία έχει χαρακτήρες, ρυθμό και αλήθεια, βρίσκει αμέσως τον δρόμο της. Το γέλιο είναι ανάγκη, ειδικά σήμερα.
Ως νέο αίμα-νέα γενιά στην υποκριτική, πώς βλέπετε την ελληνική μυθοπλασία όπως διαμορφώνεται;
Κ. Λιάρος: Είναι πολύ ευοίωνη αυτή η τάση που επικρατεί τα τελευταία -λίγα- χρόνια στην ελληνική τηλεόραση και όχι μόνο. Αυτό μπορεί, από τη μία, να δίνει θάρρος σε όλο και περισσότερους νέους δημιουργούς να γράψουν και να μοιραστούν τις ιστορίες τους, αλλά, από την άλλη, η Πολιτεία δεν στηρίζει επαρκώς αυτήν την τάση, ώστε να εδραιωθεί και να εξελιχθεί. Είναι στο χέρι όλων να μην παραμείνει απλώς μία τάση αλλά να ανθήσει και μαζί της να ανθήσει η τέχνη του θεάτρου, της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, καθώς και όλες οι παραστατικές τέχνες.
Θ. Κλάδη: Νομίζω ότι βρίσκεται σε μία πολύ ενδιαφέρουσα φάση. Υπάρχουν πολλοί νέοι ηθοποιοί και δημιουργοί, υπερβολικά αξιόλογοι και αξιοθαύμαστοι, που πάνε το παιχνίδι παρακάτω… Είμαι αισιόδοξη ότι δεν θα επαναπαυθούμε και θα συνεχίσουμε να κάνουμε βήματα.
Μ. Μιχαλακίδης: Βλέπω μια μετάβαση. Η ελληνική μυθοπλασία ψάχνει ακόμα τη φωνή της μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα, αλλά το σημαντικό είναι ότι προσπαθεί να ακούσει. Και όταν ακούς, κάποια στιγμή μιλάς πιο καθαρά. Χρειάζεται τόλμη, πίστη σ’ εμάς και δουλειά, όχι να λειτουργούμε με όρους αρπαχτής…
Οσον αφορά την τηλεόραση, πώς είναι η επαφή με αυτόν τον λαμπερό κόσμο; Ποιο ήταν-είναι το μεγαλύτερο άγχος σας όταν ξεκινούσατε την τηλεοπτική διαδρομή σας;
Κ. Λιάρος: Η αλήθεια είναι ότι δεν με γοητεύει τόσο η λαμπρότητα της τηλεόρασης όσο η τέχνη της υποκριτικής και γι’ αυτό αναζητώ καθημερινά την ισορροπία μεταξύ αυτής της φαινομενικής λάμψης και της καθαρής αλήθειας. Το μεγαλύτερο άγχος μου στην αρχή ήταν το πώς θα προσαρμόσω τα εκφραστικά μου μέσα, τα οποία είχαν διαμορφωθεί μέχρι τότε μέσα από το θέατρο. Οι απαιτήσεις ενός τηλεοπτικού γυρίσματος, με όλα τα τεχνικά ζητήματα που φέρει αυτό, δημιουργούν μια διαφορετική συνθήκη από αυτήν που είχα συνηθίσει μέχρι τότε. Από το τι σημαίνει στην ενέργειά μου το «3, 2, 1 – Πάμε!» ξανά και ξανά μέχρι τις διαστάσεις των φακών της κάμερας και το πώς αυτές επηρεάζουν την υποκριτική λειτουργία μου.
Θ. Κλάδη: Αντιμετωπίζω την τηλεόραση ως μια κανονική δουλειά, που θέλει πειθαρχία και προσοχή. Προσπαθώ πάντα να είμαι συνεπής και αληθινή, αλλά το άγχος τού να μην περάσει στον κόσμο αυτό που θέλω να πω είναι μεγάλο.
Μ. Μιχαλακίδης: Η τηλεόραση δεν είναι τόσο λαμπερή όσο φαίνεται, είναι απαιτητική, ευάλωτη στις λεπτομέρειες, γρήγορη. Το μεγαλύτερο άγχος στην αρχή ήταν να μη χαθεί η αλήθεια μέσα στον ρυθμό. Να μη γίνω «λειτουργικός» εις βάρος του ουσιαστικού. Να μη λέω μόνο λόγια. Με τον καιρό κατάλαβα ότι όσο πιο ήρεμος είσαι εσωτερικά τόσο λιγότερο σε παρασύρει η ταχύτητα.
Πώς είναι η σχέση σας με τα social media; Είναι πλέον εργαλείο δουλειάς;
Κ. Λιάρος: Η σχέση μου με τα social media είναι τυπική. Με εκνευρίζει όταν με αποσπά κάτι από το εδώ και το τώρα και πλέον τα κινητά στη ζωή μας έχουν βαλθεί να μας απομακρύνουν από το παρόν. Παρ’ όλα αυτά, έτσι όπως έχει επικρατήσει το Internet στις μέρες μας, τα social media είναι μάλλον το πλέον διαδεδομένο εργαλείο προώθησης και διαφήμισης και προσωπικά μόνο έτσι θέλω να το αντιμετωπίζω και να το χρησιμοποιώ.
Θ. Κλάδη: Ναι, σίγουρα είναι εργαλείο. Προσπαθώ, όμως, να κρατάω μια ισορροπία. Μου αρέσει πολύ η ευκολία στην επικοινωνία που μου δίνεται με τους ανθρώπους που μας παρακολουθούν.
Μ. Μιχαλακίδης: Ναι, είναι εργαλείο. Απλώς, δεν είναι το επάγγελμα. Το επάγγελμα γίνεται αλλού, στο πλατό, στη σκηνή, στην πρόβα και, κυρίως, στις στιγμές που κανείς δεν σε βλέπει.
Τι μηνύματα λαμβάνετε;
Κ. Λιάρος: Αν εξαιρέσω τα λόγια θαυμασμού και ενθουσιασμού για τη σειρά και τους χαρακτήρες μας, συνήθως τα μηνύματα των τηλεθεατών δηλώνουν την επιθυμία τους για περισσότερα επεισόδια, περισσότερες ημέρες προβολής και ειδικά τον τελευταίο μήνα οι περισσότεροι εκφράζουν την ανυπομονησία τους για την προβολή των καινούργιων επεισοδίων της σειράς.
Θ. Κλάδη: Πολλά όμορφα και συγκινητικά. Πολλοί μού γράφουν όμορφα λόγια για τη σειρά μας, ότι γελάνε, ότι βλέπουν κομμάτια της ζωής τους. Αυτό νομίζω ότι είναι και το πιο σημαντικό, να ταυτιστεί ο κόσμος με αυτό που βλέπει.
Μ. Μιχαλακίδης: Με συγκινούν τα απλά μηνύματα, αυτά που έρχονται χωρίς υπερβολή. Οταν κάποιος μου λέει ότι γέλασε, ότι συγκινήθηκε, αναγνώρισε κάτι δικό του, ότι ξέχασε για λίγο το πρόβλημά του, τότε νιώθω ότι η δουλειά μας έφτασε εκεί όπου έπρεπε. Δεν με ενδιαφέρει η επιβεβαίωση, με ενδιαφέρει η σύνδεση. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το ζητούμενο, να συναντηθούμε, μέσα από κάτι, μέσα σε κάτι, μαζί με κάποιον.
*Από την έντυπη έκδοση ΤΥΠΟΣ TV
Ειδήσεις Σήμερα
Eurovision-Εθνικός τελικός: Οι καλεσμένοι έκπληξη
Grammy 2026: Οι εμφανίσεις της βραδιάς και η επιστροφή του Τζάστιν Μπίμπερ
Τηλεθέαση: Τα νούμερα «μίλησαν» – Τι έγινε με την Καραβάτου το Σαββατοκύριακο στον ΑΝΤ1
Ροή Ειδήσεων 
