Στις 16 Μαρτίου, ο Ισραηλινός υπουργός Αμυνας, Ισραελ Κατζ, ανακοίνωσε την έναρξη εκτεταμένων χερσαίων επιχειρήσεων εναντίον της Χεζμπολάχ στον Νότιο Λίβανο, κλιμακώνοντας τη σύγκρουση που αναζωπυρώθηκε στις 2 Μαρτίου, εν μέσω του συνεχιζόμενου πολέμου Ισραήλ και ΗΠΑ με το Ιράν. Δύο ημέρες νωρίτερα, το Axios είχε αποκαλύψει ότι η Γαλλία συνέταξε ένα διπλωματικό πλαίσιο με στόχο τον τερματισμό του πολέμου Ισραήλ – Χεζμπολάχ και την αποτροπή μακροχρόνιας ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίας στον Νότιο Λίβανο. Το σχέδιο προβλέπει άμεσες διαπραγματεύσεις Ισραήλ – Λιβάνου, με γαλλική διαμεσολάβηση και πιθανή υποστήριξη των ΗΠΑ, με στόχο πολιτική συμφωνία μέσα σε περίπου έναν μήνα.

Σύμφωνα με το προτεινόμενο πλαίσιο, οι δύο πλευρές θα επαναβεβαιώσουν τη δέσμευσή τους στο Ψήφισμα 1701 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που έβαλε τέλος στον πόλεμο του 2006. Ο στρατός του Λιβάνου θα αναπτυχθεί ξανά νότια του ποταμού Λιτάνι για να σταθεροποιήσει την περιοχή των συνόρων. Σε αντάλλαγμα, το Ισραήλ θα αποσυρθεί από τα εδάφη που έχει καταλάβει στις τρέχουσες συγκρούσεις, ενώ ο Λίβανος θα ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για μακροπρόθεσμη συμφωνία μη επίθεσης. Το Axios ανέφερε επίσης ότι ο πρόεδρος του Λιβάνου, Τζόζεφ Αούν, έχει ήδη αρχίσει να συγκροτεί ομάδα διαπραγμάτευσης, ενώ το Ισραήλ συνεχίζει να επεκτείνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του στον Νότιο Λίβανο. Ακόμη κι αν η Γαλλία καταφέρει να διευκολύνει απευθείας συνομιλίες μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, μια οριστική συμφωνία παραμένει απίθανη, γεγονός που σημαίνει ότι ο πόλεμος Ισραήλ – Χεζμπολάχ είναι πολύ πιθανό να κλιμακωθεί κατά τις επόμενες εβδομάδες. Καθώς η κυβέρνηση του Λιβάνου προσπαθεί να αποτρέψει μια νέα μεγάλης κλίμακας ισραηλινή επίθεση και το Ισραήλ εμφανίζεται διατεθειμένο να συμμετάσχει τυπικά σε μια διπλωματική διαδικασία, είναι πιθανό εκπρόσωποι των δύο πλευρών να συναντηθούν μέσα στις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες. Ωστόσο, οι πιθανότητες για ουσιαστική συμφωνία είναι ελάχιστες, καθώς το Ισραήλ δύσκολα θα δεχθεί οποιαδήποτε λύση χωρίς να εξασφαλίσει σκληρές παραχωρήσεις που η Βηρυτός δεν μπορεί να αποδεχτεί.

Αυτήν τη στιγμή, το Ισραήλ φαίνεται αποφασισμένο να καταφέρει ένα διαρκές πλήγμα στη Χεζμπολάχ, εκμεταλλευόμενο την αδυναμία της οργάνωσης. Ετσι, θα συνεχίσει να εντείνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στον Νότιο Λίβανο, ελπίζοντας ότι η συνεχής πίεση θα αποδυναμώσει τις δυνατότητες της Χεζμπολάχ και τελικά είτε θα οδηγήσει στον αφοπλισμό της είτε θα εξαναγκάσει την κυβέρνηση του Λιβάνου να δεχθεί αυστηρότερες ρυθμίσεις ασφαλείας στα σύνορα, όπως μία διευρυμένη ζώνη ασφαλείας. Στην πραγματικότητα, όσον αφορά την αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ, το Ισραήλ υπολογίζει ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις μπορούν να επιτύχουν περισσότερα από όσα προσφέρει αυτήν τη στιγμή η λιβανική κυβέρνηση και ότι η Βηρυτός θα αναγκαστεί τελικά να αποδεχτεί σκληρούς όρους.

Από την άλλη, η Χεζμπολάχ θα προσπαθήσει να υπονομεύσει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, ώστε να αποτρέψει μια συμφωνία Λιβάνου – Ισραήλ. Για να παρατείνει τη σύγκρουση και να αυξήσει το στρατιωτικό και πολιτικό κόστος για το Ισραήλ, η οργάνωση πιθανότατα θα συνεχίσει τις επιθέσεις με ρουκέτες και drones εναντίον των ισραηλινών χερσαίων δυνάμεων στον Νότιο Λίβανο. Τέτοιες ενέργειες στοχεύουν είτε να εξαναγκάσουν το Ισραήλ σε παραχωρήσεις είτε, τουλάχιστον, να διασφαλίσουν ότι η Χεζμπολάχ θα διατηρήσει αρκετή στρατιωτική και πολιτική ισχύ ώστε να μπορεί να ισχυριστεί ότι αντιστάθηκε στους στόχους του Ισραήλ. Στο πολύ λιγότερο πιθανό σενάριο κατά το οποίο Ισραήλ και Λίβανος θα καταλήξουν σε συμφωνία, μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε έντονες πολιτικές αντιδράσεις, κοινωνική αναταραχή και ενδεχομένως σεκταριστική βία μέσα στον Λίβανο. Ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί γρήγορη συμφωνία μέσω διαπραγματεύσεων θα ήταν η λιβανέζικη κυβέρνηση να κάνει σημαντικές παραχωρήσεις, όπως η αποδοχή μίας μακροχρόνιας ισραηλινής ζώνης ασφαλείας, ρυθμίσεις οριοθέτησης συνόρων που θεωρούνται ευρέως εις βάρος του Λιβάνου ή ακόμη και ο εξαναγκαστικός αφοπλισμός της Χεζμπολάχ σε όλη τη χώρα.

Ωστόσο, οποιαδήποτε από αυτές τις παραχωρήσεις θα προκαλούσε σοβαρή πολιτική κρίση, αλλά και κρίση στον τομέα της ασφάλειας. Θα βάθαινε τις πολιτικές διαιρέσεις μέσα στο υπουργικό συμβούλιο και το κοινοβούλιο, παραλύοντας περαιτέρω τη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Οι πολυάριθμες αντι-ισραηλινές παρατάξεις στον Λίβανο πιθανότατα θα οργάνωναν μαζικές διαδηλώσεις. Ο κίνδυνος σεκταριστικής βίας θα αυξανόταν επίσης, ιδιαίτερα αν ο στρατός επιχειρούσε να αφοπλίσει βίαια τη Χεζμπολάχ. Μια τέτοια ενέργεια θα εξόργιζε όχι μόνο τη Χεζμπολάχ, αλλά και τους συμμάχους της στον Λίβανο, όπως η σουνιτική Τζαμάα αλ Ισλαμίγια, καθώς και παλαιστινιακές οργανώσεις. Παράλληλα, θα αυξανόταν ο κίνδυνος συγκρούσεων με παρατάξεις που είναι απέναντι στη Χεζμπολάχ. Ολες αυτές οι δυναμικές θα αποδυνάμωναν ακόμη περισσότερο τους ήδη εύθραυστους κρατικούς θεσμούς του Λιβάνου και θα δυσχέραιναν την εφαρμογή οποιασδήποτε συμφωνίας.