Η μία είναι του Ν. Ανδρουλάκη, ο οποίος επιμένει στα σοβαρά στη νίκη έστω με μία ψήφο. Πετυχαίνοντας τον στόχο του σχηματίζει κυβέρνηση με τους ουκ ολίγους πρόθυμους που υπάρχουν. Το μικρό πρόβλημα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ είναι πως δεν τον πιστεύει η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, αλλά δεν τον πιστεύουν ούτε κορυφαία στελέχη του κόμματός του, όπως ο Π. Γερουλάνος και ο Χ. Δούκας, που το έχουν πει και δημοσίως. Γιατί υπάρχουν και πολλά άλλα στελέχη που για ευνόητους λόγους αποφεύγουν να το πουν δημοσίως, αλλά κατ’ ιδίαν γελούν. Το ακόμα χειρότερο για τη στρατηγική της νίκης με μία ψήφο, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Opinion Poll δεν την πιστεύουν και οι περισσότεροι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Αλλιώς δεν εξηγείται γιατί στην παράσταση νίκης το ΠΑΣΟΚ παίρνει το αναιμικό 5%. Δηλαδή, κάτω από το μισό που παίρνει στην πρόθεση ψήφου.

Η άλλη κυβέρνηση είναι στα σκαριά, αρκεί ο «ψήστης» να μην δείξει αναχωρητισμό όταν  ανάψουν τα κάρβουνα. Ο Α. Τσίπρας, όπως έχει αφήσει να εννοηθεί κι όπως λένε πιο καθαρά οι συνεργάτες του, αν κάνει κόμμα, δεν θα το κάνει απλώς και μόνο για την καταγραφή. Θα κάνει ένα κόμμα για να νικήσει τον Μητσοτάκη. Κι αν τον νικήσει, ευκολότερα ή δυσκολότερα, θα σχηματίσει τη δική του κυβέρνηση. Εχει όμως το ίδιο πρόβλημα με τον Ν. Ανδρουλάκη, τα «κουκιά» είναι λίγα και οι πιθανότητές του λιγότερες, καθώς αρνείται κι αυτός να παραδεχθεί ότι είναι ένα εντελώς φθαρμένο προϊόν, το οποίο από όσα rebranding κι αν περάσει, το λούστρο φεύγει.

Η τρίτη κυβέρνηση που έχει προκύψει είναι κι αυτή στη φωτιά, αλλά είναι πιο έτοιμη από την κυβέρνηση του Α. Τσίπρα. Είναι η κυβέρνηση της Μ. Καρυστιανού. Αυτή η κυβέρνηση είναι και η πιο φολκλόρ απ’ όλες. Μια καταφανώς ανίδεη από πολιτική γυναίκα, η οποία έχει ρίξει στην κατσαρόλα του ανορθολογισμού, της θρησκοληψίας και της πολιτικής μοχθηρότητας ό,τι συναίσθημα βρήκε μπροστά της. Θυμό, συμπόνοια, λύπη, απελπισία, ρεβανσισμό, τοξικότητα, ολοκληρωτικές απόψεις και ανακατεύει ασταμάτητα. Από πίσω της βρίσκονται πρόσωπα τουλάχιστον αμφιλεγόμενα με ακροδεξιό παραεκκλησιαστικό προφίλ. Ενας πρώην ανώτατος δικαστικός, ο οποίος φιλοδόξησε να διαδεχθεί τον Κασιδιάρη όταν πήρε τον δρόμο για τη φυλακή, μια στρατιώτης της Νίκης των άγιων βουνών και των ξανθών τριχών, ένας υπερεθνικιστής διοργανωτής συγκεντρώσεων και κάτι σέχτες με άκρες στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και υπεράνω όλων αυτών (εκτός της μοναχής γερόντισσας και της αστρολόγου) βρίσκεται και η πρώην πρύτανης του ΠΑΜΑΚ. Η Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη. Η οποία χθες επανέλαβε ότι η άποψη που είχε εκφράσει πρόσφατα, ότι δηλαδή μπορεί να χρειαστεί και «αιματηρή επανάσταση», δεν ήταν λάθος και επέμεινε σε αυτήν. Τώρα τι ακριβώς εννοεί η αντιμνημονιακή γερόντισσα μόνο αυτή το ξέρει. Αλλά κάτι κανονικό, συνταγματικό και δημοκρατικό δεν φαίνεται να είναι, πάντως.

Μια τέταρτη κυβέρνηση είναι η κυβέρνηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία είναι σαφής ότι θα κυβερνήσει. Δεν έχει υπαινιχθεί μέχρι στιγμής αν και η δική της ανατροπή θα είναι αιματηρή, αλλά κάθε μέρα που περνάει «ματώνει», με τα λόγια της και τη συμπεριφορά της, τον πολιτισμό, την ανθρώπινη ανοχή στον λεκτικό βόρβορο και κάθε ψήγμα ηρεμίας που μπορεί να υπάρξει. Εχει βέβαια ένα αμάχητο επιχείρημα, αν δεν κάνει κυβέρνηση η Ζ. Κωνσταντοπούλου ποιος θα κάνει;

Η πέμπτη κυβέρνηση είναι του Κ. Βελόπουλου, η οποία έχει πολλές αποστολές, την αλλαγή στρατοπέδου για τη χώρα, τη διάδοση του αντισημιτισμού, το τσάκισμα της διαπλοκής, την ανάκτηση της Β. Ηπείρου, την κατάργηση όλων των μαθημάτων εκτός από τα θρησκευτικά και εσχάτως δεσμεύτηκε ότι, όπως ο Τραμπ, θα «ποινικοποιήσει το λάθος των δημοσκοπήσεων»…

Υπάρχει βέβαια και μία έκτη κυβέρνηση της Ν.Δ., η οποία κυβερνά, έχει διαφορά από το δεύτερο κόμμα μεγαλύτερη από το ποσοστό του δεύτερου κόμματος, αλλά είναι φανερό ότι «θα πέσει». Γιατί στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, με τους άπειρους καφενέδες και τη δημιουργική σχολή των αμπελοφιλοσοφούντων όποιος θέλει κάνει κυβέρνηση. Μέχρι να γίνουν οι εκλογές.

ΑΙΧΜΗ

ΕΛΕΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΥΜΒΩΡΥΧΙΑ

Παράγινε το κακό. Αρχισε με την καπηλεία της τραγωδίας των Τεμπών κι όσο πάει και χειροτερεύει. Δεν υπάρχει μικρότερη ή μεγαλύτερη τραγωδία, δυστύχημα ή φυσική καταστροφή που να μην πέφτει στα νύχια των πολιτικών αρπακτικών. Διψούν για αίμα; Τους έχει θολώσει το μυαλό γιατί δεν έχουν άλλον τρόπο να αντιπολιτευτούν; Είναι η απελπισία γιατί η Ιστορία δείχνει να τους αγνοεί; Ο,τι κι αν είναι, είναι ακραία τοξικό, αλλά και γελοίο. Και πάνω απ’ όλα βαθύτατα προσβλητικό για τους ανθρώπους που δεν έχουν θάψει ακόμα τους νεκρούς τους. Σκυλοκαβγάς πάνω από άθαφτα πτώματα. Ανεξέλεγκτη πολιτική κερδοσκοπία σε ανοιχτούς τάφους. Αηδία!

Η τραγωδία στα Τρίκαλα, στο εργοστάσιο της «Βιολάντα», δεν ξέφυγε από τον ντροπιαστικό κανόνα της εποχής των πολιτικών κορακιών. Σύμπασα η αντιπολίτευση, με εντυπωσιακή επιπολαιότητα, αλλά και περίσσευμα κυνισμού, προσπάθησε να κάνει την τραγωδία «κυβερνητική ευθύνη». Του ΠΑΟΚ μη εξαιρουμένου, για να μη γράψω πρωτοστατούντος. Επιπόλαια, χωρίς καν να ξέρουν τίνος αρμοδιότητα είναι οι άδειες και οι έλεγχοι. Χωρίς εικόνα για το ποιες είναι οι αρμοδιότητες της Επιθεώρησης Εργασίας, ποιες της Περιφέρειας και ποιες του δήμου, σαν άλλοι εισαγγελείς έβγαλαν καταδικαστική απόφαση: Ενοχος η κυβέρνηση.

Κι όμως οι αρμοδιότητες για την αδειοδότηση, την εγκατάσταση και τη λειτουργία των εργοστασίων που χρησιμοποιούν προπάνιο την έχει η Διεύθυνση Ανάπτυξης της κάθε Περιφέρειας. Εν προκειμένω της Περιφέρειας Θεσσαλίας, με επικεφαλής τον κ. Κουρέτα, ο οποίος όμως τυχαίνει να μην είναι της Ν.Δ., αλλά του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Η ίδια Διεύθυνση της Περιφέρειας έχει την αρμοδιότητα του ελέγχου της γνησιότητας των εγγράφων για τα παραπάνω, όπως και για τη μελέτη της πυροπροστασίας. Τον έλεγχο της πυροπροστασίας τον έχει η Πυροσβεστική. Την αρμοδιότητα για τυχόν αδήλωτα υπόγεια την έχει ο δήμος. Οπως ο δήμος μαζί με την Περιφέρεια έχουν την ευθύνη του ελέγχου των σωληνώσεων. Η Επιθεώρηση Εργασίας ελέγχει την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, δηλαδή τα ωράρια, την ψηφιακή κάρτα, την ύπαρξη ατομικών μέσων προστασίας των εργαζομένων, ελέγχει τα βιβλία και τα μητρώα ασφάλειας (την ύπαρξη των απαραίτητων πιστοποιητικών, χωρίς όμως να έχει την ευθύνη του ελέγχου τους. Οπως προαναφέρθηκε, ο ουσιαστικός έλεγχος αυτών των πιστοποιητικών είναι ευθύνη πρωτευόντως της Περιφέρειας και εν μέρει του δήμου.

Κοινή λογική: Τούτων δοθέντων, ποια ακριβώς είναι η ευθύνη της κυβέρνησης; Πόσω μάλλον που η Πυροσβεστική επενέβη άμεσα και εξέδωσε πόρισμα σε χρόνο- ρεκόρ επισημαίνοντας τα σοβαρά προβλήματα που προκύπτουν. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά της Δικαιοσύνης, να καταλογίσει ευθύνες και να τιμωρήσει όποιους είναι ένοχοι.

Κι όμως η αντιπολίτευση, για μία ακόμα φορά, βιάστηκε και παρασύρθηκε. Το πολιτικό μένος δεν είναι καλός σύμβουλος. Οπως και ο πρόεδρος ενός συλλόγου εργαζομένων στην Επιθεώρηση Εργασίας, ο οποίος όλως τυχαίως ήταν ΠΑΣΟΚ και τώρα έχει γράψει το σχετικό τμήμα για τα εργασιακά στο πρόγραμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ο οποίος χωρίς τεκμηριωμένα στοιχεία τετραπλασίασε τα θύματα εργατικών δυστυχημάτων στην Ελλάδα. Από 42, που ήταν το 2025 -σύμφωνα με την Επιθεώρηση Εργασίας η οποία ως Ανεξάρτητη Αρχή λειτουργεί τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρωτόκολλα- τα ανέβασε σε 201…