Κατ’ αρχάς, η μεγάλη αντίφαση: Θα έχουμε σκηνικό μνημονιακής-αντιμνημονιακής ρητορικής και πόλωσης, με τη χώρα να βρίσκεται σε πρωτοφανή για τα τελευταία χρόνια πορεία ανόδου και όχι οικονομικής κρίσης ή διεθνούς απομόνωσης. Ελλείψει στιβαρής θετικής επιχειρηματολογίας, η αντιπολίτευση πρωταγωνιστεί στο αντιφατικό αυτό σκηνικό, απαιτώντας είτε εκλογές αμέσως είτε ακόμα και την παραίτηση της κυβέρνησης που… ευθύνεται για την ανοδική πορεία. Σημείο συνάντησης όλων το γνωστό «να φύγει ο Μητσοτάκης». Αν κάποιος ξένος επισκέπτης προσπαθούσε να εξηγήσει αυτήν την αντίφαση, θα είχε μεγάλες δυσκολίες, καθώς θα έπρεπε να έχει εκπαιδευτεί, τουλάχιστον, στις πολύπλοκες ελληνικές ιδιαιτερότητες.

Η δεύτερη μεγάλη ιδιομορφία αυτής της προεκλογικής περιόδου είναι το ρευστό σκηνικό στην ίδια την αντιπολίτευση. Δύο οι παράμετροι: Η πορεία του ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να παραπέμπει και επί της ουσίας σε αξιωματική αντιπολίτευση. Μόνο που η δημοσκοπική του διολίσθηση και η στασιμότητά του μεταξύ 13% και 13,5% δεν οδηγεί σε αισιόδοξες προβλέψεις. Σε συνδυασμό και με το αναβράζον εσωκομματικό κλίμα που τείνει στην ευθεία αμφισβήτηση του Ν. Ανδρουλάκη στην πορεία προς το Συνέδριο, κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα για τη Χαρ. Τρικούπη.

Παράλληλα, η συρρικνούμενη από ό,τι παρατηρείται τάση προς το υπό δημιουργία κόμμα του Αλ. Τσίπρα, με την παράλληλη διάψευση των προσδοκιών που ο ίδιος είχε δημιουργήσει με τις μεγαλοστομίες του υποτιθέμενου rebranding, δημιουργεί ακόμα ένα ρήγμα στην αριστερή δεξαμενή. Μαζί με τις απολύτως ασαφείς προβλέψεις για το άλλο «υπό κατασκευήν» κόμμα, αυτό της Μ. Καρυστιανού, σπρώχνει προς το μεγάλο γήπεδο της αντιπολιτικής – αρνητικής ψήφου. Είτε γεμίζοντας τις κερκίδες των αναποφάσιστων είτε αυτές της πλαστής αντισυστημικότητας που παραδοσιακά προτιμά το χάος, τη διάλυση και την ψευδαίσθηση της «τιμωρίας των διεφθαρμένων», όπως ήδη έχει προαναγγείλει η Μ. Καρυστιανού, χωρίς κι εκείνη να γνωρίζει τι ακριβώς εννοεί.

Τρίτη και πολύ σημαντική ιδιομορφία είναι το διεθνές περιβάλλον. Αυτό, από μόνο του, κάνει τις εσωτερικές εντάσεις να μοιάζουν με αχρείαστες παραστάσεις μικροπολιτικής κατανάλωσης. Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια για να πειστεί κανείς ότι το ζητούμενο της πολιτικής σταθερότητας είναι το μεγαλύτερο από όλα. Κάτι που υψώνει ακόμα περισσότερο τον πήχυ για την κυβέρνηση που επιδιώκει την τρίτη της θητεία. Να πείσει με επιχειρήματα, πράξεις και χειροπιαστά αποτελέσματα για τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών στο ίδιο μήκος κύματος με τη βελτίωση των δεικτών της οικονομίας, όπως αντανακλώνται στο διεθνές περιβάλλον. Χωρίς αστοχίες και πολύ περισσότερο χωρίς ανοχή στις αστοχίες και τις εσωκομματικές παιδικές ασθένειες…