Το βαρύ χτύπημα υγείας στον πενηντατριάχρονο υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ, Γιώργο Μυλωνάκη, και η κτηνώδης εγκατάλειψη από τρία αρσενικά όντα της ημιθανούς δεκαεννιάχρονης Μυρτούς στην Κεφαλλονιά. Το «Χριστός Ανέστη» και το «Αγαπάτε Αλλήλους» μονομιάς μετατράπηκε από πλειάδα χρηστών του Διαδικτύου σε κόλαση μίσους. Χολής. Κακότητας. Απανθρωπιάς. Ποταπότητας. Εις βάρος των δύο προσώπων και του δράματος των οικογενειών τους.

Το Διαδίκτυο, αυτή η τόσο αποτελεσματική και χρήσιμη σε γνώσεις ενημέρωση και αμφίδρομη επαφή με την κοινωνία, έχει, ταυτόχρονα, ανοίξει το καπάκι του βόθρου μολύνοντας την ανθρωπόμορφη ύπαρξη πολλών. Ο ψυχικός βόθρος σε όλες τις εποχές, πριν από την ηλεκτρονική αποκάλυψή του, προϋπήρχε. Πολύ βαθιά χωμένος σε σπίτια από την εποχή των λυχναριών, στα καφενεία και τις ρούγες του χωριού, αργότερα, έως τον εξωτερικό καλλωπισμό του στα κομμωτήρια, στις ταβέρνες, στα ακριβά εστιατόρια. Μοιρασμένη-τότε- η δυσωδία του, κάθε φορά, μεταξύ ολίγων. Δημόσια και σκορπισμένη παντού, τώρα πια, από τον κάθε χρήστη, εντελώς ξεδιάντροπα αλλά δωρεάν. Χωρίς αιδώ. Αντιθέτως.

Με ονοματεπώνυμο και φωτογραφία.Αυτή η έξαρση εκδήλωσης μίσους εις βάρος ανθρώπων που, απλώς, η τραγική επικαιρότητά τους τους φέρνει στη δημοσιότητα απασχολεί και τη σφαίρα των ειδικών. Το συζήτησα με την έμπειρη ψυχολόγο-οικογενειακή σύμβουλο, Τένια Μακρή.

«Είναι ανατριχιαστικό όταν πάνω σε ένα δράμα -που μπορεί να συμβεί και σε μας- ρίχνουμε όλη τη χολή που έχουμε μέσα μας και την εκφράζουμε προς το πρόσωπο ενός άλλου ανθρώπου, για να νιώσουμε, τελικά, εμείς, περισσότερη ισορροπία στην αδικία που, πιθανότατα, πιστεύουμε πως η ζωή, η φύση, το κράτος, δεν ξέρω ποιος, ήρθε και ακούμπησε πάνω μας. Είναι τόσο λυπηρά όλα αυτά που μας κάνουν να πιστεύουμε πως έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας, την αλληλεγγύη μας. Πως έχουμε σταματήσει να πιστεύουμε πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε ανώτερα όντα».

Δεν χρειάζεται να έχεις την εμπειρία μιας ειδικής πάνω στα κοινωνικά ζητήματα, όπως η κυρία Τένια Μακρή, για να διαπιστώνεις πως η εξωτερίκευση -και μάλιστα με υπογραφή- της κακότητας του καθενός που χειρίζεται το πληκτρολόγιο μεταφέρει στην ουσία τα δικά του προβλήματα, βιώνοντας, πάντα κατά την άποψή του, μια αδικία.

«Ακριβώς. Τα απωθημένα τους βγάζουν. Οσοι έχουν μέσα τους μία τόσο μεγάλη αρνητικότητα για τον εαυτό τους, ώστε να μην προσπαθήσουν να βγάλουν ό,τι καλό έχουν μέσα τους. Είναι γενικώς οι άνθρωποι αυτοί που πιστεύουν πως δεν τους έχουν αξιολογήσει σωστά ή δεν τους έχουν δοθεί τα προνόμια τα οποία θα ήθελαν να έχουν, χωρίς καν να διερωτώνται αν όλα αυτά αντιστοιχούν στα δικά τους προσόντα. Πως η κακοτυχία τους προέρχεται από έξω και όχι από την εσωτερική τους κενότητα. Μην ξεχνάτε πως η συναισθηματική ωριμότητα -του να λες πως είμαι εγώ που αυτή τη στιγμή ρυθμίζω τη ζωή μου, οι αποφάσεις είναι δικές μου, άρα και οι συνέπειες δικές μου – δεν χαρακτηρίζει όλους τους ανθρώπους. Οι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι χρησιμοποιούν με περίτρανα κεφαλαία γράμματα το “φταις εσύ και όχι εγώ”. Οταν, λοιπόν, λέμε πως φταίει οποιοσδήποτε άλλος γιατί δεν τολμούμε να κοιτάξουμε μέσα μας, τότε αναμφισβήτητα βρίσκουμε κάθε φορά ένα θύμα στο οποίο ρίχνουμε όλη τη λάσπη. Την εσωτερική. Τη δική μας. Και όταν συμβαίνει κάτι τόσο τρομερό, όπως οι δύο περιπτώσεις που τώρα συζητάμε, δεν μπορούν να καταλάβουν τον πόνο από κάτι τέτοιο. Εν αντιθέσει αυτός ο πόνος των άλλων τούς δημιουργεί μία μεγάλη χαρά γιατί νιώθουν πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί σε αυτούς! Γιατί το δικό “μου” το παιδί δεν πρόκειται να εκτεθεί, γιατί “εγώ” είμαι τέλειος, το δικό “μου” το κορίτσι το μεγαλώνω έτσι που δεν πρόκειται ποτέ να το βρω πεταμένο σε ένα πάρκο, άρα “εσύ” είσαι ο άχρηστος γονιός. Εάν “εσύ” που σε χτυπάει το κακό είσαι ξεχωριστός, διάσημος, δυνατός, ο πατέρας σου, η γυναίκα σου, τα παιδιά σου πρέπει να πληρώσουν για αυτό το τίμημα γιατί “εγώ” δεν τα κατάφερα με τόση δυστυχία που κουβαλάω μέσα μου. Τόσο απλό»!