Η απόφαση του Δήμου Θεσσαλονίκης να διαγράψει το πρόστιμο των 300 ευρώ που επιβλήθηκε σε υπαίθριους μουσικούς στη Νέα Παραλία, επειδή χρησιμοποιούσαν ηχεία και μικροφωνική εγκατάσταση στη σκιά του Λευκού Πύργου, άνοιξε για ακόμη μία φορά τη συζήτηση για το κατά πόσο η εφαρμογή των νόμων στηρίζεται σε σταθερούς κανόνες ή… στις αντιδράσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το πρόστιμο, το οποίο επιβλήθηκε βάσει Κανονιστικής Απόφασης, ήταν απολύτως σύννομο, καθώς η χρήση ενισχυτών και ηχείων στη Νέα Παραλία απαγορεύεται ρητά!
Ωστόσο, η δημοσιοποίηση του προστίμου από το μουσικό σχήμα Yilturum στα κοινωνικά δίκτυα προκάλεσε κύμα συμπάθειας και… πίεσης, με αποτέλεσμα η δημοτική αρχή να υπαναχωρήσει. Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος υποστήριξε ότι το πρόστιμο επιβλήθηκε χωρίς προηγούμενη σύσταση και ότι οι μουσικοί ενθαρρύνθηκαν να καταθέσουν ένσταση. Παρ’ όλα αυτά, το ζήτημα δεν είναι η διαδικαστική λεπτομέρεια, αλλά το μήνυμα που εκπέμπεται: ότι η εφαρμογή των κανονισμών μπορεί να ανασταλεί όταν υπάρξει αρκετός «θόρυβος» στο Διαδίκτυο!
Η Νέα Παραλία έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα άτυπο «ξέφραγο αμπέλι», όπου κάθε 100 μέτρα συναντά κανείς και ένα διαφορετικό μουσικό σχήμα ή πολίτη που μεταδίδει μουσική με ηχεία. Από Καζαντζίδη μέχρι τη «Λίμνη των Κύκνων», ο δημόσιος χώρος έχει γίνει ένα μωσαϊκό ανεξέλεγκτης ηχητικής δραστηριότητας, σε βάρος της ηρεμίας των κατοίκων και της ποιότητας ζωής. Η κανονιστική απόφαση του δήμου δεν στοχεύει τους μουσικούς του δρόμου, αλλά την ανεξέλεγκτη χρήση ηχοσυστημάτων που προκαλούν όχληση. Μέσα σε έναν μήνα είχαν βεβαιωθεί δέκα πρόστιμα για παρόμοιες παραβάσεις. Η ανάκληση ενός εξ αυτών, επειδή έγινε viral, δημιουργεί προηγούμενο που υπονομεύει την ισονομία και την αξιοπιστία της δημοτικής αρχής.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι μουσικοί έπαιζαν όμορφα ή αν άξιζαν επιείκεια. Το ερώτημα είναι αν οι νόμοι/αποφάσεις εφαρμόζονται για όλους ή μόνο για όσους δεν έχουν ισχυρή παρουσία στα social media. Διότι, όταν η τήρηση των κανόνων εξαρτάται από τα likes και τα shares, τότε ο δημόσιος χώρος γίνεται πεδίο εντυπώσεων. Και αυτό, για μια πόλη όπως η Θεσσαλονίκη, είναι ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από ένα πρόστιμο των 300 ευρώ.
