Ωστόσο, η δημοσιοποίηση του προστίμου από το μουσικό σχήμα Yilturum στα κοινωνικά δίκτυα προκάλεσε κύμα συμπάθειας και… πίεσης, με αποτέλεσμα η δημοτική αρχή να υπαναχωρήσει. Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος υποστήριξε ότι το πρόστιμο επιβλήθηκε χωρίς προηγούμενη σύσταση και ότι οι μουσικοί ενθαρρύνθηκαν να καταθέσουν ένσταση. Παρ’ όλα αυτά, το ζήτημα δεν είναι η διαδικαστική λεπτομέρεια, αλλά το μήνυμα που εκπέμπεται: ότι η εφαρμογή των κανονισμών μπορεί να ανασταλεί όταν υπάρξει αρκετός «θόρυβος» στο Διαδίκτυο!

Η Νέα Παραλία έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα άτυπο «ξέφραγο αμπέλι», όπου κάθε 100 μέτρα συναντά κανείς και ένα διαφορετικό μουσικό σχήμα ή πολίτη που μεταδίδει μουσική με ηχεία. Από Καζαντζίδη μέχρι τη «Λίμνη των Κύκνων», ο δημόσιος χώρος έχει γίνει ένα μωσαϊκό ανεξέλεγκτης ηχητικής δραστηριότητας, σε βάρος της ηρεμίας των κατοίκων και της ποιότητας ζωής. Η κανονιστική απόφαση του δήμου δεν στοχεύει τους μουσικούς του δρόμου, αλλά την ανεξέλεγκτη χρήση ηχοσυστημάτων που προκαλούν όχληση. Μέσα σε έναν μήνα είχαν βεβαιωθεί δέκα πρόστιμα για παρόμοιες παραβάσεις. Η ανάκληση ενός εξ αυτών, επειδή έγινε viral, δημιουργεί προηγούμενο που υπονομεύει την ισονομία και την αξιοπιστία της δημοτικής αρχής.

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι μουσικοί έπαιζαν όμορφα ή αν άξιζαν επιείκεια. Το ερώτημα είναι αν οι νόμοι/αποφάσεις εφαρμόζονται για όλους ή μόνο για όσους δεν έχουν ισχυρή παρουσία στα social media. Διότι, όταν η τήρηση των κανόνων εξαρτάται από τα likes και τα shares, τότε ο δημόσιος χώρος γίνεται πεδίο εντυπώσεων. Και αυτό, για μια πόλη όπως η Θεσσαλονίκη, είναι ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από ένα πρόστιμο των 300 ευρώ.