Ομοίως και το ερώτημα για το ποιος είναι πλέον ο ρόλος των βουλευτών, των υπουργών, της αντιπολίτευσης, των θεσμών αλλά και των ίδιων των πολιτών εις το όνομα των οποίων λειτουργούν όλα. Oμως ανεξαρτήτως της προσέγγισης που επιλέγει κάποιος και ασχέτως αν τον βολεύει να είναι περισσότερο ή λιγότερο ελαστικός με τις «παραδοσιακές» σχέσεις μεταξύ βουλευτών και ψηφοφόρων, υπάρχουν κάποιες παραδοχές στις οποίες θα πρέπει να συμφωνήσουμε.

Στο επιτελικό, σύγχρονο κράτος έρχονται στο κινητό σου μηνύματα με έτοιμα παραπεμπτικά για δωρεάν προληπτικές εξετάσεις, η συνταγογράφηση είναι άυλη, η λίστα χειρουργείων ηλεκτρονική και το «βραχιολάκι» καθοδηγεί τον χρόνο στα επείγοντα. Στο επιτελικό, σύγχρονο κράτος μπαίνεις στο gov.gr και από την άνεση του σπιτιού σου κατεβάζεις πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, εκκαθαριστικό, βεβαίωση ενσήμων και φορολογική ενημερότητα πριν κρυώσει ο καφές που έφτιαξες.

Στο επιτελικό, σύγχρονο κράτος δεν ψάχνεις μέσο για να βγάλεις γρηγορότερα σύνταξη, για να σβήσεις κλήση, για να σου εγκρίνουν επιδότηση που δεν δικαιούσαι. Στο επιτελικό, σύγχρονο κράτος δεν πρέπει να γνωρίζεις προσωπικά έναν βουλευτή ή να ξέρεις κάποιον που ξέρει κάποιον για να κάνει την δουλειά που θα έπρεπε να κάνει το κράτος ούτως ή άλλως.

Oλα τα προηγούμενα δεν σημαίνουν ότι στο επιτελικό, σύγχρονο κράτος παίρνει τις αποφάσεις ένα απρόσωπο σύστημα με bots και αλγορίθμους που εξαντλείται και σε εξαντλεί με κουτάκια για κλικάρισμα.  Είναι το πέρασμα σε μια πολιτική που χρειάζεται τους πολιτικούς όσο και τους τεχνοκράτες.  Είναι η οργάνωση ενός χαοτικού κράτους και το συμμάζεμα μιας απίστευτης γραφειοκρατίας που δημιουργήθηκε για να κρατά  «πελάτες» τους πολίτες.

Σε αυτήν τη νέα εποχή που ακόμα διαμορφώνεται, τίποτα δεν είναι τέλειο, αλλά τουλάχιστον είναι καλύτερο από αυτό που ανεχόμασταν, επειδή νομίζαμε πως η Ελλάδα δεν αλλάζει. Να όμως που αλλάζει και μαζί της αλλάζει και η κοινωνία. Μήπως λοιπόν είναι η στιγμή που πρέπει βουλευτές και υπουργοί να βρουν τον νέο τους ρόλο; Αντί να υπερασπίζονται μια κανονικότητα που δεν ήταν κανονική, οφείλουν να κάνουν αυτό για το οποίο εκλέχθηκαν. Να αφουγκράζονται την κοινωνία, να μεταφέρουν τα προβλήματα των πολιτών στο Κοινοβούλιο, να ζητούν καλύτερους νόμους που αποκαθιστούν αδικίες και στρεβλώσεις. Ενίοτε μπορεί οι παρεμβάσεις τους να αφορούν ακόμα και μόνο μία οικογένεια, ακόμα και ένα μόνο άτομο αν το αίτημα του είναι δίκαιο. Ομως αυτό πρέπει να είναι η εξαίρεση, όχι ο κανόνας.