Απόψεις

Οι πάγκοι των μικροπωλητών που είχαν ξεφυτρώσει σαν μανιτάρια μετά από βροχή δίπλα στο τζαμί Ουμαγιάντ της Δαμασκού, από το απόγευμα της περασμένης Τρίτης, πουλούσαν σαουδαραβικές σημαίες μαζί με τις συριακές..

Η ψηφιακή επανάσταση του κράτους, που ξεκίνησε και υλοποιήθηκε από τον Κυριάκο Πιερρακάκη, έχει δημιουργήσει ένα νέο μοντέλο εξυπηρέτησης των πολιτών. .

Κάποιοι θα πουν χαιρέκακα ότι η Iστορία εκδικείται, αλλά εδώ έχουμε μάλλον την κλασική επανάληψή της ως φάρσας. Ξεκινάμε από την είδηση: Τη Δευτέρα έφτασε στην Αμερική η πρώτη ομάδα 59 «λευκών προσφύγων» από τη Νότια Αφρική, στους οποίους παραχωρήθηκε άσυλο επειδή, δήθεν, πέφτουν θύματα «φυλετικών διακρίσεων και γενοκτονίας». Ετσι, τουλάχιστον, υποστήριξε με τα σωστά του ο Ντόναλντ Τραμπ, υποκινούμενος από τον νοτιοαφρικανικής καταγωγής Ελον Μασκ. Βρήκε ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ….

Εδώ και μερικές ημέρες κυκλοφορεί στα σόσιαλ μίντια ένα κείμενο το οποίο ισχυρίζεται ότι φέρνει στο φως την αλήθεια για τα εμβόλια. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι πλατφόρμες μπλοκάρουν τις αναρτήσεις ως προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά πάντα υπάρχει τρόπος να ανακτώνται και να αναδημοσιεύονται ξανά. Στο αχανές ψηφιακό σύμπαν, άλλωστε, τίποτα δεν διαγράφεται οριστικά. To κείμενο υποστηρίζει ότι τα εμβόλια κατά του κορονοϊού ευθύνονται για περισσότερους θανάτους ανθρώπων από ό,τι όλα τα εμβόλια των περασμένων 33 ετών συνολικά..

Μετά από 48 ώρες από τη νέα και πιθανώς καθοριστικότερη εξέλιξη στο ζήτημα των πορισμάτων για την τραγωδία των Τεμπών, είναι πολύ δύσκολο να πει κανείς αν υπήρξε κάποια αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό. Το πόρισμα, όμως, του καθηγητή του ΕΜΠ, Δημήτριου Καρώνη, σε συνδυασμό με την υποδοχή που του επεφύλαξαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μπορεί να οδηγήσει σε ορισμένα συμπεράσματα. Εχουμε και λέμε:.

Ακριβώς πριν από δέκα χρόνια, τέτοια εποχή, η Ελλάδα ζούσε στην παράκρουση μιας υποτιθέμενης υπερήφανης διαπραγμάτευσης. Στην ουσία ήταν το πρώτο τερατώδες fake news της Eλληνικής Iστορίας, το οποίο είχε πιστέψει η πλειοψηφία των πολιτών και παραλίγο να οδηγήσει στην έξοδο από το ευρώ και στην άτακτη χρεοκοπία αλά Αργεντινή. .

Οι λέξεις «Κούρδοι», «ΡΚΚ» και «Οτσαλάν» συνδέονται στο ελληνικό υποσυνείδητο με το βαθύ τραύμα του 1999, όταν η χώρα μας συνέργησε στην παράδοση του ιστορικού ηγέτη ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στα χέρια της CIA και των Τούρκων. Προχθές έκλεισε ένας ιστορικός κύκλος με την απόφαση αυτοδιάλυσης του ΡΚΚ, η οποία λήφθηκε χωρίς να έχει διευκρινιστεί η τύχη του Οτσαλάν ούτε να έχει δοθεί συγκεκριμένο αντάλλαγμα στους Κούρδους της Τουρκίας, πέρα από αόριστες υποσχέσεις για «συμπερίληψη». Ιδεολογικά αυτό δεν κοστίζει και πολλά στον Ερντογάν, που είναι περισσότερο νεο-οθωμανός ισλαμιστής παρά αυστηρά Τούρκος κοσμικός εθνικιστής, όπως ο Κεμάλ Ατατούρκ..

Είναι σχεδόν οι ίδιοι με εκείνους που υποστήριζαν ότι είχαν ανακαλύψει το «μεγαλύτερο σκάνδαλο από καταβολής του ελληνικού κράτους» μέχρι που από κατήγοροι έγιναν κατηγορούμενοι. Λέμε σχεδόν οι ίδιοι, διότι στην πορεία προστέθηκαν και άλλοι, ακόμα και από το λεγόμενο σοβαρό πολιτικό σύστημα, που διαχωρίζουν δήθεν τη θέση τους από τους ακραίους. Ολοι τους είναι έτοιμοι να υιοθετήσουν ό,τι πιο συνωμοσιολογικό υπάρχει, αρκεί να βολεύει το αφήγημα και τον στόχο τους: Να χτυπήσουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη και να βαφτίσουν ενόχους τους πολιτικούς αντιπάλους τους..

Χτιζόταν μεθοδικά, με «χορηγίες» και μεγαλεπήβολους πολιτικούς στόχους. Από την αρχή φάνηκε ότι η ετερόκλητη «συμμαχία των Τεμπών» το πήγαινε αλλού. Βλέποντας την τραγωδία των Τεμπών σαν τη χρυσή ευκαιρία να κάνουν αυτό που δεν μπορούσαν να κάνουν με πολιτικά μέσα. Να «ρίξουν» δηλαδή τον Μητσοτάκη», που ήταν ο «ενορχηστρωτής της συγκάλυψης» και ο απώτερος «ένοχος» για τη «δολοφονία»..

 Από τότε που ο Διονύσης Σαββόπουλος τραγουδούσε για την «…άλλη Αριστερά/ Που είδε τον κόσμο σαν έργο τέχνης / Με τελειωμένα και αθάνατα φτερά», πετούσε σαν σκόνη στον αέρα η βεβαιότητα της γέννησης ενός νέου όρου που θα περιέγραφε την Αριστερά στα επόμενα χρόνια: Η «πολιτισμική Αριστερά». Ορος που περιγράφει, μεταξύ άλλων, και την κυριαρχία της Αριστεράς στον χώρο του Πολιτισμού και της Τέχνης. Αυτή η «πολιτισμική Αριστερά» πιθανώς να απαντά και στο ερώτημα που διατυπώθηκε από πολλές πλευρές, σχετικές ή όχι με το βιβλίο. «Μα καλά, δεν αντέδρασε κανείς;» στη διάλυση της εκδήλωσης για την ισραηλινή λογοτεχνία στην 5η Διεθνή Εκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης;.