Φυσικά υπάρχουν κάποιες που δίνουν διαφορετικά αποτελέσματα αλλά η σειρά που μοιάζει να παγιώνεται με τις εκλογές στο τέλος Σεπτεμβρίου, αρχές Οκτωβρίου να είναι πιθανές είναι: Ν.Δ. του Μητσοτάκη κοντά στο 30%, ΕΛΑΣ του Τσίπρα ανάμεσα 15%-20%, ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη κοντά στο 10%. Aπό εκεί και πέρα, τα κόμματα που θα ανεβοκατεβαίνουν από τις διαθέσεις αυτών που απαντάνε. Φυσικά, όπως έλεγε και ο μακαρίτης ο Χάρολντ Μακμίλαν, τα γεγονότα μπορούν να τα αλλάξουν όλα. Με ομαλές τις εξελίξεις οι αριθμοί κάπως έτσι θα είναι.

Οπως και ο χρόνος των εκλογών και ο λόγος που αναφέρομαι σε ενδεχόμενες εκλογές το φθινόπωρο και όχι την άνοιξη με το φουτεράκι είναι ότι ο Μητσοτάκης έχει πολύ μεγάλη πείρα για να μην καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος να κάψει τα αστέρια του στο ζέσταμα. Οτι δεν μπορείς να στέλνεις τον Χατζηδάκη να μιλήσει για το «Ελλάδα 2030» στη Θεσσαλονίκη, τον Τάκη Θεοδωρικάκο για την ανάγκη ενότητας στο Καλαμάκι και τον Βορίδη για τα τοπικά προβλήματα στη Σπάρτη και να το συνεχίσεις για 7-8 μήνες χωρίς να τους κάψεις στο ζέσταμα.

Εκλογές το φθινόπωρο βολεύουν και τον Αλέξη Τσίπρα, αφού αυτά με τα νέα στελέχη σε σκιώδεις κυβερνήσεις δουλεύουν για ένα περιορισμένο διάστημα. Οπως έχει γράψει στη βιογραφία του ο υπουργός σε πολλές συντηρητικές κυβερνήσεις της Βρετανίας λόρδος Κάρινγκτον, οι σκιώδεις κυβερνήσεις στα κόμματα της αντιπολίτευσης λειτουργούν για λίγο αφού δεν υπάρχει εξουσία για να την εξασκήσουν. Μετά από κάποιον καιρό, ελλείψει εξουσίας, οι υπουργοί των σκιωδών κυβερνήσεων ξεσκίζονται μεταξύ τους.

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το πώς θα αντιμετωπίσει τον χρόνο της παραμονής στην αντιπολίτευση μέχρι τη διενέργεια εκλογών έχει το ΠΑΣΟΚ. Είναι προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ δεν τραβάει σε επίπεδο αρχηγού.

Αδικο; Μπορεί… Οποιος ασχολείται με την πολιτική δεν ψάχνει για δικαιοσύνη αλλά για αποτελέσματα. Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, με τον Ανδρουλάκη είναι σαφές ότι το κάρο έχει δεθεί πριν από το άλογο. Αντί να το τραβάει, το φρενάρει.

Το θέμα είναι τι μπορεί να γίνει. Το μόνο που δεν γίνεται είναι να βγει κάποιο από τα στελέχη για να το πει. Οποιος το πει θα έχει ταυτόχρονα καεί. Οπότε πρέπει να βγει κάποιος που δεν θα μπορεί να κατηγορηθεί ότι το έκανε για προσωπικό του συμφέρον. Δύο, τρεις τέτοιοι υπάρχουν. Μόνο που πρέπει να το αποφασίσουν μόνοι τους αφού ο έρωτας και οι θυσίες δεν μπορούν να υπαγορευτούν.

Προς… εξαφάνιση, όπως οι λιγνίτες της Πτολεμαΐδας

«Η κυβέρνηση ανατινάζει και αφήνει πίσω της καμένη γη… Τέτοιες ανατινάξεις υποδομών έκαναν οι ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ για να παραλύσουν οι χώρες από τις οποίες αποχωρούσαν ηττημένοι… Την ίδια στιγμή σήμερα, χώρες της Ευρώπης, όπως η Γερμανία και η Πολωνία, προτάσσοντας το εθνικό τους συμφέρον, συνεχίζουν να αξιοποιούν μονάδες λιγνίτη για παραγωγή φθηνής ηλεκτρικής ενέργειας… Η ελληνική κυβέρνηση κατέστρεψε ΔΟΛΙΩΣ πανάκριβο εξοπλισμό».

Αν αφαιρέσουμε ότι τα μηχανήματα που ανατίναξε η κυβέρνηση στην Πτολεμαϊδα ήταν του ’70 και του ’80, ότι η Γερμανία παράγει ηλεκτρισμό από άνθρακα σε ποσοστό 25% και η Πολωνία 50% αλλά η εξάρτηση της από τον λιγνίτη μειώθηκε δραστικά και ότι σύμφωνα με ερευνητές  του Harvard τα μικροσωματίδια από την καύση του άνθρακα μειώνουν την ποιότητα του αέρα, μολύνουν το νερό και αποτελούν επαγγελματικό κίνδυνο για τους εργαζόμενους, η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού ήταν απόλυτα εύστοχη.

Οχι ότι η ίδια μπορεί να το καταλάβει. Χωρίς έρμα, με πολιτική στελέχωση που δείχνει να μειώνεται σε ποιότητα και αριθμό, με την εικόνα της Μαρίας των Τεμπών να έχει θαμπώσει, η Καρυστιανού ραγδαία μεταβάλλεται σε λογαριασμό του Διαδικτύου που ψάχνει την είδηση της ημέρας για να διατηρηθεί στην επικαιρότητα.

ΜΚΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ!

Οταν κάποιος ακούει για μη κυβερνητική οργάνωση, σκέφτεται για κάποιο διαμέρισμα μέσα σε παλιά πολυκατοικία, με ένα γραφείο και μερικές καρέκλες, κάποιες αφίσες κολλημένες στους τοίχους που θα προειδοποιούν για τη μείωση των τροπικών δασών στην Αμερική ή για την ένταξη αδύναμων ομάδων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Κάτι ιδεαλιστικό, φτωχικό και εν μέρει εμμονικό.

Το μόνο που δεν φέρνει μία ΜΚΟ στο μυαλό είναι ένα γραφείο μερικές δεκάδες μέτρα από την κατοικία του Βρετανού πρέσβη στις Βρυξέλλες και ένα διοικητικό συμβούλιο που περιλαμβάνει μερικά από τα μεγάλα ονόματα της πολιτικής ζωής της πόλης. Οπως του Μπερνάρ Καζενέβ, πρώην πρωθυπουργού της Γαλλίας, της Εμμα Μπονίνο, πρώην υπουργού Εξωτερικών της Ιταλίας και του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Και ιδρυτή της Fight Impunity, που είχε αντικείμενο τον έλεγχο της ανομίας, τον γνωστό από την υπόθεση Κατάργκεϊτ, Αντόνιο Παντσέρι.

Δεν θα αναφερθώ στο ένταλμα των βελγικών αρχών για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Ο Παύλος Μαρινάκης είπε: «Οταν σε καλούν οι αρχές, πρέπει να πηγαίνεις». Στο μόνο που θα αναφερθώ είναι στις ΜΚΟ, που ένας αριθμός τους δραστηριοποιήθηκε στην Ελλάδα την περίοδο της μεταναστευτικής κρίσης. Στην ανάγκη να αποκαλυφθεί ο ρόλος τους, όταν ονομαζόντουσαν «Πολεμήστε την Ανομία» και ιδρυτής τους ήταν ο εγκέφαλος του Κατάργκεϊτ.