Απόψεις

Υπάρχουν πολλά μπερδεμένα πράγματα στην ιστορία της πρότασης για εκλογική συμπόρευση του ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Τσίπρα..

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ της αντιπολίτευσης και τα μέσα ενημέρωσης που τους υποστηρίζουν ισχυρίζονται πως η κυβέρνηση καταρρέει, πως είναι απονομιμοποιημένη. Κάποιοι ζητούν εκλογές εδώ και τώρα, άλλοι βλέπουν πρόβλημα διακυβερνησιμότητας και κάποιοι άλλοι θεωρούν πως έρχονται ή επανέρχονται για να σώσουν τη χώρα..

Οπως δεν μπορούμε να φανταστούμε μια Τουρκία χωρίς τον Ερντογάν ή ένα Ισραήλ χωρίς τον Νετανιάχου, εξίσου «αδιανόητη» μοιάζει μια Ουγγαρία χωρίς τον Βίκτορ Ορμπαν. Ιδίως τώρα που θριαμβεύει ως «γεφυροποιός» ΗΠΑ-Ρωσίας, ασχέτως αν ματαιώθηκε η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στη Βουδαπέστη..

Η Ευρώπη δεν είναι φόντο στις φωτογραφίες του πλανητάρχη και όσοι βιάζονται να την ξεγράψουν κάνουν μέγα λάθος. Βέβαια, δεν περίμενε κανείς κάτι περισσότερο από τους εγχώριους ηγέτες της αντιπολίτευσης, που μίλησαν με απαξιωτικά λόγια και χαρακτήρισαν τους Ευρωπαίους ηγέτες που συμμετείχαν στη Σύνοδο Κορυφής του Σαρμ ελ Σέιχ ως μέρος του «σκηνικού» για τον Ντόναλντ Τραμπ. Οι αναφορές τους είναι ενδεικτικές της αντίληψής τους για τον ρόλο, τη σημασία και τις δυνατότητες της Ευρώπης..

Εδώ και πολύ καιρό, πριν καν η συνωμοσιολογία ανοίξει τα φτερά της απογειώνοντας τις αντιθεσμικές επιδιώξεις όσων επένδυαν κομματικά στην εθνική τραγωδία των Τεμπών, υπήρχε η βεβαιότητα ότι γίνεται προσπάθεια να ξαναστηθούν οι πλατείες των νέο-αγανακτισμένων. .

Μέχρι προχθές νόμιζα πως το πολιτικό τσίρκο που είχαμε παρακολουθήσει επί προεδρίας Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ -όταν το κόμμα τού πήρε τα κλειδιά και δεν τον άφησε να συμμετάσχει ούτε στο Συνέδριο- είχε τελειώσει..

Την ίδια ώρα που φρίξαμε από την προσβλητική συμπεριφορά της διοίκησης του Βρετανικού Μουσείου και απλώθηκε η οργή μας με τη συνήθη ταχύτητα του Διαδικτύου, την ίδια ώρα ακριβώς πολλοί από εμάς τους αγανακτισμένους από την εικόνα του ροζ δείπνου κάτω από τα γλυπτά του Παρθενώνα, συνεχίσαμε να βανδαλίζουμε -με ή χωρίς εισαγωγικά- με κάθε τρόπο την καθημερινότητά μας..

Οσο περισσότερο διαρκεί μια συζήτηση για τις ευθύνες των αρμόδιων και των αναρμόδιων για τον θάνατο του 16χρονου κοριτσιού μετά από κατανάλωση αλκοόλ σε μπαρ στην καρδιά της Αθήνας, τόσο περισσότερο αυξάνονται οι πιθανότητες να πεθάνει ακόμα ένας ανήλικος άνθρωπος μέσα στο Φαρ Ουέστ της νύχτας, σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή της χώρας..

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Και, επίσης, κανείς δεν μπορεί να αγνοεί την πραγματικότητα γιατί, αν το κάνει, τότε -αναπόφευκτα- θα πέσει σε τοίχο..

Κι όμως, η θρασύτατη ληστεία στο Μουσείο του Λούβρου δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά απότοκο μιας κοινωνικής κρίσης, που κοχλάζει παράλληλα με την οικονομικοπολιτική..