Δύο βασικά μέλη του συνασπισμού του «Αξονα Αντίστασης» του Ιράν -η λιβανέζικη Χεζμπολάχ και οι δυνάμεις πολιτοφυλακής/PMU που συνδέονται με το Ιράν στο Ιράκ- έχουν ενταχθεί στην προσπάθεια της Τεχεράνης να ασκήσει πίεση στην Ουάσιγκτον για τον τερματισμό της σύγκρουσης. Οι ειδικοί έχουν προτείνει πολλαπλές εξηγήσεις για το γιατί ένας βασικός εταίρος του Ιράν, οι Χούθι στην Υεμένη (Ansarallah), δεν έχει ακόμη ενταχθεί στις μάχες.

Μικρές ζημιές

Το κίνημα των Χούθι είναι αναμφισβήτητα το λιγότερο κατεστραμμένο μέλος του «Αξονα». Οι Χούθι ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής και Βόρειας Υεμένης, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Σαναά, και αντιμετωπίζουν μια διχασμένη αντιπολίτευση που κατέχει τη Νότια Υεμένη.

Γεωγραφικά, οι Χούθι ελέγχουν μια ακτή της Υεμένης από την Ερυθρά Θάλασσα και το Στενό Bab el-Medeb – ένα βασικό σημείο για το παγκόσμιο εμπόριο και τις ενεργειακές ροές στην περιοχή ως και δεύτερο μόνο μετά το Στενό του Ορμούζ σε σημασία.

Πέντε ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, ο ανώτατος ηγέτης των Χούθι, ο Αμπντούλ Μαλίκ αλ Χούθι, δήλωσε ότι η οργάνωση ήταν προετοιμασμένη να εισέλθει στον πόλεμο, δηλώνοντας: «Οσον αφορά τη στρατιωτική κλιμάκωση και τη δράση, τα δάχτυλά μας είναι στη σκανδάλη, έτοιμα να απαντήσουν ανά πάσα στιγμή σε κάθε περίπτωση».

Ενώ ο αλ-Χούθι δεν όρισε τις προϋποθέσεις που θα μπορούσαν να επιτεθούν, ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δήλωσε ότι το Ιράν μπορεί να ανοίξει «νέα μέτωπα στη σύγκρουση» – σημάδι, σύμφωνα με αναλυτές, ότι η Τεχεράνη πιέζει τους Χούθι να εμπλακούν σύντομα.

Εκτιμήσεις

Αναλυτές τονίζουν ότι οι Χούθι φαίνεται να ετοιμάζονται να αναλάβουν δράση για λογαριασμό του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της στρατολόγησης περισσότερων μαχητών, της επέκτασης της παραγωγής τοπικών όπλων και της αποστολής ενισχύσεων στις δυτικές ακτές της Ερυθράς Θάλασσας της Υεμένης.

Υπάρχει συναίνεση μεταξύ των περιφερειακών εμπειρογνωμόνων ότι μια είσοδος των Χούθι στη σύγκρουση θα ενίσχυε τις βασικές στρατηγικές ασύμμετρου πολέμου της Τεχεράνης για να ανατρέψει την παγκόσμια οικονομία περιορίζοντας τη ναυτιλία μέσω των Στενών του Ορμούζ και επιτυχίες σε ενεργειακές εγκαταστάσεις στα κράτη του Αραβικού Κόλπου.

Μια παρέμβαση των Χούθι θα υποστηρίξει επίσης το Ιράν εξοντώνοντας περαιτέρω τις ισραηλινές και αμερικανικές προμήθειες αεράμυνας και επιθετικών πυρομαχικών, επιτρέποντας ένα υψηλότερο ποσοστό εκτόξευσης πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Εάν οι Χούθι συμμετάσχουν στον πόλεμο του Ιράν, η πιο πιθανή πορεία δράσης τους θα ήταν να αναβιώσουν τις επιθέσεις τους σε δεξαμενόπλοια και άλλα εμπορικά πλοία που διέρχονται από την Ερυθρά Θάλασσα. Κάτι τέτοιο θα ενίσχυε ουσιαστικά τις προσπάθειες της Τεχεράνης να ασκήσει ασφυξία στην παγκόσμια οικονομία ασκώντας ανοδική πίεση στις τιμές του πετρελαίου και διαταράσσοντας την περιφερειακή παραγωγή ενέργειας και τις αλυσίδες εφοδιασμού.

Αποτρεπτικοί παράγοντες

Υπάρχουν σημαντικοί παράγοντες που αναγκάζουν τους ηγέτες των Χούθι να μείνουν εντελώς έξω από τη μάχη της Τεχεράνης εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Μεταξύ των συμμάχων του Ιράν, οι Χούθι ήταν οι λιγότερο ευάλωτοι στον ιρανικό έλεγχο και επιρροή. Αν και συμμερίζονται την πεποίθηση της Τεχεράνης για ακλόνητη αντίσταση στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ, οι ηγέτες των Χούθι θα υπολογίσουν τα συμφέροντα του κινήματός τους όταν αποφασίζουν αν θα βοηθήσουν το Ιράν.

Οι ηγέτες των Χούθι αποθαρρύνονται επίσης από την αβεβαιότητα σχετικά με την έκταση της αντίδρασης των ΗΠΑ στην είσοδό τους στη σύγκρουση. Φοβούμενοι πιθανές ισραηλινές επιθέσεις αποκεφαλισμού, παρόμοιες με την επίθεσή τους τον Αύγουστο του 2025 που σκότωσε πολλούς από τους υπουργούς του κυβερνώντος σώματος των Χούθι, οι ηγέτες των Χούθι έχουν λάβει οδηγίες να μην εμφανίζονται δημόσια.

Οι ηγέτες των Χούθι μπορεί επίσης να ανησυχούν ότι οι απειλές του Τραμπ για χρήση χερσαίων δυνάμεων εναντίον του Ιράν θα μπορούσαν επίσης να επεκταθούν σε χερσαία δράση εναντίον των Χούθι,

Το IRGC δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει τους Χούθι. Η Υεμένη είναι τόσο σημαντική για αυτούς. Πρέπει να διατηρήσουν τους Χούθι για αύριο, ώστε το IRGC να συνεχίσει να υπάρχει ακόμη και μετά τυχόν πτώση του καθεστώτος. Ωστόσο, δεν είναι σαφές πως το IRGC θα συνεχίσει να λειτουργεί ως κίνημα εξορίας, με έδρα μακριά από το Ιράν και στερημένο από τα έσοδα που παρέχει το ιρανικό κράτος.