Τόσο μεγάλη, που συνήθως οι κυβερνήσεις περνούσαν κάτω από τον πήχη των προσδοκιών. Οι δεκαετίες περνούσαν και έφευγαν και το μόνο που άλλαζε ήταν το σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Το μόνο που δεν άλλαζε ήταν η εξάρτηση των ελληνικών οικογενειών από τα φροντιστήρια. Πλέον όμως, συγκεκριμένα από το 2019 και μετά, έχουμε εισέλθει σε τροχιά ραγδαίου μετασχηματισμού από την προσχολική αγωγή έως τον ακαδημαϊκό χάρτη.

Για πρώτη φορά έγιναν χιλιάδες προσλήψεις εκπαιδευτικών και στις τρεις υποχρεωτικές βαθμίδες, ενώ τέθηκαν οι βάσεις για το πιο δύσκολο ίσως στοίχημα που υπάρχει: την αξιολόγηση σχολικών μονάδων και προσωπικού, σπάζοντας ένα ταμπού που υπήρχε για χρόνια. Ταυτόχρονα, ενισχύονται οι ψηφιακές υποδομές, εκσυγχρονίζονται τα σχολικά εγχειρίδια και προχωρούν μεταρρυθμίσεις που ανοίγουν νέους δρόμους για εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες.

Το 2025 ήταν χρονιά- ορόσημο με τη δημιουργία των πρώτων μη κρατικών πανεπιστημίων, τα οποία αδειοδοτήθηκαν υπό πολύ αυστηρές ακαδημαϊκές προϋποθέσεις και απαιτήσεις σε υποδομές. Ταυτόχρονα, μαζί με την αύξηση του αριθμού των πρότυπων και πειραματικών σχολείων εγκαινιάστηκε ο θεσμός των Δημόσιων Ωνάσειων Σχολείων που προσφέρουν μια εναλλακτική, ποιοτική εκπαιδευτική διέξοδο για τα παιδιά της διπλανής γειτονιάς. Και τώρα, το 2026, έρχεται η εισαγωγή για πρώτη φορά του συστήματος ΙΒ, δηλαδή του International Baccalaureate, και πάλι στα δημόσια σχολεία. Ενα σύστημα που ενώ προβλεπόταν στην ελληνική νομοθεσία από το 1995, έπρεπε να φθάσει το 2026 για να εφαρμοστεί στην πράξη. Και αφού πρώτα είχε δοκιμαστεί για 40 χρόνια (!) από την ιδιωτική εκπαίδευση, της οποίας αποτελούσε προνόμιο.

Το επόμενο μεγάλο στοίχημα για τη μεταρρυθμιστική πρόθεση του πολιτικού κόσμου είναι το Εθνικό Απολυτήριο αλλά και η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος που θα επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, δίνοντας τη δυνατότητα σε χιλιάδες οικογένειες να κρατήσουν και να σπουδάσουν τα παιδιά τους στην Ελλάδα.

Βεβαίως, υπάρχουν ακόμα πολλά που πρέπει να γίνουν και να θεραπευτούν σε ένα σύστημα που κουβαλά διαχρονικές παθογένειες και αγκυλώσεις. Κυρίως στην ποσότητα της διδακτικής ύλης και στην αλλαγή κουλτούρας, έτσι ώστε να αρχίσει να μειώνεται η εξάρτηση του δημόσιου σχολείου από τα φροντιστήρια. Πρόκειται για ένα τεράστιο οικονομικό βάρος για τις οικογένειες αλλά και για μια ισχυρή απόδειξη ότι πρέπει να αλλάξει και να γίνει πιο ουσιαστικός και αποτελεσματικός ο τρόπος διδασκαλίας στις σχολικές αίθουσες.