Η έκλειψη θα ξεκινήσει στη βόρεια Ρωσία, θα διασχίσει τον Αρκτικό Ωκεανό και την ανατολική Γροιλανδία, θα φτάσει στο μέγιστό της ανοιχτά της Ισλανδίας και τελικά θα εισέλθει στη βόρεια Ισπανία όπου σε ισπανικές πόλεις η Σελήνη θα καλύψει πλήρως τον Ήλιο για ένα λεπτό και 50 δευτερόλεπτα. Ως μερική έκλειψη θα είναι ορατή σε τμήματα της βόρειας Αμερικής, της δυτικής Αφρικής και άλλων περιοχών της Ευρώπης. Στο μονοπάτι της μερικής έκλειψης περιλαμβάνονται βορειοδυτικές περιοχές της Ελλάδας — Κέρκυρα, Ηγουμενίτσα, Κόνιτσα, Καστοριά και Φλώρινα — όμως το ποσοστό κάλυψης είναι τόσο μικρό που στην πράξη είναι μη παρατηρήσιμο. Πρόκειται για την πρώτη ολική έκλειψη στην Ισπανία από το 1905 και στην Ισλανδία από το 1954, ενώ η επόμενη μεγάλη ευκαιρία για την Ευρώπη θα έλθει στις 2 Αυγούστου 2027 με μονοπάτι που περνά από τμήματα της νότιας Ισπανίας, του Μαρόκου, της Αλγερίας, της Τυνησίας, της Λιβύης, της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας. Νότια τμήματα της Ελλάδας το 2027 θα βλέπουν εκτεταμένο ποσοστό μερικής κάλυψης.

Επιστημονικά, το γεγονός προσφέρει ευκαιρίες για παρατηρήσεις της ηλιακής κορώνας και την εξαγωγή δεδομένων για τις διεργασίες στον Ήλιο. Όπως εξηγεί η Φιόρη Μεταλληνού, αστροφυσικός στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, υπεύθυνη για δράσεις διάχυσης της επιστήμης και εθνική συντονίστρια διάχυσης της Αστρονομίας της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης για την Ελλάδα, «Όταν γίνονται εκλείψεις, έχουμε την ευκαιρία οι ηλιακοί φυσικοί να παρατηρούμε την εξώτερη ατμόσφαιρα του Ήλιου, τη λεγόμενη ηλιακή κορώνα ή ηλιακό στέμμα, που αποκαλύπτεται όταν σκοτεινιάσει ο Ήλιος. Φωτογραφίζουμε την κορώνα και μελετάμε τη σύστασή της από διάφορα στοιχεία. Δεν έχει πάντα την ίδια σύσταση, αυτό εξαρτάται από την ηλιακή δράση. Οπότε είναι σημαντικό να παρατηρούμε την κορώνα, να δούμε τις διεργασίες που δημιουργούνται και να συγκρίνουμε με άλλες εκλείψεις για να κατανοήσουμε τις διεργασίες που συντελούνται». Επαγγελματίες και ερασιτέχνες αστρονόμοι από την Ελλάδα, όπως μέλη του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας, έχουν ήδη αρχίσει να οργανώνουν ταξίδια στην Ισπανία για να παρακολουθήσουν την ολικότητα. Η 17η Φεβρουαρίου 2026 φέρνει δακτυλιοειδή έκλειψη Ηλίου, ορατή στην Ανταρκτική και μερικώς από τη νότια Αφρική, τη νότια Αργεντινή και τη Χιλή, γεγονός που συμπληρώνει το αστεροσκοπικό πρόγραμμα της χρονιάς.

Πριν τις ηλιακές εκλείψεις του 2026 θα συμβούν σεληνιακά φαινόμενα. Η 17η Φεβρουαρίου 2026 θα φέρει δακτυλιοειδή έκλειψη Ηλίου, ορατή στην Ανταρκτική και μερικώς από τη νότια Αφρική, τη νότια Αργεντινή και τη Χιλή. Ολική έκλειψη Σελήνης το πρωί της 3ης Μαρτίου 2026 δίνει στη Σελήνη πορτοκαλί έως χαλκιές αποχρώσεις της «ματωμένης Σελήνης». Καθώς η Γη παρεμβάλλεται ανάμεσα στον Ήλιο και τη Σελήνη, η σκιά της καλύπτει πλήρως την επιφάνεια της Σελήνης· το φως του Ήλιου περνά μέσα από την ατμόσφαιρα της Γης, τα μικρότερα μπλε μήκη κύματος διασκορπίζονται, ενώ τα μεγαλύτερα κόκκινα και πορτοκαλί μήκη κύματος τη διαπερνούν και φτάνουν στη Σελήνη δίνοντάς της χάλκινη λάμψη. Μερική έκλειψη Σελήνης θα συμβεί από τις 27 στις 28 Αυγούστου, καλύτερα ορατή από τμήματα της Αφρικής, της Ευρώπης — και από την Ελλάδα — και της Ασίας· στην Αθήνα θα είναι ορατή στις 6.50 το πρωί της 28ης Αυγούστου 2026. Το 2026 περιλαμβάνει τρεις υπερπανσελήνους στις 3 Ιανουαρίου, 24 Νοεμβρίου και 23 Δεκεμβρίου. Η ηλιακή δραστηριότητα, παρά την κορύφωση του κύκλου το 2025, παραμένει αυξημένη το 2026 και αναμένεται να εντείνει τα φαινόμενα αυτής της χρονιάς, όπως την εμφάνιση εντυπωσιακότερων βόρειων σέλαων στις χώρες υψηλότερων γεωγραφικών πλάτων.