Ήταν 27 Ιουνίου του 2015 όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωνε το περίφημο δημοψήφισμα. Στις 28 Ιουνίου εγκρίθηκε από τη Βουλή, στις 5 Ιουλίου διεξήχθη.
Και περίπου μια εβδομάδα αργότερα ανετράπη από τον ίδιο. Όταν δηλαδή κατάλαβε που είχε οδηγήσει τα πράγματα, έκανε την περίφημη κυβίστηση και υπέγραψε ένα μνημόνιο που θα μπορούσε να είχε αποφύγει. Το επωμίστηκε ο ελληνικός λαός που βρέθηκε έξω από κλειστές τράπεζες και με ένα δυσθεώρητο χρέος στην πλάτη του.
Καλό είναι να τις θυμόμαστε αυτές τις επετείους. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι κληθήκαμε να πούμε Ναι ή Όχι σε ένα έγγραφο που είχε τίτλο «Reforms for the completion of the Current Program and Beyond» (Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού) και σε ένα άλλο έγγραφο με ακόμα πιο απίθανο τίτλο «Preliminary Debt sustainability analysis» (προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους). Χαμένοι στην μετάφραση οι Έλληνες, έδωσαν ένα 61,3% στο «Όχι». Ήταν αυτό που χρειάζονταν για να σταματήσουν τα ηχεία να παίζουν συρτάκι. Οι χορευτές εξαφανίστηκαν από το Σύνταγμα, τα νταούλια τα βαρούσαν άλλοι και εμείς ξυπνήσαμε με ένα ωραιότατο χανγκοβερ χωρίς ποτέ να απολαύσουμε το πάρτι.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από αυτά που ζήσαμε. Πουκάμισα με λαχούρια στις Βρυξέλλες, μεταμεσονύχτιες διαπραγματεύσεις, ξεχασμένοι φάκελοι, απανωτές ήττες, ικεσίες για κάνα ρούβλι από τον Πούτιν, capital controls, ουρές για ένα 50ευρω, διεθνής διασυρμός, λουκέτα σε επιχειρήσεις, προσωπικές χρεοκοπίες. Ουάου. Μια χώρα σε χάος, ένα Βίβα Ζαπάτα με άδοξο τέλος για τον πρωταγωνιστή, τους κομπάρσους του και τον ελληνικό λαό.
Έντεκα χρόνια μετά, ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος και λέει αν μπορούσα θα το ξανάκανα. «Θα έκλεινα τις τράπεζες νωρίτερα». Και περιμένει χειροκρότημα, ρίχνοντας το φταίξιμο σε πρώην και νυν συντρόφους, χωρίς να έχει ζητήσει ούτε ένα συγγνώμη, και λέγοντας πως τότε «ήξερε τι ήθελε, αλλά δεν ήξερε πώς ακριβώς γίνεται». Δηλαδή τώρα έμαθε πώς να βάζει ακόμα μεγαλύτερους φόρους και να τους βαφτίζει πατριωτικούς;
Και επειδή ξεκινήσαμε με επετείους, ας ολοκληρώσουμε αναλόγως. Στις 23 Ιουνίου συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, του πολιτικού που ο Τσίπρας θεωρεί κάτι σαν «ανομολόγητο μέντορα» του. Θέλει να του μοιάσει αυτό είναι δεδομένο και φαίνεται στις ανεπιτυχείς μιμήσεις του. Όμως δεν τον φθάνει ούτε καν στις χειρότερες στιγμές του, και η αλήθεια είναι πως είχε αρκετές. Αλλά είχε τουλάχιστον την πολιτική οξύνοια και επάρκεια να ακυρώσει τον εαυτό του (ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο το συνδικάτο) χωρίς να φθάσει τη χώρα στα όρια του γκρεμού. Όπως θα έλεγε και η Νάντια Γιαννακοπούλου, αχ ρε Ανδρέα…
