«Μια μέρα, πάρα πολύ ζεστή, στις αρχές του Ιουλίου, ένας νέος βγήκε το βράδυ απ’ το δωματιάκι που είχε νοικιασμένο στο στενό δρομάκι Σ., κατέβηκε τη σκάλα και, αργά-αργά, τράβηξε αναποφάσιστα κατά τη γέφυρα Κ.».
Ετσι ξεκινά το «Έγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι, το οποίο οι περισσότεροι γνωρίζουν ως τίτλο, αλλά πολύ λιγότεροι έχουν διαβάσει.
Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσαμε να πούμε και για το πρόγραμμα του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού. Οι περισσότεροι από όσους δηλώνουν μαζί της, το αποφάσισαν πριν καν διαβάσουν την ιδρυτική διακήρυξη. Η οποία άλλωστε, όπως και η ομιλία της, δεν έχει τίποτα περισσότερο από τα συνήθη που περιέχονται σε πολιτικές εκθέσεις ιδεών.
Μεγάλα λόγια, βερμπαλισμοί, αοριστολογίες, βαρύγδουπες καταγγελίες και ξεχειλωμένες υποσχέσεις. Όλα τα αναμενόμενα δηλαδή, εκτός από ένα, με το οποίο φιλοδοξούν να κάνουν την διαφορά: Την αναφορά στην τραγωδία των Τεμπών που πλήγωσε όλη την Ελλάδα. Αρκει όμως η συναισθηματική συντριβή και ο θυμός για να δημιουργεί ένα ακόμα κόμμα διαμαρτυρίας που ψαρεύει στα ίδια θολά νερά με την Ελληνική Λύση, την Νίκη, ακόμα και την Πλεύση Ελευθερίας; Αρκεί το όνομα της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού στην «μαρκίζα» για να αναπληρώσει αυτά που λείπουν με τον μαγικό αντισυστημισμό;
Στην Ελλάδα εύκολα ιδρύεται ένα κόμμα και ακόμα πιο εύκολα εξαφανίζεται. Αυτά που αντέχουν χρειάζονται πρόγραμμα, πολιτική σκέψη και συγκρότηση, στρατηγική κατεύθυνση, στελέχη. Και ηγετική αυτογνωσία. Αλλά όταν λέει ότι στοχος είναι η πρώτη θέση, μάλλον πίστεψε εκείνους που κάποτε την αποθέωναν. Μόνο που όσοι «θα την ψήφιζαν για πρωθυπουργό» τώρα απομακρύνονται τρέχοντας και νίπτοντας τα χείρας τους…
Αφήνουμε εκτός τους γονείς των θυμάτων των Τεμπών που διαχωρίζουν ούτως ή άλλως την θέση τους από το κόμμα Καρυστιανού αλλά και από οποιοδήποτε κόμμα, και θυμώνουν με οτιδήποτε μπορεί να καπελώσει την δίκη. Επειδή το μόνο που τους νοιάζει είναι η απόδοση δικαιοσύνης στον φυσικό της χώρο, τα δικαστήρια.
Οσο για τους υπόλοιπους, εκείνους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Θεσσαλονίκης, και οι οποίοι προφανώς δεν είχαν ούτε τον όγκο ούτε το κοινωνικό εύρος των καλεσμάτων για τα Τέμπη, μάλλον πιστεύουν πως όντως η Ελλάδα χρειάζεται αποκατάσταση Δημοκρατίας, όπως τόσες φορές είπε η Κατερίνα Μουτσάτσου. Μόνο που η Δημοκρατία στην Ελλάδα αποκαταστάθηκε το 1974 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και 52 χρόνια αργότερα είναι τόσο ισχυρή, ώστε να είναι όλοι ελεύθεροι ακόμα και να την αμφισβητούν.
Διαβάστε Επίσης
Στο δια ταύτα: Πως ακριβώς η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία-Μαρία Καρυστιανού – Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» θα πολιτευτεί; Με ποιους, με ποια ιδεολογική ταυτότητα, με ποιες συγκεκριμένες προτάσεις για την οικονομία, τους μισθούς, τις συντάξεις, τα σχολεία, τα εθνικά θέματα; Με ενδιαφέρον ασφαλώς θα περιμένουμε και το –υποχρεωτικά- κοστολογημένο προεκλογικό πρόγραμμα. Αλλά αυτό, όπως κλείνει το αριστούργημα του ο Ντοστογιέφσκι «θα μπορούσε να είναι το θέμα ενός καινούργιου μυθιστορήματος. Το σημερινό μας όμως τελειώνει εδώ».
