«Υπό την αρνητική έννοια των άκρων, καθόλου. Αυτό αναφέρεται ως ερώτημα στην αρχή του βιβλίου μόνο προς χάριν του λογοπαιγνίου και όσο διαβάζει κανείς, τόσο αυτή η θέση καταρρίπτεται», μας λέει ο Σπύρος Μαντζαβίνος. «Ακραίοι είναι μόνο υπό την έννοια της ακραίας ευαισθησίας τους, καθότι έχουν ευαίσθητες κεραίες προς το όμορφο εκεί που κανείς δεν το βλέπει, γκρεμίζοντας έτσι τις παραδεδομένες, παραδοσιακές προτιμήσεις.»

Πως και επέλεξε το συγκεκριμένο θέμα; Ήθελε ίσως να προκαλέσει;

«Γράφω πάντα προσπαθώντας να με σκάβω όλο και βαθύτερα∙ γι αυτό γράφω μόνο για ζητήματα που γνωρίζω. Μου φάνηκε απόλυτα φυσικό να ασχοληθώ με μια λατρεία μου, εκείνη για το γυναικείο πέλμα. Καθώς όμως έγραφα, είδα τις πολλές προεκτάσεις που έχει αυτή η εμμονή, κάτι που έκανε τους «Ποδολάτρες» να προσιδιάζει σε στοχαστικό δοκίμιο∙ σε μία «αρχαιολογία» αυτού του πόθου που βρίθει διακειμενικότητας, εντείχισα προσωπικές μου ιστορίες, έτσι που ελπίζω το αποτέλεσμα να αποδεικνύει πως δεν υπάρχει τίποτε πιο οικουμενικό από το προσωπικό.

Καμία διάθεση δεν είχα να προκαλέσω, παρότι αυτό ίσως συνέβη. Όλα τα εύσημα αξίζουν στις εκδόσεις Πατάκη, την Άννα Πατάκη, στη σπουδαία επιμελήτρια Ελένη Κεχαγιόγλου για την τόλμη και την πίστη τους να ασχοληθούν με τους «Ποδολάτρες» μου.»

Πόσοι ποδολάτρες πιστεύετε υπάρχουν εκεί έξω;

Η αγάπη για τις γυναικείες πατούσες είναι αρκετά διαδεδομένη∙ όπως και στο βιβλίο μου αποφεύγω την λέξη «λαγνεία» καθώς δίνει έναν κλινικό τόνο στο όλο ζήτημα, ενώ οι «Ποδολάτρες» προσπαθούν να δουν τον πόθο υπό άλλες οπτικές, έτσι που εν τέλει ασχολούμαι με το βλέμμα και την ομορφιά ίσως περισσότερο από την ποδολατρεία την ίδια. Η ενοχή και το ταμπού είναι δυστυχώς ακόμη συνδεδεμένα με την αγάπη προς τα σημεία του σώματος που δεν εντάσσονται στις «επίσημες» ερωτογενείς ζώνες. Είναι ένα πουριτανικό κατάλοιπο, σε μία ούτως ή άλλως πουριτανική εποχή. Άλλωστε ολόκληρο το σώμα είναι ιερό και ιερωτικό.

Είστε πολυσχιδής καλλιτεχνική προσωπικότητα. Γράφετε, ζωγραφίζετε κινηματογραφείτε. Υπάρχει κάποια ιεράρχηση μέσα σας σε αυτές σας τις ενασχολήσεις; Είναι οι ψηφίδες του δικού σας πάζλ;

Όντως ασχολούμαι με διαφορετικές όψεις της Τέχνης. Η γραφή είναι αρκετά βασανιστική κι επώδυνη γιατί απαιτεί πολύ σκάψιμο και μετέχει της σκέψης περισσότερο από κάθε άλλη τέχνη. Η ζωγραφική μου πηγάζει πιότερο από το ασυνείδητο και με ξεκουράζει περισσότερο, ενώ ο Κινηματογράφος είναι κινηματοφάγος και έχει ένα δικό του, ξεχωριστό βάσανο. Οπότε η ενασχόλησή μου με τη γραφή, τη ζωγραφική και τον κινηματογράφο εξαρτάται από την εκάστοτε διάθεσή μου. Κατά βάθος όμως πιστεύω ότι η τέχνη είναι κατ’ ουσίαν μία και σχετικά αδιαίρετη.

Η ταινία σας Πανελλήνιον αναφέρεται στο ομώνυμο καφενείο στο κέντρο της Αθήνας και στους σκακιστές που συγκεντρώνονται εκεί. Τι θέλατε να δώσετε στο κοινό με αυτήν την τρυφερή ταινία;

Η ταινία μου «Πανελλήνιον» αφηγείται την ιστορία μοναχικών και ευαίσθητων ανθρώπων που ασφυκτιώντας στην καθημερινότητά τους έχουν βρει ένα καταφύγιο στο σκάκι και την συντροφιά ενός ξεχασμένου από τον χρόνο παραδοσιακό καφενείο. Νομίζω πως σε μια εποχή μοναξιάς και μαζικής κουλτούρας, τέτοιοι θύλακες συντροφικότητας, αγάπης και συγκέντρωσης αποτελούν οάσεις και ζητούμενα. Μια ταινία που αποκαλύπτει ως γοητευτικούς, ευαίσθητους και ενδιαφέροντες ανθρώπους που η κοινωνία εύκολα θα θεωρούσε λοξούς, τρελλούς και «περίεργους» επιτελεί αυτήν ακριβώς τη λειτουργία της τέχνης ως μέσο για τη διεύρυνση των ορίων της ευαισθησίας μας.

Μιλάτε συχνά για την αγάπη και την ανθρωπιά. Πιστεύετε ότι η γενιά σας έχει χάσει το συναίσθημα, την αγάπη, τον έρωτα;

Πιστεύω ότι η γενιά μου έχει κατορθώσει να «απελευθερώσει» την ερωτική πράξη, αλλά όχι τον ίδιο τον έρωτα. Οι προκατασκευασμένες ιδέες περί έρωτος, οι κοινωνικές «κωδικοποιήσεις» και τα προκατασκευασμένα ραντεβού μέσα από διαδικτυακές πλατφόρμες γεμάτες φίλτρα-προσκόμματα στο άγνωστο του έρωτα δεν έχουν καμία σχέση με τον άναρχο ησιόδειο θεό.

Ο πατέρας σας ο σημαντικός εικαστικός Τάσος Μαντζαβίνος και η δουλειά του πόσο έχουν οδηγήσει τα δικά σας βήματα στην τέχνη;

Χάρις στον πατέρα μου είχα μια πολύ ευτυχή αισθητική εκκίνηση∙ η ανάγνωση λογοτεχνικών και δοκιμιακών βιβλίων ήταν κάτι δεδομένο και η βιβλιοθήκη του προσφερόταν για μικρές «κλοπές», ενώ η αίσθηση πως χρέος της ζωγραφικής δεν είναι να «κάνει κάτι να μοιάζει», ήταν για εμένα εξ απαλών ονύχων προφανής. Δυστυχώς, ό,τι για εμένα έτυχε να είναι εξαρχής δεδομένο, στην κοινωνία σήμερα δεν είναι.

Τι άλλο ετοιμάζετε αυτή την εποχή;

Έχω ολοκληρώσει δύο ακόμη βιβλία και τα έχω παραδώσει στις εκδόσεις Πατάκη. Επίσης έχω γράψει στίχους για τον δίσκο «Αναλούλουδα» με παιδικά τραγούδια σε μουσική του Γιώργου Κοτταρίδη, με ιστορίες καθημερινών ζώων. Τραγουδούν οι: Σπύρος Σακκάς, Δάφνη Πανουργιά, Χριστόφορος Σταμπόγλης, Τάσος Αποστόλου, Δημήτρης Πακσόγλου, Σοφία Φιλιππίδου, Άγγελος Παπαδημητρίου. Θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβρη.