Τον Οκτώβριο του 2022, η 19χρονη προσέγγισε τους αστυνομικούς στο Θησείο ζητώντας βοήθεια για ένα εργασιακό της πρόβλημα. Η εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό τους ήταν το πρώτο βήμα προς μια παγίδα που δεν μπορούσε να φανταστεί. Οι κατηγορούμενοι την έπεισαν να τους ακολουθήσει στο Α.Τ. Ομονοίας, υποσχόμενοι πως θα την οδηγήσουν στον Αξιωματικό Υπηρεσίας για να διευθετήσει το ζήτημά της. Το κλίμα αρχικά φαινόταν φιλικό με την κοπέλα να πιστεύει πως οι ένστολοι λειτουργούσαν υποστηρικτικά. Όμως όταν πέρασαν το κατώφλι του τμήματος, η κατάσταση άλλαξε. Αντί για τα γραφεία της υπηρεσίας, την οδήγησαν σε έναν απομονωμένο χώρο στο ισόγειο, ο οποίος λειτουργούσε ως αποδυτήρια.

Η ίδια περιέγραψε ότι η στάση των κατηγορουμένων άλλαξε όταν έμεινε μόνη με τον έναν. «Άρχισα να είμαι καχύποπτη», είπε, ενώ σε ερώτηση της προέδρου γιατί δεν αντέδρασε, απάντησε: «Ήμουν παγωμένη, δεν μπορούσα να αντιδράσω. Ήμουν σε σοκ». Εξήγησε πως ένιωσε φόβο και ότι «ο μηχανισμός άμυνάς μου ήταν κοκαλωμένος».

Πρόεδρος : Σας φίλησε και ανταποκρίθηκατε

Μάρτυρας: Μετά. Στην αρχή όχι.

Πρόεδρος : Κανονικά δίνεις ένα χαστούκι και το καταγγελεις!

Μάρτυρας: Έχετε δίκιο. Ωστόσο εγώ …

Πρόεδρος : Είστε μέσα στο τμήμα…

Μαρτυρας: Είναι το σωστό αυτό που λέτε, αλλά από το τόσο στρες , δεν με ρώτησε κανείς αν θέλω, πάγωσα, ήμουν σε ακινησία. Δεν μπορούσα να κλωτσησω, να χτυπήσω, να δείξω ότι δεν συναινώ.

Πρόεδρος : Η συναίνεση δεν είναι πάντα λεκτική. Με τη συμπεριφορά δείχνω…

Μαρτυρα : Μα δεν υπήρχε φλερτ.

Πρόεδρος : Σας φίλα και τον φιλάτε και σεις.

Μαρτυρας: Κατέβασε το κεφάλι μου (…) …. Ήμουν σε σοκ, δεν μπορούσα να αντιδράσω, έλεγα γιατί είμαι εδώ γιατί γίνεται αυτό. Όταν υπάρχει φλερτ, υπάρχει ερώτηση,… Σαν άμυνα μόνο κοκαλωσα. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ, έτρεμαν τα χέρια μου τα πόδια μου. Μετά την (…) μου κράταγε το κεφάλι μου. Μετά με άρπαξε με σήκωσε, με βάζει πάνω στο τραπέζι, μου σηκώνει τη φούστα… Εγώ φώναξα γιατί πόνεσα, μου λέει μη φωνάζεις. Είχα κλειστά τα μάτια και έλεγα ποτε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο που ζω;

Πρόεδρος : Σας κρατούσε το στόμα τα χέρια ;

Μαρτυρας: Όχι. Όμως ήμουν μπρούμυτα, ήμουν ακινητοποιημένη.

Πρόεδρος: Είχε πέσει πάνω σας;

Μαρτυρας: Ήταν όρθιος . Δεν μπορούσα να κάνω κάτι

Πρόεδρος : Γιατί ;

Μαρτυρας: Είχα μείνει πάγος ψυχικά. Δεν πέρασε καν από το νου μου ότι θα γίνει αυτό… Δεν μπορούσα να το διανοηθω. Δεν περνούσε από το μυαλό μου να κάνω το οτιδήποτε, να ρίξω αγκωνια κάτι… Και ακαριαία πριν προλάβω να πω τι γίνεται, μπαίνει μέσα ο Φ…. Του είπα ότι έγινε κάτι χωρίς τη θέληση μου. Ουσιαστικά ζητούσα βοήθεια. Του είπα ότι έγινε κάτι χωρίς τη συναίνεση μου και αιμορραγούσα. Οταν ζητούσα βοήθεια ξεκίνησε να φιλά στο λαιμό … Ενώ ζητούσα βοηθεια ξεκίνησε να κάνει το ίδιο.

Και για τον δεύτερο κατηγορούμενο, κατέθεσε ότι προσπάθησε να του μεταφέρει τι είχε συμβεί: «Άρχισα να του λέω “βοήθησέ με, έγινε κάτι χωρίς τη συναίνεσή μου”». Όπως είπε, περίμενε διαφορετική στάση: «Ζήταγα βοήθεια… Περίμενα να μου πει “πάμε να το καταγγείλουμε”». Πρόσθεσε ότι «δεν τον ένοιαζε να με βοηθήσει» και ότι ένιωσε πως «ήταν συνεννοημένοι».

Η 19χρονη ανέφερε ακόμη ότι όσο βρισκόταν στο τμήμα την καλούσε η μητέρα της, αλλά δεν απάντησε. «Δεν είχα το κουράγιο», είπε, ενώ σε ερώτηση γιατί δεν ζήτησε η ίδια να μεταβεί στον αξιωματικό υπηρεσίας απάντησε: «Πονούσα, ήθελα να φύγω. Να τελειώσει αυτό το μαρτύριο». Φτάνοντας στο σπίτι της, όπως κατέθεσε, δεν μίλησε αμέσως στους γονείς της. Την επόμενη ημέρα επισκέφθηκε γιατρό, ενώ αρχικά δίστασε να προσφύγει στις Αρχές. «Τι να καταγγείλω εκείνη την ημέρα; Δεν τους είχα εμπιστοσύνη», ανέφερε, σημειώνοντας ότι τελικά πείστηκε να προχωρήσει σε μήνυση.

Η εκδίκαση της υπόθεσης συνεχίζεται στις 23 Μαρτίου