Ζουν σε μια καλύβα στις εκβολές από το 1980, σηκώνονται αχάραγα για να ψαρέψουν, και μέχρι πριν λίγο καιρό δεν είχαν ούτε ρεύμα ούτε τηλέφωνο. Μέχρι που η «κυρά του Δέλτα» έστειλε επιστολή (2023) στον Κυριάκο Μητσοτάκη που ανταποκρίθηκε άμεσα. Τοποθετήθηκαν πάνελ στην οροφή του κτίσματος, ενώ λίγο νωρίτερα είχε μπει και  δορυφορικό τηλέφωνο. Νερό, φως, τηλέφωνο. Τα βασικά δηλαδή που δεν είναι καθόλου βασικά για έναν τόπο που είναι ευλογημένος από τη φύση.

Δεν ήταν λοιπόν ούτε στημένη, ούτε αναπάντεχη η θερμή υποδοχή που επεφύλαξε το ζευγάρι των ακριτών στον πρωθυπουργό. «Αυτό που έκανε δεν το περιμέναμε, γιατί πέρασαν πολλοί από εδώ, αλλά μόνο λόγια» έλεγε τότε η κυρία Παπακωστίδου. Πώς να ξεχάσει κάτι τέτοιο μια γυναίκα που υψώνει την ελληνική σημαία στα 2 χιλιόμετρα από την Τουρκία; Που επιμένει να μένει εκεί. Με μεγάλη αγάπη και ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο.

Η κυρία Άρτεμις και ο κύριος Νικόλας έζησαν και ζουν από μέσα όλα τα μεγάλα γεγονότα που συνέβησαν στον Έβρο τις τελευταίες δεκαετίες.  Ξέρουν τι σημαίνει στην πράξη να πλημμυρίζει η γη, ξέρουν τι σημαίνει να αδειάζει η βάρκα και να  εξαφανίζονται είδη ψαριών που κάποτε αφθονούσαν, αντιλαμβάνονται καλύτερα από όλους τους θεωρητικούς τι σημαίνει ζωή στα σύνορα. Αυτά που εμείς ονομάζουμε κλιματική αλλαγή, περιφερειακή ερήμωση, μεταναστευτική κρίση, εθνική ασφάλεια, για εκείνους όπως και για όλους τους Εβρίτες, είναι η καθημερινότητα τους.

Είχε δίκιο ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος όταν μιλώντας στο συνέδριο που διοργάνωσε ο Ελεύθερος Τύπος συμβούλευσε τους πολιτικούς να αφήσουν τα θαύματα στην εκκλησία και να ασχοληθούν με τα καθημερινά. Διότι μέχρι το 2030, θα εξαφανιστούν από τον χάρτη 27 χωριά στην Επαρχία Αλεξανδρουπόλεως και στο βόρειο Έβρο, επειδή ο νεότερος κάτοικος σήμερα είναι 76 χρονών.

Σκεφτείτε βέβαια, πως μέχρι το 2020 η χώρα δεν είχε ούτε υπουργείο Πολιτικής Προστασίας, ούτε Μετανάστευσης, ούτε Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας  με αρμοδιότητα για το δημογραφικό.  Η ύπαρξη τους κάτι σημαίνει. Καταρχάς ότι βρέθηκε μια κυβέρνηση που δεν στάθηκε στην αναγνώριση του προβλήματος με βαρύγδουπες θεωρίες και μεγάλα λόγια, αλλά με πράξεις που έχουν αντίκτυπο στην πραγματική ζωή.

Το πρόγραμμα μετεγκατάστασης για παράδειγμα, είναι μια σύγχρονη πρωτοβουλία που  κινητοποιεί δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και δίνει ουσιαστικά κίνητρα σε νέους ανθρώπους να ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή στον Έβρο.  Η ενίσχυση του φράχτη και των συνοριοφυλάκων, οι Κινητές Μονάδες Υγείας που φθάνουν μέχρι το πιο απομακρυσμένο χωριό, τα αντιπλημμυρικά έργα, το προτζεκ «Εβρος Μετά» για την αναγέννηση της Δαδιάς, τα φορολογικά μέτρα (βλ. ΕΝΦΙΑ), αποτελούν κομμάτι μιας συγκροτημένης πολιτικής, που έχει φτιαχτεί στα μέτρα των ακριτών. Φυσικά και δεν φτάνουν. Λείπουν φράγματα, αντιπλημμυρικά και ανθρώπινα.