Η 23χρονη Ιρανή που έγινε γνωστή στα πέρατα του κόσμου όταν άναψε τσιγάρο με την φλεγόμενη φωτογραφία του νεκρού πια Χαμενεί, μένει στον Καναδά. Η οικογένεια της παραμένει στο Ιράν, οι φίλες της, οι συγγενείς της, ο κόσμος που μεγάλωσε και γνώρισε, όλα είναι ακόμα εκεί. Σε αυτή την απέραντη χώρα των σχεδόν 90 εκατομμυρίων κατοίκων, που επί δεκαετίες ζει κάτω από το θεοκρατικό και σκοταδιστικό καθεστώς των μουλάδων. Η «Μορτίσια Ανταμς», όπως είναι το όνομα που επέλεξε, θα μπορούσε να ήταν μια οποιαδήποτε Ιρανή που διεκδικεί την ελευθερία της και το δικαίωμα της να επιστρέψει χωρίς να φοβάται στη χώρα που κάποτε αγαπούσε.

Η «Μορτίσια Ανταμς» θα μπορούσε να ήταν η Μαχσά Αμινί που δολοφονήθηκε από τους χασάπηδες της Τεχεράνης για τα λυτά της μαλλιά ή μία από τις «τυχερές» που απλά μαστιγώθηκαν επειδή δεν φορούσαν μαντήλα. θα μπορούσε να είναι η Μαργιάν Σατραπί, η συγγραφέας της εμβληματικής «Περσέπολις», που σύστησε στη Δύση τι σημαίνει να μεγαλώνει ένα κορίτσι στο Ιράν του Σάχη, στο Ιράν μετά τον Σάχη, στο Ιράν της ισλαμικής επανάστασης, στο Ιράν του πολέμου, στο Ιράν του Χαμενεί.

Η «Μορτίσια Ανταμς» μισεί τους μουλάδες, πανηγυρίζει έξαλλη την εξόντωση του Αγιατολάχ, υμνεί τον Τραμπ, και στηρίζει τον Παχλαβί, τον γιο του τελευταίου Σάχη του Ιράν. Και σίγουρα γελά θυμωμένη όταν διαβάζει τις «ευαισθησίες» των ευρωπαίων αριστεριστών που υπερασπίζονται το θεοκρατικό καθεστώς μόνο και μόνο επειδή μισούν οτιδήποτε Δυτικό.  Επειδή δεν έχουν καμία ιδέα, καμία αίσθηση, ούτε  συναίσθηση τι σημαίνει να φοβάσαι επειδή γεννήθηκες στο Ιράν γυναίκα.

Η «Μορτίσια Ανταμς» ζει σε εμπόλεμη κατάσταση χωρίς  διακοπές για διαφημίσεις. Επειδή στη χώρα της, ο μεγάλος, ο ολοκληρωτικός, ο αφανιστικός πόλεμος δεν ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου. Έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες και είναι ο πόλεμος κατά των γυναικών.  Ήταν 8 Μαρτίου του 1979, όταν η Τεχεράνη πλημμύρισε από γυναίκες που βγήκαν στους δρόμους για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Τελικά έμειναν εκεί έξι ολόκληρες ημέρες, μετατρέποντας μια γυναικεία πορεία σε μαζική διαμαρτυρία κατά της υποχρεωτικής χιτζάμπ. Σαράντα επτά χρόνια αργότερα, είναι ακόμα εκεί έξω και πολεμούν.