Δέσποινα Κονταράκη

Επιτέλους μπαίνουν τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους. Μετά την ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού -που μέχρι πριν από μερικούς μήνες αρνιόταν ότι θα κάνει κόμμα- πήρε θέση στη γραμμή εκκίνησης και ο Αλέξης Τσίπρας.

Οι εκλογές στην Κύπρο επαναλαμβάνουν ένα μοτίβο που βλέπουμε πλέον στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη. Δυνάμεις αντισυστημικές, ακροδεξιές και πρόσωπα απρόβλεπτα και αμφιλεγόμενα μπαίνουν δυναμικά στην κεντρική πολιτική σκηνή μετά από μια έντονη και σκληρή προεκλογική περίοδο.

Δύο ημέρες μετά την ανακοίνωση κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού και τρεις ημέρες πριν  από τις ανακοινώσεις του Αλέξη Τσίπρα δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κάποιος για την ιστορία των κομμάτων στην Ελλάδα και την ευκολία με την οποία δημιουργούνται, διαμορφώνονται, αντέχουν ή διαλύονται εις τα εξ ων συνετέθησαν.

Ρωτήσαμε την Τεχνητή Νοημοσύνη αν χρειαστούμε την Ευρώπη, ποιον να πάρουμε τηλέφωνο.

Αφού όλο τον χρόνο μιλάμε για τις εκλογές που δεν γίνονται και ούτε πρόκειται να γίνουν νωρίτερα από το 2027, ας μιλήσουμε για αυτές που έγιναν: τις φοιτητικές.

Την ώρα που στο Ααχεν της Γερμανίας η Ευρώπη τιμούσε στο πρόσωπο του Μάριο Ντράγκι την ευρωπαϊκή ιδέα και αλληλεγγύη, στο Λονδίνο ο Κιρ Στάρμερ προσπαθούσε απλά να επιβιώσει.

Με περισσή αυτοπεποίθηση, αστειάκια και ευφολογήματα, βέβαιος ότι όλα τα έχει καλώς καμωμένα, εμφανίστηκε στο θέατρο Ρεματιάς ο Αλέξης Τσίπρας.

Τα δύο πρόσφατα περιστατικά που είδαν το φως της δημοσιότητας μάλλον είναι η κορυφή του παγόβουνου.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να καταλάβει κάποιος τι έχει καταφέρει σήμερα η χώρα. Ο ένας είναι να τη συγκρίνει με το παρελθόν, ο άλλος να κάνει μια προβολή στο μέλλον.

Ανατρέχουμε σε τεύχος του περιοδικού της Βουλής για να θυμηθούμε την επαγγελματική προέλευση των βουλευτών μετά τις εκλογές του ’23.

Οφείλω να ξεκαθαρίσω εξαρχής πως δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική με τον Γιώργο Μυλωνάκη.

Τελευταία φορά που η Ευρώπη έστειλε για «καφέ» τον Ορμπαν ήταν όταν ήθελε ομοφωνία για να παράσχει στην Ουκρανία το καθεστώς χώρας που μπορεί να έχει ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. Αλλά εκείνος που του έδωσε εισιτήριο χωρίς επιστροφή είναι ο Πέτερ Μάγιαρ.

Τελικά η έξοδος για το Πάσχα ήταν μεγαλύτερη ή μικρότερη από πέρσι; Το αρνί κοστίζει 18 ή 12 ευρώ το κιλό; Πήγαμε για ψώνια ή αρκεστήκαμε στη λαμπάδα για το βαφτιστήρι;

Το στεγαστικό πρόβλημα στην Ελλάδα έχει δύο όψεις: Στη μία πλευρά είναι όσοι θέλουν να αγοράσουν ένα σπίτι αλλά δεν μπορούν: πολύ υψηλές τιμές και δυσκολία πρόσβασης σε προσιτά τραπεζικά δάνεια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός απευθύνεται μέσω Διαδικτύου στις νεότερες ηλικίες. Τώρα ωστόσο συνόδευσε το μήνυμά του με ένα άλλο …μήνυμα για να τραβήξει την προσοχή.

Αν κάτι είναι γνωστό στην Ελλάδα από την εποχή του Καποδίστρια είναι ότι τα γραφεία βουλευτών και υπουργών γίνονται αποδέκτες πάσης φύσεως αιτημάτων.

Κάθε δημόσια εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα έχει ενδιαφέρον. Στην παρούσα συγκυρία, μάλιστα, ακόμα μεγαλύτερο, αφού ήρθε λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού, με την οποία, όπως φαίνεται, θα ψαρεύουν στα ίδια θολά νερά. Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα δυσκολευτεί ιδιαίτερα αφού, αν μη τι άλλο, έχει εμπειρία στα λεγόμενα «αντισυστημικά» […]

Η παρακάτω ιστορία λέγεται εν είδει ανεκδότου. Μια μέρα ένας απελπισμένος έμπορος, που έβλεπε τα πιστολάκια μαλλιών που είχε προμηθευτεί να μένουν απούλητα, είχε μια φαεινή ιδέα.

Δύο παρατηρήσεις ημερολογιακού και πολιτικού ενδιαφέροντος: Πρώτον, την Κυριακή τα ρολόγια έδειξαν μία ώρα μπροστά, αλλά στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ γύρισαν τέσσερις δεκαετίες πίσω.

Αλλάζουν οι Ελληνες; Και όμως αλλάζουν. Μπορεί τα στερεότυπα για ανοργάνωτους και χύμα Βαλκάνιους να αναζωπυρώθηκαν την εποχή της κρίσης, όμως η Ελλάδα μετά τα Μνημόνια είναι μία άλλη χώρα. Και αυτό ισχύει και για τους κατοίκους της.

Εχει ενδιαφέρον να διαβάζεις τις ανακοινώσεις της αντιπολίτευσης κάθε φορά που ανακοινώνονται μέτρα στήριξης από την κυβέρνηση.