Φανταστείτε για παράδειγμα να είστε διακοπές και ξαφνικά να μην υπάρχει νερό. Ή να είστε αγρότης και να περιμένετε να ποτιστούν πρώτα τα πάνω χωράφια γιατί δεν φθάνει η πίεση. Ή να έχετε ταβέρνα και να τρέμετε μη γίνει προγραμματισμένη διακοπή νερού πριν πλύνετε αυτά που πρέπει να πλύνετε, επειδή προηγείται ο αγρότης της προηγούμενης πρότασης και ο τουρίστας της προπροηγούμενης. Συνηθισμένες καταστάσεις, δηλαδή, σε τουριστικούς προορισμούς, που ταλαιπωρούν πρωτίστως τους μόνιμους κατοίκους.

Η προσπάθεια που γίνεται από την κυβέρνηση, τις εταιρίες νερού και τους δήμους, για την καλύτερη διαχείριση των υδάτινων αποθεμάτων, δεν είναι προσπάθεια. Είναι ένα τιτάνιο έργο που απαιτεί ανατροπές, ολιστικό σχεδιασμό, σύγχρονες πρακτικές, βαριά έργα υποδομής και αλλαγή κουλτούρας. Αυτές τις ημέρες βρίσκεται σε διαβούλευση το σχετικό νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας που περιλαμβάνει την πρώτη «Εθνική Στρατηγική για τα Υδατα» στην Ελλάδα και το οποίο προβλέπει, μεταξύ άλλων, την επέκταση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ και το συμμάζεμα ενός διαχειριστικού χάους: Σήμερα εμπλέκονται στη διαχείριση υπηρεσιών ύδατος περισσότεροι από 735 φορείς, με ό,τι και αν σημαίνει αυτό για την αποτελεσματικότητά τους.

Αντίστοιχες προκλήσεις αντιμετωπίζουν και άλλα κράτη, αφού η κλιματική κρίση δεν εξαιρεί κανέναν. Εχει πάντα ενδιαφέρον, λοιπόν, να μαθαίνουμε τι έκαναν άλλες χώρες για να λύσουν τα δικά τους προβλήματα. Τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκαν στο ελληνικό Κοινοβούλιο εκπρόσωποι από τέσσερα κράτη και ενημέρωσαν τα μέλη της διακομματικής επιτροπής για το πώς κατάφεραν να αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα του αγροτικού κόσμου. Ενα από τα οποία είναι, φυσικά, η διαχείριση του νερού.

Ο εκπρόσωπος του Ισραήλ –μιας από τις πιο άνυδρες μεσογειακές χώρες- περιέγραψε πώς τα κατάφεραν μέσα από τις νέες τεχνολογίες. Οπως είπε (ΑΠΕ), η μεγαλύτερη επιτυχία τους ήταν ότι από καταναλωτές έγιναν παραγωγοί νερού, αξιοποιώντας τα ύδατα των αποβλήτων και τα υφάλμυρα ύδατα. Μείωσαν, δηλαδή, δραστικά τη χρήση πόσιμου φρέσκου νερού στην αγροτική παραγωγή και αύξησαν τη χρήση από τα επεξεργασμένα ύδατα. Πλέον το 95% του νερού των υδάτων του Ισραήλ είναι από ανακυκλωμένα ύδατα.

Η επιτυχία του ισραηλινού μοντέλου δείχνει πως υπάρχει τρόπος, αρκεί να υπάρχει χρόνος και σωστή προσαρμογή στις ανάγκες και ιδιαιτερότητες κάθε χώρας ξεχωριστά. Για αυτό και έχει τόσο μεγάλη σημασία να προχωρήσει γρήγορα το ελληνικό σχέδιο, που για πρώτη φορά αντιμετωπίζει σοβαρά και ολοκληρωμένα το πιο πολύτιμο πράγμα που έχουμε. Το νερό.