Το οποίο έχει «μια απ’ όλα», και ιερέα και lifestyle και καλλιτέχνες, απ’ αυτούς που «δικαιούνται διά να ομιλούν» (όχι σαν τον «γλείφτη» Αθερίδη), πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, φίλους, επιχειρηματίες, εργαζομένους, φοιτητές. Κυρίως όμως έχει μπόλικο «αποκρυπτόμενο» ΣΥΡΙΖΑ.

Μεγάλος αριθμός των μελών του Εθνικού Συμβουλίου, πάνω από το 50%, είναι στελέχη του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ. Υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, μετακλητοί στο Μ. Μαξίμου ή σε γραφεία υπουργών, στελέχη σε δημόσιους οργανισμούς, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του τέως κυβερνώντος κόμματος και κρίσιμα γρανάζια του μεγάλου κυβερνητικού μηχανισμού. Με περισσή κουτοπονηριά όμως, στις ιδιότητες που είναι γραμμένες δίπλα στα ονόματα, αναφέρεται μόνο η χρονική περίοδος που κάποια ή κάποιος ήταν π.χ. γ.γ., ανώτατος δικαστικός ή μέλος της κυβέρνησης ή κάποιου οργανισμού. Πουθενά δεν υπάρχει η «κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ». Αν και η χρονική περίοδος που είχαν αυτές τις ιδιότητες μιλά από μόνη της: 2015-2019 ή 2018-2019. Στρουθοκαμηλισμός με πολιτική εντιμότητα και πάντα με αριστερό πρόσημο…

Υπάρχει όμως ένα ζήτημα. Πολλά απ’ αυτά τα «νέα» πρόσωπα που έχουν αναλάβει τομεάρχες ή εκπρόσωποι Τύπου του κόμματος, που καμία σχέση… δεν έχουν με τον ΣΥΡΙΖΑ, στις δημόσιες εμφανίσεις τους υπερασπίζονται με μεγάλη ζέση το κυβερνητικό έργο του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός από την πρόδηλη υποκρισία, υπάρχει και μια θεμελιώδης αντίφαση: Πώς είναι δυνατόν να είναι στον «εξώστη» και στον «πάγκο» ή «πάγο», αν προτιμάτε, η πρώτη ομάδα του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, την οποία είχε επιλέξει ο ίδιος ο Α. Τσίπρας και οι αναπληρωματικοί ή το «τσικό» της βασικής ομάδας να έρχονται τώρα στην πρώτη γραμμή;

Το λαμπρό κυβερνητικό έργο του ΣΥΡΙΖΑ, που οδήγησε σε δύο μεγάλες ήττες και στη σημερινή οπερετική διάλυσή του, το έκαναν, όσοι σήμερα έχουν γίνει ικέτες της μεγαλοψυχίας του «άσφαλτου» ηγέτη. Αλλωστε, το έγραψε και το είπε, αυτοί έφταιγαν. Εφταιγαν προφανώς για κάτι «κακό», το οποίο όμως υπερασπίζονται σήμερα τα «δεύτερα», που παρουσιάζονται σαν νέα και άφθαρτα στελέχη. Κάτι σαν «μεταγραφές αεροδρομίου», μιας και είμαστε στην καρδιά της μεταγραφικής περιόδου και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, αλλά και στην πολιτική.

Τελικά, ο Α. Τσίπρας μάλλον δεν έχει αποφασίσει αν είναι ο πιο ΣΥΡΙΖΑ όλων ή ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου». Στο οποίο είχαν μεγαλουργήσει και δύο από τους στενότερους σημερινούς συνεργάτες του, όπως ο επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας του Ινστιτούτου Τσίπρα, Γ. Σιακαντάρης, και ο συμβουλάτοράς του, καθηγητής Ν. Μαραντζίδης. Στην πράξη και εκ του αποτελέσματος έχει αποδειχθεί ο επικεφαλής του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου» κι ας το λοιδορούσε τότε που «έμενε Ευρώπη» και υπέσκαπτε τη λαϊκή ετυμηγορία.

Είναι πολύ χοντροκομμένο για να το πιστεύει και ο ίδιος ότι αρκούσε, δηλαδή, να βγάλει στην πρώτη γραμμή δευτεροκλασάτα και τριτοκλασάτα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία όμως λίγοι τα γνώριζαν και οι πολλοί δεν τα έχουν ταυτίσει με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ήταν ΣΥΡΙΖΑ, για να πείσει ότι έκανε «νέο κόμμα». Πλάι στα βροντερά ονόματα, π.χ. του Ν. Καλογήρου, ο οποίος ως υπουργός Δικαιοσύνης ανέλαβε να εκτελέσει την αποστολή της αλλαγής του Ποινικού Κώδικα, ανοίγοντας την κλειστή Βουλή. Ή του «γ@@@ τα Χάρβαρντ» Θ. Καρτερού ή των «αγωνιστών» Α. Νεφελούδη, Δ. Μπελαβίλα.

Το κρυφτούλι με τις σκιές επιφυλάσσει εκπλήξεις και εγκυμονεί κινδύνους. Πόσω μάλλον όταν το παίζουν έντιμοι, που δεν έχουν πει ποτέ ψέματα και δεν έχουν διστάσει να αναλάβουν κανονικά την ευθύνη.

ΑΙΧΜΗ

ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ Ν.Δ.-ΣΑΜΑΡΑ

Δεν υπάρχει ακόμα ενιαία γραμμή στους κόλπους της κυβέρνησης, ως προς την αντιμετώπιση του Α. Σαμαρά. Οι περισσότεροι έχουν βρει το απάγκιο λιμάνι του σεβασμού και της τιμής σε έναν πρώην αρχηγό του κόμματος και πρωθυπουργό. Οι λιγότεροι εισηγούνται μια πιο «επιθετική» στάση απέναντι στον «υπότροπο» ιδρυτή της Πολιτικής Ανοιξης.

Η γραμμή της ήπιας αντιμετώπισης δείχνει πιο «ασφαλής», αλλά, όπως υποστηρίζουν όσοι διαφωνούν, «έχει ημερομηνία λήξεως». Κι αυτή δεν είναι άλλη από την ημέρα που θα ανακοινώσει το νέο κόμμα του. Εως σχετικά πρόσφατα στους κυβερνητικούς κόλπους δεν υπήρχε βεβαιότητα ότι ο πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός της Ν.Δ. θα έκανε για δεύτερη φορά κόμμα. Αυτή η αμφιβολία τείνει να εκλείψει, μετά τις σαφείς κινήσεις του Α. Σαμαρά. Η στιγμή της ανακοίνωσης θα είναι και η στιγμή που η Ν.Δ. θα έχει έναν ακόμα αντίπαλο, ο οποίος δεν έχει την πρόθεση συνεργασίας. Ή, για τη μεγαλύτερη ακρίβεια, ο όρος για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με τη Ν.Δ. -κυβέρνηση με άλλον εκτός του Κ. Μητσοτάκη πρωθυπουργό- δεν «περνά» στη Ν.Δ.

Ιδιαίτερα αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, που δείχνουν τη Ν.Δ. να παίρνει ποσοστό πάνω από 30% και να απέχει από το δεύτερο κόμμα πάνω από 10 μονάδες.

Τον Ιούνιο του 2012, που ήταν οι δεύτερες εκλογές -και με πιο ευνοϊκό εκλογικό σύστημα για το πρώτο κόμμα- σχηματίστηκε η τρικομματική κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. Η Ν.Δ. είχε πάρει 29,66%, το ΠΑΣΟΚ 12,28% και η ΔΗΜ.ΑΡ. 6,9%. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν δεύτερος, είχε πάρει 26,89%, δηλαδή διαφορά μόλις 2,77% από τη Ν.Δ. Ουδείς είχε θέσει τότε θέμα πρωθυπουργού, ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΔΗΜ.ΑΡ. Σεβόμενοι προφανώς την λαϊκή ετυμηγορία.

Το Μ. Μαξίμου και η Πειραιώς αντιλαμβάνονται ότι έρχεται η ώρα της κρίσεως και σε αυτό συμβάλλει και η χθεσινή δημοσκόπηση της GPO για το iefimerida, η οποία έρχεται να κάνει τη «σούμα» της προ των διακοπών έντονης περιόδου. Δείχνει ουσιαστικά τα ίδια αποτελέσματα με τις προηγούμενες (πρώτη η Ν.Δ. στην περιοχή του 30%, δεύτερη η ΕΛΑΣ με 16,6% και διαφορά 12,7% από τη Ν.Δ., σε πτωτική πορεία το ΠΑΣΟΚ, αλλά καθαρά τρίτο και σοβαρή υποχώρηση του κόμματος της Μ. Καρυστιανού). Δείχνει όμως ανοδική τάση για το «κόμμα Σαμαρά», το οποίο φαίνεται για πρώτη φορά να «πατά» πάνω από το 4,5%. Αρα, η σύγκρουση είναι θέμα χρόνου, όσο κι αν ο Α. Σαμαράς φαίνεται να μη βιάζεται… 

ΑΠΟΡΙΕΣ-1

Υπάρχει περίπτωση η 13η σύνταξη να κοστίζει λιγότερο από ό,τι οι υπόλοιπες 12;

ΑΠΟΡΙΕΣ-2

Δηλαδή, παρά τις συνθήκες διασυρμού στις οποίες γίνεται η νέα διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, στο τέλος η ΕΛΑΣ θα μείνει χωρίς κρατική επιχορήγηση και χωρίς το κτίριο της Κουμουνδούρου; Αν ξέρεις από διπλά βιβλία…

ΑΠΟΡΙΕΣ-3

Δεν είναι η πρώτη φορά που κατηγορούμενος λέει ότι είναι αθώος; Επρεπε να εξιχνιαστεί το έγκλημα της Marfin για να συμβεί;