Οπως συνέβη στο μπαράζ εγκληματικών επιθέσεων στη Θεσσαλονίκη, με μια 70χρονη γυναίκα να χάνει τη ζωή της από το τυφλό μίσος.

Οι «γνωστοί άγνωστοι» δράστες που έριξαν τους εκρηκτικούς μηχανισμούς στα σπίτια των τριών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό της μητέρας της πολιτεύτριας Αφροδίτης Νέστορα, δεν προέβησαν σε «παρέμβαση», όπως χαρακτηρίζουν τέτοιες δράσεις οι συνήθεις «αλληλέγγυοι». Βάζουμε τις λέξεις σε εισαγωγικά, γιατί στο τέλος θα ξεχάσουμε και τι πραγματικά σημαίνουν. Αλληλεγγύη δεν είναι να πετάς τρικάκια και μολότοφ σε σπίτια, ούτε να γυρίζεις τις νύχτες να ψάχνεις Ισραηλινούς πολίτες για να τους εκφοβίσεις. Αλληλεγγύη δεν είναι να γράφεις συνθήματα μίσους στις πόρτες, όπως έξω από το σπίτι του Νίκου Χαρδαλια στην Αθήνα, ούτε να μπουκάρεις σε γραφεία, να αναποδογυρίζεις έπιπλα και να απειλείς πως «θα επιστρέψεις».

Είναι σίγουρο πως κάποιοι «πονόψυχοι» που αυτοπροσδιορίζονται ως «ανένταχτοι» θα βρεθούν και τώρα να πουν πως τα γκαζάκια και τα τρικάκια δεν είναι δα και βόμβες. Ομως, όπως σωστά είπε ο Παύλος Μαρινάκης, όταν τοποθετείς έναν εκρηκτικό μηχανισμό σε αυτοκίνητα και σπίτια όπου μένουν άνθρωποι, αποδέχεσαι την πιθανότητα ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να πεθάνουν. Το είδαμε στη Μαρφίν, όπου δυστυχώς οι δράστες ακόμα δεν έχουν συλληφθεί, κρατώντας ανοικτή και βαθιά την πληγή στην ελληνική κοινωνία.

Η καταδίκη των επιθέσεων από τη συντριπτική πλειονότητα του πολιτικού κόσμου -αν και μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχαν ακόμα τοποθετηθεί όλοι οι λαλίστατοι κατά τα άλλα αρχηγοί της διάσπαρτης αντιπολίτευσης- είναι θετική και καλοδεχούμενη. Ομως αυτό θα πρέπει να το υποστηρίζουν και με τη δημόσια παρουσία τους. Αναφερόμαστε σε εκείνους τους πολιτικούς και τους δημοσιολογούντες που όλο τον χρόνο μιλούν για κυβέρνηση δολοφόνων και καλλιεργούν το μίσος, τη διχόνοια και τον τοξικό λόγο. Είναι οι ίδιοι που στα χρόνια των Μνημονίων και των αγανακτισμένων νομιμοποιούσαν τα γιαουρτώματα, τις μολότοφ, τα κτισίματα πρυτανικών γραφείων, τους προπηλακισμούς…