Οι περιπτώσεις των εμπρησμών από αμέλεια αποδεικνύουν πως η πρώτη και μεγαλύτερη μάχη που πρέπει να δώσουμε είναι με τον κακό μας εαυτό. Αυτόν που έμεινε από δεκαετίες αδιαφορίας και ωχαδελφισμού, από εποχές που η έλλειψη συμμόρφωσης με τους κανόνες ήταν απόδειξη μαγκιάς. Δεν ξέρω τι μπορεί να σκεφτόταν εκείνος ή εκείνη την ώρα που κατέβαζε το παράθυρο και πετούσε το αναμμένο τσιγάρο στον επαρχιακό δρόμο στο Δερβένι.

Σίγουρα δεν σκεφτόταν πως μπορεί να έπιανε φωτιά που θα εξαπλωνόταν τόσο γρήγορα και μακριά και θα έκαιγε έναν πατέρα και τον 12χρονο γιο του. Δεν ξέρω τι σκεφτόταν ο ηλικιωμένος που σε κατάσταση μέθης έκανε σπινιαρίσματα με το αμάξι του, με αποτέλεσμα οι σπινθήρες να προκαλέσουν την μεγάλη φωτιά στο Ωραιόκαστρο. Μάλλον δεν θα σκέφτηκαν τίποτα. Απλά το έκαναν με εγκληματική αδιαφορία, χωρίς καμία συναίσθηση των συνεπειών που μπορεί να είχε η πράξη τους.

Κάθε καλοκαίρι τα ίδια. Καταπίνουμε εύκολα κάθε θεωρία συνωμοσίας που μπορεί να υπάρχει, κατηγορούμε εταιρίες, Τούρκους, φωτοβολταϊκά, σκοτεινούς καταπατητές και τρομερά συμφέροντα, αλλά αρνούμαστε να δεχθούμε το προφανές: Οτι η συντριπτική πλειονότητα των πυρκαγιών ξεκινά από ανθρώπινη αμέλεια και αδιαφορία. Ο παππούς που αποφάσισε με 40 βαθμούς Κελσίου να κάψει ξερόχορτα στο χωράφι του, ο αγρότης που αρνείται να σταματήσει τις επικίνδυνες εργασίες, ο ανεγκέφαλος που πετάει αναμμένο τσιγάρο, ο εναλλακτικός παραθεριστής που ψήνει τον καφέ του σε γκαζάκι μέσα στο δάσος. Από εγκληματική βλακεία ξεκίνησε η πυρκαγιά στο Μάτι που άφησε πίσω της 104 νεκρούς, και μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ (και ο Τσίπρας) να κάνει πως το ξέχασε, αλλά η Ελλάδα ακόμα θρηνεί.

Από την 1η Ιανουαρίου έως και τις 4 Ιουλίου έγιναν 160 συλλήψεις, από τις οποίες οι 147 (91,88%) αφορούν πυρκαγιές που προκλήθηκαν από αμέλεια και οι 13 (8,13%) από πρόθεση. Αυτή είναι η πραγματικότητα που αρνούμαστε να δεχθούμε. Οσα drones και αν σηκώσουμε, όσους πυροσβέστες και αν προσλάβουμε, όση προετοιμασία και αν κάνει ο κρατικός μηχανισμός, δεν θα είναι ποτέ αρκετά αν δεν αλλάξει ριζικά η νοοτροπία. Αν δεν αντιληφθούμε πως συνυπάρχουμε σε κοινότητες και για να επιβιώσουμε και να προστατευτούμε πρέπει ο ένας να προσέχει τον άλλον. Οχι μόνο τον δικό του άνθρωπο, αλλά και τον άγνωστο. Ατομική ευθύνη και κοινωνική ενσυναίσθηση λέγεται αυτό. Το «άλλο» λέγεται ένα τσιγάρο δρόμος μέχρι την καταστροφή…