Σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως φταίνε και οι δύο. Η νέα κήρυκας της ηθικής μπέρδεψε το «νόμιμο και το ηθικό», αγόρασε σπίτι από πλειστηριασμό και μετά το έριξε σε φτηνές δικαιολογίες, ανήμπορες να πείσουν και ένα μικρό παιδί. Ο δε Ιακωβίδης που είχε «ψηθεί» από την ακεραιότητα της «μάνας των Τεμπών» ήταν απ’ αυτούς που ξημεροβραδιαζόταν στα δικαστήρια για να αποτρέψει πλειστηριασμούς. Το διαζύγιο ήταν αναπόφευκτο.

Oμως η «Ελπίδα» της κ. Καρυστιανού, που μόλις έχει κλείσει μήνα από την ίδρυσή της, μετράει διαρκώς αποχωρήσεις, συνοδευόμενες από καταγγελίες για αντιδημοκρατική λειτουργία, αυταρχισμό, σεχταριστικό τρόπο λειτουργίας από μια κλειστή ομάδα που δεν έχει εκλεγεί, αλλά έχει οριστεί από την ίδια και διαρκείς απογοητεύσεις για αυτά που λέει κάθε φορά -λίγες είναι η αλήθεια- που ανοίγει το στόμα της. Το χλιδάτο lifestyle της, ακόμα κι αν προέρχεται από τη δουλειά της, επίσης έχουν έρθει σε σύγκρουση με την εικόνα της μάνας που θρηνούσε το παιδί της. Και υπάρχει και το «άλυτο» μυστήριο με το πού βρίσκονται οι εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που συγκεντρώθηκαν από τη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο. Αλλοι συγγενείς έχουν θέσει ανοιχτά το ερώτημα για το ταμείο που κρατούσε εξ ονόματος της προέδρου του συλλόγου η σύζυγος του εξαφανισμένου Π. Ρούτσι.

Είναι προφανές ότι πάρα πολλοί πολίτες από όσους κατέβηκαν με αγνές προθέσεις στις τεράστιες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη έχουν γυρίσει την πλάτη στο πολιτικό εγχείρημα της γυναίκας, την οποία διάφοροι «ευαίσθητοι», αλλά επιπόλαιοι δημοσιολογούντες, την είχαν προτείνει από Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι πρωθυπουργό.

Η Μ. Καρυστιανού, από τη στιγμή που έβαλε στις ράγες το κόμμα της, εξαφανίστηκε από τη δίκη για τα Τέμπη που γίνεται στη Λάρισα, τα «έσπασε» με την Ζ. Κωνσταντοπούλου, που ήταν η πολιτική πριμαντόνα , και την αντικατέστησε με τη γνωστή-άγνωστη Μ. Γρατσία. Ξεδίπλωσε τη θρησκοληψία της, τον γνήσιο συντηρητισμό της (εκτρώσεις), τις λαϊκοδεξιές απόψεις της που συμπίπτουν σε πολλά θέματα με την «ιδεολογία» των ψεκασμένων κι άρχισε να αναδεικνύει τα φιλορωσικά αισθήματά της.

Το πραγματικό πολιτικό προφίλ της Μ. Καρυστιανού, το οποίο επιμελώς κρυβόταν πίσω από την κάθαρση, τα ξυλόλια, τα μπαζώματα και τα χαμένα βαγόνια, έκανε πολλούς αριστερούς και φίλους του ΠΑΣΟΚ που την είχαν κάνει «ιερό πρόσωπο» να πάθουν σοκ. Οπως και άλλους πολίτες με διαφορετική πολιτική ταυτότητα, οι οποίοι «αγόρασαν» το αφήγημά της, το οποίο στον πυρήνα του είχε μια ανείπωτη τραγωδία, αλλά στον καρπό της είχε ιδιοτελείς πολιτικές σκοπιμότητες. Και έτσι την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια, στα μουλωχτά και σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα.

Ακολούθησαν αρκετά στελέχη που έσπευσαν να πιάσουν μπροστινό στασίδι στο κόμμα από το «πολιτικό πουθενά». Καμιά 70αριά της οργανωτικής επιτροπής από τη Θεσσαλονίκη, ο σταρ της παραπληροφόρησης και «εμπειρογνώμονας» Β. Κοκοτσάκης, ο πτέραρχος Θ. Παπανικολάου, στελέχη από την Κρήτη (Αχ. Ρομπογιαννάκης και Αγγ. Λενακάκη), με τελευταίο αλλά όχι έσχατο, όπως φαίνεται, τον Οθ. Ιακωβίδη.

Ολη αυτή η σαθρή πραγματικότητα, που αρμόζει σε γερασμένο και παλαιοκομματικό οργανισμό αποτυπώνεται πλέον και στις μετρήσεις. Η δυνητική ψήφος στο κόμμα Καρυστιανού, που ξεκίνησε πάνω από το 50%, προσγειώνεται απότομα σε λιγότερο από το μισό, έχοντας μια σταθερή πτωτική πορεία όχι προς το 10%, αλλά προς το 6%-7%. Η Μ. Καρυστιανού όχι μόνο δεν πλησίασε ποτέ τον υπερφίαλο στόχο του πρώτου κόμματος, αλλά δείχνει να χάνει τη μάχη και της θέσης και να παλεύει πλέον για την 4η ή την 5η θέση. «Που ’σαι νιότη που ’δειχνες πως θα γινόσουν κάποια άλλη».

Η «Ελπίδα» θα μπει στη Βουλή και η Μ. Καρυστιανού θα γίνει αρχηγός κόμματος, με τα προνόμια που αυτό συνεπάγεται. Δεν θα είναι όμως πρωταγωνίστρια, αλλά κομπάρσος. Για να αποδειχθεί ότι στην κυρίαρχη «πολιτική τρέλα» που επικρατεί -προς το παρόν- στον πολιτικό βίο της χώρας, συνεχίζει να υπάρχει η κρίσιμη μάζα των σκεπτόμενων πολιτών, που έχουν πάρει και το μάθημα από τον άλλο μαθητευόμενο μάγο, τον rebranded Α. Τσίπρα, ο οποίος εξακολουθεί να περιμένει ένα θαύμα: κάνοντας και λέγοντας τα ίδια, να έχει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα…

ΑΙΧΜΗ

ΠΕΡΙ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ

Η ατομική ευθύνη αποτελεί διαχρονικό εχθρό της Αριστεράς. Οχι μόνο γιατί δεν ταιριάζει με το «δικαίωμα» στην πάσης φύσεως τεμπελιά. Κυρίως γιατί της στερεί ή αποδυναμώνει τη μανιέρα της κριτικής «για όλα φταίει το κράτος και το σύστημα».

Εξ ου και η ατομική ευθύνη θεωρείται «αστικό κατάλοιπο» και «απάτη του συστήματος». Πόσες παρανομίες, απάτες, ακόμα και ποινικά αδικήματα δεν έχουν επιχειρηθεί να ξεπλυθούν, με πλυντήριο τη λογική πως η ατομική ευθύνη δεν υπάρχει ή ό,τι και να γίνει η ευθύνη του κράτους είναι πάντα η κύρια.

Η πιο μεγάλη ιδεολογική επίθεση που δέχθηκε η ατομική ευθύνη, που διακρίνει τον σοβαρό και υπεύθυνο πολίτη από τον καφενόβιο ψευτοφιλόσοφο, ήταν στην πανδημία με τα εμβόλια. Μέχρι να καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας ήταν απέναντι στην αρχική αντιεμβολιαστική στάση του και υπέρ της καραντίνας, σαρκάζοντας τη φαιδρή στάση του «όχι στον εγκλεισμό», που σήμαινε «ναι στον Covid», εκτέθηκε ουκ ολίγες φορές. Μέχρι που ο Α. Τσίπρας πήγε και εμβολιάστηκε, χλευαζόμενος από τον Π. Πολάκη και τα άλλα ελευθεριακά παιδιά της αντίστασης.

Η συζήτηση για την ατομική ευθύνη επικαιροποιήθηκε και φέτος, όταν διαπιστώθηκε ότι το 85% των πυρκαγιών προκαλείται από αμέλεια. Δηλαδή από ανθρώπους, που δεν πάει να λέει η Πολιτεία, δεν πάει να φωνάζει η φύση, θα πάνε να κάνουν μπάρμπεκιου ή δουλειές σε οικόπεδα ή κτήματα με ξερόχορτα. Από «μάγκες», που δεν πάει να φυσάει 8 μποφόρ, θα ανοίξουν το παράθυρο και θα πετάξουν το αναμμένο τσιγάρο τους.

Το 85% είναι πολύ μεγάλο ποσοστό. Ομως σε απόλυτο αριθμό είναι καμιά 150αριά τύποι, που αποστρέφονται την ατομική ευθύνη τους. Γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη βλάβη που προκαλούν στους γείτονές τους, στην φύση και εν τέλει στην κοινωνία, γιατί «έτσι γουστάρω» και «δεν θα μου πει κανείς εμένα τι να κάνω και τι να μην κάνω».

Αρρώστια και παθογένεια με απρόβλεπτες συνέπειες. Οι οποίες απολαμβάνουν τη θαλπωρή ιδεοληπτικών ανθρώπων, οι οποίοι ανακαλύπτουν «ιδεολογική νομιμοποιητική βάση», ακόμα και σε δολοφονίες.

ΑΠΟΡΙΕΣ-1

Να υποθέσω ότι αν οι ΗΠΑ κινδυνέψουν να μην πάρουν το Μουντιάλ, ο Τραμπ, εκτός από διαιτητής που έγινε «ακυρώνοντας» κόκκινες κάρτες, θα βάλει παπούτσια με τάπες και θα παίξει;

ΑΠΟΡΙΕΣ-2

Δηλαδή ο Σ. Φάμελλος πίστεψε στα αλήθεια ότι έγινε αρχηγός; Γι’ αυτό έχει πέσει στην ανάγκη του Π. Πολάκη; Ο «σοβαρός» που τον έπαιξε στα ζάρια ο Α. Τσίπρας;

ΑΠΟΡΙΕΣ-3

Εχω άδικο που πιστεύω ότι κάποιοι κατά βάθος επιθυμούν «Πρέσπες του Αιγαίου» για να «δικαιωθούν»;