_Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να τοποθετήσετε την ιστορία στην Οαχάκα και γύρω από τον μύθο της Πύλης του Κάτω Κόσμου;

Η Οαχάκα είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς προορισμούς για να ζήσει κάποιος την απόλυτη εμπειρία της Ημέρας των Νεκρών, ενώ σε απόσταση περίπου 40 χιλιομέτρων βρίσκεται η Μίτλα, όπου θεωρείται ότι βρισκόταν η Πύλη του Κάτω Κόσμου. Εκεί όπου οι ζωντανοί συναντούν τους νεκρούς τους.

Επίσης, η Μίτλα ήταν ο σημαντικότερος ιστορικός χώρος για τον αρχαίο πολιτισμό των Ζαποτέκων, που άνθησε στην κοιλάδα της Οαχάκα. Η πόλη ήταν το θρησκευτικό κέντρο τους. Και φυσικά έχει έντονο το ελληνικό στοιχείο, με ναούς μέσα στον αρχαιολογικό χώρο να φέρουν ελληνικά ψηφιδωτά και σύμβολα. Η Οαχάκα και γενικότερα η ευρύτερη περιοχή έγινε το κέντρο συγκρούσεων των Ζαποτέκων με τους Αζτέκους πριν φτάσουν οι Ισπανοί, ιστορικό στοιχείο που εξυπηρέτησε την πλοκή μου. Οπότε η Οαχάκα ήταν ο ιδανικός προορισμός γι’ αυτό το ταξίδι, ώστε οι αναγνώστες να βυθιστούν στον πολιτισμό, στην κουλτούρα, στην ιστορία, να νιώσουν τη διασύνδεση και να ακολουθήσουν τα βήματα των ηρώων, σαν να βρίσκονται οι ίδιοι εκεί.

_Η Ηλιάνα είναι μια δυναμική Ελληνίδα αρχαιολόγος σε έναν ξένο, συχνά εχθρικό τόπο. Πόσο σημαντική ήταν για εσάς η γυναικεία ματιά στην αφήγηση;

Η γυναικεία ματιά στην αφήγηση είναι ιδιαίτερα σημαντική, ιδιαίτερα γι’ αυτήν την ιστορία. Ως γυναίκα συγγραφέας δημιουργώ μια ηρωίδα πολύ σύγχρονη, πολύ δυνατή, πολύ θηλυκή, πολύ ανεξάρτητη. Μια γυναίκα που δίνει τις δικές της μάχες σε έναν σκληρά ανδροκρατούμενο κόσμο, όπου αντιμετωπίζει όχι μόνο σεξισμό αλλά και υποτίμηση, αποκλεισμό, βία. Καλείται να νικήσει τα στερεότυπα, να αποδείξει την επαγγελματική της αξία, να επιβάλει την παρουσία της σε όσους τη θεωρούν ανεπιθύμητη, χωρίς να προδώσει τη γυναικεία φύση της, την προσωπικότητά της, τις ευαισθησίες, το συναίσθημά της. Και φυσικά την τοποθετώ σε μια κλειστή κοινωνία του Μεξικού, όπου σήμερα οι γυναίκες ακόμη είναι αντιμέτωπες με την πατριαρχική βία και αγωνίζονται για την πλήρη αναγνώριση των δικαιωμάτων τους. Εχουμε ιστορίες για άνδρες γραμμένες από γυναίκες, ιστορίες για γυναίκες γραμμένες από άνδρες, αλλά αυτή είναι μια ιστορία γραμμένη από μια γυναίκα για μια άλλη γυναίκα, τόσο αληθινή, τόσο ρεαλιστική, τόσο καθημερινή, αποτυπώνοντας τόσο το φως όσο και τα σκοτάδια της.

_Ο Ανχελ Κορτές κινείται ανάμεσα στην τιμή, την παράδοση και τον πόθο. Πόσο δύσκολο ήταν να ισορροπήσετε έναν τόσο αντιφατικό ήρωα;

Δεν θα τον χαρακτήριζα «αντιφατικό». Ο Ανχελ είναι ένας αυθεντικός άντρας που έχει τιμή, λόγο, αξίες. Σέβεται την οικογένεια και την παράδοση, αλλά έχει ξεχάσει τον εαυτό του και τα πραγματικά του θέλω. Αυτό ήθελα να αναδείξω. Οτι ο ίδιος είχε χάσει την ισορροπία ανάμεσα στη λογική και την καρδιά. Στο τέλος, μετά την εσωτερική του αναζήτηση, κατάφερε να εκφράσει τις επιθυμίες του χωρίς να προδώσει τον εαυτό του και την τιμή του.

Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι είναι έτσι. Προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει τους, αλλά δεν το καταφέρνουν πάντα. Στην πορεία πολλοί χάνουν τον εαυτό τους ή χάνουν τα όνειρά τους, προδίδουν τις προσωπικές επιθυμίες τους. Ηθελα να αποτυπώσω έναν καθημερινό άντρα, με τις αδυναμίες και τα προτερήματά του, που καταφέρνει να αναδειχθεί νικητής απέναντι σ’ αυτό το προσωπικό στοίχημα.

_Στο βιβλίο συγκρούονται πολιτισμοί, ιστορικές μνήμες και προσωπικά πάθη. Ποιο στοιχείο θεωρείτε τον πραγματικό «αντίπαλο» των ηρώων;

Ο πραγματικός αντίπαλος των ηρώων δεν είναι τόσο οι πολιτισμικές συγκρούσεις ή οι ιστορικές μνήμες και τα προσωπικά πάθη. Ο αληθινός αντίπαλος είναι οι δικοί τους φόβοι, οι ενοχές τους, η αδυναμία τους να συμφιλιωθούν με το παρελθόν. Στην «Αθάνατη Επιθυμία» όλα έχουν συμβολική σημασία. Αντανακλούν τις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων. Ο πολιτισμός και η ιστορική μνήμη είναι το φόντο της ιστορίας, με τους ήρωες να δίνουν σκληρή μάχη με τον εαυτό τους, καθώς καλούνται να αφήσουν πίσω τους το παρελθόν τους, ώστε να επιτρέψουν στον εαυτό τους να αναπνεύσει, να ζήσει, να αγαπήσει, να προχωρήσει απ’ όλα όσα τους κρατούν δέσμιους. Και εκεί έγκειται η σκληρή μάχη των ηρώων.

_Στην «Αθάνατη Επιθυμία» ο έρωτας συγκρούεται με την ιστορία, την ταυτότητα και τη μνήμη των προγόνων. Πιστεύετε ότι τελικά οι άνθρωποι ορίζουν τη μοίρα τους ή είναι καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουν τις συγκρούσεις του παρελθόντος;

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι πολύ ώριμοι και να γνωρίζουν πολύ καλά το παρελθόν, χωρίς αυτό να τους καταπίνει ή να τους καθορίζει. Γνωρίζοντας καλά το παρελθόν, μπορούν να αποφύγουν να επαναλάβουν τα λάθη και να μη διαιωνίσουν τις συγκρούσεις. Μόνο έτσι θα καταφέρουν να ορίσουν τη μοίρα τους και να μην μείνουν προσκολλημένοι στα παλιά.

Και εξάλλου, ο έρωτας δεν πρέπει να είναι αιτία σύγκρουσης αλλά λόγος αλλαγής, ανανέωσης, απελευθέρωσης, εξέλιξης. Ο έρωτας είναι κινητήριος δύναμη όχι ανασταλτικός παράγοντας.