Η φετινή σεζόν σε βρίσκει στη μεγάλη παραγωγή του ALPHA, «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι». Πώς ζεις αυτό το ταξίδι με τη Μαγδαληνή;

Η συµµετοχή µου στη σειρά «Το σπίτι δίπλα στο ποτάµι» ήταν µία έντονη και απαιτητική εµπειρία. Τα γυρίσµατα διήρκεσαν σχεδόν έντεκα µήνες, κάτι που από µόνο του δηµιουργεί µία ιδιαίτερη συνθήκη: ζεις µε τους ίδιους ανθρώπους σχεδόν καθηµερινά, έρχεσαι σε τριβή, αλλά βιώνεις και στιγµές σύνδεσης µε τους συνεργάτες σου. Χαίροµαι ειλικρινά για κάποιους ανθρώπους που γνώρισα µέσα από αυτήν τη δουλειά και που πλέον είναι φίλοι µου. Αυτό που µε κράτησε περισσότερο ήταν η ίδια η ιστορία. Γυναίκες, αδελφές, που αποµακρύνονται από τη µητέρα τους για να διεκδικήσουν τη δική τους ζωή. Η καθεµία ακολουθεί έναν διαφορετικό δρόµο, αλλά καµία δεν αποκόπτεται πραγµατικά από τις ρίζες της. Με συγκινεί αυτή η αντίφαση: το να φεύγεις για να εξερευνήσεις και να υπάρξεις αλλού, αλλά να κουβαλάς πάντα µέσα
σου αυτό από όπου προέρχεσαι.

Σε γοητεύουν οι σειρές εποχής;

Δεν έχω δει πολλές σειρές στη ζωή μου. Είμαι άνθρωπος που θέλω να πάω στο σινεμά ή να δω ένα έργο σε προτζέκτορα με φίλους ή ακόμη μόνη μου στο λάπτοπ και να το ολοκληρώσω την ίδια ημέρα. Δεν μου αρέσει η εκκρεμότητα που αφήνει μια σειρά. Βλέπω, κυρίως, ταινίες. Με γοητεύει ο τρόπος που αφηγείται κανείς μια ιστορία, περισσότερο από το είδος της.

Αν έπρεπε να διαλέξεις μία εποχή για να ζήσεις, ποια θα ήταν αυτή;

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει μία εποχή καλύτερη για να ζήσω. Κάθε εποχή γεννά τις δικές της αντιφάσεις. Ζω σε αυτήν που μου έτυχε και προσπαθώ να είμαι παρούσα. Με ενοχλούν η βία, η βιασύνη, η ευκολία με την οποία συνηθίζουμε τον πόλεμο που είναι τόσο κοντά μας. Βλέπω, όμως, και τους καλούς ανθρώπους, τη γενναιοδωρία, την ευγένεια, την πίστη και αυτά, για εμένα, είναι μία μορφή αντίστασης. Προσπαθώ να ζω στο εδώ και τώρα με ευθύνη και με αξίες που θεωρώ ουσιώδεις για την ανθρώπινη συμβίωση και την ελευθερία.

Θεατρικά, ετοιμάζετε με μία σπουδαία ομάδα το έργο «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας», και μάλιστα σε μιούζικαλ. Μίλησέ μας για αυτό το βήμα…

Φέτος συμμετέχω στο έργο «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» σε μορφή μιούζικαλ, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού, με μουσική του Θοδωρή Οικονόμου και κίνηση του Αλέξανδρου Κυριαζή. Εχω χαρά γι’ αυτήν τη συνεργασία, γιατί συναντήθηκα με γενναιόδωρους ανθρώπους και ηθοποιούς. Το τελευταίο διάστημα, η καθημερινή συνάντηση στην πρόβα ήταν για εμένα ένας τόπος συλλογικής προσπάθειας και ανθρώπινης επαφής. Η παράσταση λειτουργεί σαν ένα ρομαντικό ποίημα για τον έρωτα, την αγάπη, τη φύση και την έννοια της κοινότητας. Σε έναν κόσμο που κινείται με ταχύτητα και έντονο ατομικισμό, αυτή η επιστροφή στο «μαζί» έχει ιδιαίτερη σημασία. Το μιούζικαλ εδώ είναι ένας τρόπος αφήγησης, όπου η μουσική και η κίνηση αναλαμβάνουν να πουν όσα δεν χωρούν στον λόγο.

Εχεις ξανακάνει μιούζικαλ; Είναι ένα απαιτητικό είδος…

Είναι η πρώτη φορά που κάνω μιούζικαλ στο θέατρο. Οταν ήμουν νεότερη, είχα ξεκινήσει μαθήματα φωνητικής μιούζικαλ, και μάλιστα τότε πρωτοτραγούδησα το τραγούδι «Memory» από το «Cats», που το λάτρευα. Στην περίπτωση του έργου «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας», το μιούζικαλ προσθέτει μία νέα διάσταση στην παράσταση: ο ήχος, η μουσική και η κίνηση γίνονται μέρος της αφήγησης και της ψυχοσύνθεσης των ρόλων. Εκεί όπου ο χαρακτήρας δεν μπορεί να εκφραστεί μέσα από τα λόγια, η μουσική και ο χορός λειτουργούν σαν άλλη μορφή έκφρασης, που μεταφέρει συναισθήματα και εντάσεις που δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς. Με ενδιαφέρει να εξερευνώ αυτόν τον δρόμο αφήγησης, άλλωστε κι εγώ στη ζωή μου τραγουδάω σε στιγμές που η ομιλία δεν μου φτάνει.

Από τις «Ψυχοκόρες» μέχρι σήμερα, τι άλλαξε στη ζωή σου;

Οι «Ψυχοκόρες» ήταν η πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά, αμέσως μετά τη σχολή. Εκτιμώ πολύ το ότι μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία, γιατί αποτέλεσε ένα πρώτο πέρασμα από την εκπαίδευση στην πράξη. Εκεί έμαθα πώς λειτουργεί ένα τηλεοπτικό γύρισμα, τον ρυθμό, την πειθαρχία, αλλά και τη σημασία της συλλογικότητας. Από τότε μέχρι σήμερα, αυτό που αλλάζει μέρα με τη μέρα είναι ο τρόπος που στέκομαι απέναντι στη δουλειά και απέναντι στον εαυτό μου. Μαθαίνω να εμπιστεύομαι περισσότερο τη διαδικασία και να αποδέχομαι τον χρόνο της. Κάθε συνεργασία έχει αφήσει κάτι διαφορετικό πάνω και μέσα μου. Αυτό που παραμένει ζεστό από την παιδική μου ηλικία είναι η ανάγκη για παιχνίδι και σύνδεση και προσπαθώ να επιστρέφω όλο και πιο συχνά εκεί.

Η αναγνωρισιμότητα, τόσο λόγω τηλεόρασης όσο και λόγω της ταινίας «Υπάρχω», ήταν εύκολα διαχειρίσιμη;

Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να αναζητά τη σύνδεση και το παιχνίδι. Παίζαμε παραστάσεις σε αυλές με φίλους και ξαδέρφια και καλούσαμε τη γειτονιά για να τους αφηγηθούμε την ιστορία μας. Αργότερα ανακάλυψα τον χορό και το τραγούδι, αυτά ήταν μερικά από τα κίνητρα που με οδήγησαν να σπουδάσω υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Στη διαδρομή υπήρξαν δάσκαλοι-σταθμοί και καλλιτέχνες που θαύμασα για την τέχνη τους, αλλά και για τη στάση ζωής τους. Βγαίνοντας από τη σχολή, με πολλή δουλειά, πίστη και τύχη, συνεργάστηκα με ανθρώπους που συνεχίζουν να μου μαθαίνουν καθημερινά πράγματα για τη ζωή, τη συνεργασία και τη δημιουργία. Γι’ αυτό νιώθω ευγνώμων. Η αναγνωρισιμότητα δεν ήταν στόχος μου, ήρθε ως αποτέλεσμα των δουλειών στις οποίες συμμετείχα. Στην αρχή ένιωθα λίγο άβολα όταν κάποιος άγνωστος με σταματούσε στον δρόμο για να μου μιλήσει για κάτι που είχε δει, δεν μου ήταν οικείο. Πλέον, όμως, το εκτιμώ και χαίρομαι όταν κάποιος εκφράζει την άποψή του, ειδικά όταν αυτό ανοίγει τον δρόμο προς τον διάλογο και την επικοινωνία.

Η Ασημένια Βουλιώτη στο ΤΥΠΟΣ TV: «Στο σπίτι μου δεν έχω τηλεόραση»

Η τηλεόραση είναι, τελικά, όσο γοητευτικά εθιστική φαίνεται;

Προσωπικά, στο σπίτι μου δεν έχω τηλεόραση. Νομίζω, όμως, ότι η γενιά μου έχει σε μεγάλο βαθμό απομακρυνθεί από την τηλεόραση. Το Διαδίκτυο και οι πλατφόρμες έχουν μπει στη ζωή μας και οι νέοι τις προτιμούν για να βλέπουν περιεχόμενο με τον δικό τους ρυθμό. Σίγουρα η τηλεόραση παραμένει ένα Μέσο με μεγάλη δύναμη, που μπορεί να επηρεάσει ευρύ κοινό. Εχοντας δουλέψει δύο σεζόν στην τηλεόραση, κατάλαβα πόσο σημαντική μπορεί να είναι, σε βλέπει πολύς κόσμος και σου δίνει τη δυνατότητα για δημόσιο λόγο. Εύχομαι η τηλεόραση, με αυτήν τη δύναμη που έχει, να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για δουλειές που αφυπνίζουν, που διασκεδάζουν, που προκαλούν σκέψη.

Κρατάς χαμηλό προφίλ παρά το νεαρό της ηλικίας σου, αποφεύγοντας την έκθεση στα social media, που για κάποιους αποτελεί, πλέον, εργαλείο δουλειάς. Είναι συνειδητή επιλογή;

Μου αρέσει να βρίσκομαι από κοντά με τους ανθρώπους που αγαπώ, να συζητάμε, να γελάμε, να αγγιζόμαστε, να παίζουμε μουσική. Θα μιλήσω διαδικτυακά μόνο όταν η περίσταση το απαιτεί. Για εμένα, η σύνδεση με τους ανθρώπους μου έχει μια φυσική παρουσία. Οσον αφορά τη δουλειά μου, δεν έχει χρειαστεί ποτέ να μου ζητηθεί κάτι από τα social media. Εξάλλου, στο θέατρο είσαι πάνω στη σκηνή, στο σινεμά ή στην τηλεόραση πίσω από την κάμερα και αναρωτιέμαι: Το Instagram, για παράδειγμα, πώς θα βοηθήσει;

Πες μας 10 πράγματα που δεν ξέρουμε για εσένα!

1. Αγαπώ τη φύση και τα ζώα.
2. Μου αρέσει η σιωπή.
3. Συχνά διαβάζω ένα καινούργιο βιβλίο ανακατεμένα.
4. Η καθημερινότητα με συγκινεί.
5. Εμπιστεύομαι το σώμα περισσότερο από τη σκέψη.
6. Προτιμώ τις ερωτήσεις από τις απαντήσεις.
7. Πιστεύω στη φιλία.
8. Οταν δεν μπορώ να δω καθαρά μέσα μου, προτιμώ να πηγαίνω σε μέρη με άπλα και θέα.
9. Μου αρέσει το χειμερινό μπάνιο στη θάλασσα.
10. Οι καλοί άνθρωποι μου δίνουν ελπίδα.

*Από την έντυπη έκδοση ΤΥΠΟΣ TV

Ειδήσεις Σήμερα

Survivor spoiler: Ποια ομάδα χάνει τη δεύτερη ασυλία;