Αφότου είχε διαγνωστεί με Πάρκινσον, το 2017, είχε σταδιακά αποσυρθεί στο σπίτι του στο Σικάγο. Σπάνια μιλούσε τα τελευταία χρόνια. Αφήνει πίσω πλούσια παρακαταθήκη. Ο Τύπος και το Ιντερνετ χθες πλημμύρισαν με αποσπάσματα από παθιασμένες ομιλίες και αφιερώματα στη δράση του χαρισματικού ρήτορα που έκανε σκοπό της ζωής του να αλλάξει το μυαλό της Αμερικής, όπως έλεγε.

Ξεκίνησε τον ακτιβισμό ως φοιτητής στον αμερικανικό Νότο των φυλετικών διακρίσεων. Συνελήφθη γιατί προσπάθησε να μπει σε μια βιβλιοθήκη μόνο για λευκούς. Βάδισε δίπλα στον μέντορά του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο, το 1965, στις πορείες της Σέλμα προς το Μοντγκόμερι στην Αλαμπάμα για το δικαίωμα ψήφου των Αφροαμερικανών. Ηταν στο μοτέλ που δολοφονήθηκε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968. Ηταν ο πρώτος Αφροαμερικανός που από τον ακτιβισμό έφτασε να διεκδικήσει το χρίσμα του υποψηφίου του Δημοκρατικού Κόμματος για το ύπατο αξίωμα δύο φορές τη δεκαετία του ’80, ανοίγοντας τον δρόμο στον Μπαράκ Ομπάμα. Τη δεύτερη φορά στο συνέδριο των Δημοκρατικών το 1988, όταν έχασε τελικά από τον Μάικλ Δουκάκη, έκανε μια συγκλονιστική ομιλία για το τι εστί τελικά Αμερική, καλώντας τους συμπατριώτες του σε ενότητα.

«Η Αμερική δεν είναι μία μονόχρωμη κουβέρτα, φτιαγμένη από ένα κομμάτι με μια υφή. Η Αμερική μοιάζει περισσότερο με πάπλωμα που έχει κατασκευαστεί με τη συρραφή πολλών διαφορετικών κομματιών, διαφόρων μεγεθών και χρωμάτων. Καθένας μας μετράει και βρίσκει τη θέση του». «Η ιδέα να κάνουμε την Αμερική “Μεγάλη Ξανά” (Make America Great Again) ξανανοίγει πληγές που είχαμε επουλώσει», ήταν η απάντηση του αιδεσιμότατου Τζάκσον στο ισοπεδωτικό κίνημα MAGA του Τραμπ, που θέλει ομοιογένεια και σήμερα κυνηγά Σομαλούς, Λατινοαμερικανούς, τρανς και «ριζοσπαστική Αριστερά».