Στη συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου (Ant1) θυμήθηκε πολλά, αλλά ξέχασε άλλα τόσα. Είπε, για παράδειγμα, πως τα κόμματα δεν είναι startup ούτε καφετέριες για να δημιουργούνται στο Διαδίκτυο, που ήταν σαφής αναφορά στην κυρία Καρυστιανού, η οποία έκανε τις σχετικές ανακοινώσεις μέσω social media. Ξέχασε, όμως, ο κ. Τσίπρας πως ο συγκυβερνήτης του, Πάνος Καμμένος, είχε ανακοινώσει τους Ανεξάρτητους Ελληνες μέσω Twitter. Αλλά εδώ, θα πείτε, δεν είχε πρόβλημα να συνεργαστεί με ένα κόμμα δεξιότερα της Δεξιάς, με το ιδρυτικό καταστατικό του θα είχε;

Οταν πάλι ρωτήθηκε για τις υποκλοπές και τον κ. Ανδρουλάκη θυμήθηκε τι έγινε στην Αμερική του Νίξον, αλλά δεν θυμήθηκε ποιος ήταν ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ που είχε αναρωτηθεί για το αν θα ήταν «εκβιαζόμενος» ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. «Ποιος εκπρόσωπος; Δεν θυμάμαι», απάντησε, ξεχνώντας ότι ήταν η Πόπη Τσαπανίδου και ότι εκείνη η αναφορά προκαλεί ακόμα σφοδρή κόντρα ανάμεσα στα δύο κόμματα.

Ομως αυτά, αν και ενδεικτικά της πολιτικής προσωπικότητας του κ. Τσίπρα, δεν είναι τα σημαντικότερα. Αυτό που θα πρέπει να εξηγήσει λιανά στους πολίτες είναι τι ακριβώς εννοούσε όταν είπε ότι θα έπρεπε να έχει κλείσει τις τράπεζες αμέσως μετά τις εκλογές. Χαρακτήρισε, μάλιστα, «μικρό το υφεσιακό κόστος» που ακολούθησε (τους συνταξιούχους που έκλαιγαν μπροστά από τα ATM τούς ρώτησε άραγε;) και ανακήρυξε την 5η Ιουλίου ως την κορυφαία στιγμή για τη χώρα. «Το βράδυ του δημοψηφίσματος μπορούσα να πάω τη χώρα όπου ήθελα», είπε με το σκεπτικό του πολιτικού που επιδιώκει τον έλεγχο των αρμών της εξουσίας.

Στην ίδια συνέντευξη είπε και μερικά mea culpa για την υπόθεση Novartis, για τις τηλεοπτικές άδειες και για τους συνεργάτες που επέλεξε. Κατά τα άλλα, πληροφόρησε πως τον Σεπτέμβριο θα γίνουν ανακοινώσεις για το κόμμα και πως θα φροντίσει να φτάσει εγκαίρως στο ραντεβού του με την Ιστορία. Η Ιστορία το ξέρει;