Οι ζωές τους είχαν πολλά κοινά σημεία αλλά και μεγάλες διαφορές. Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ σπούδασε Φιλολογία και έγινε η πιο διακεκριμένη βυζαντινολόγος της εποχής της. Ηταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Σορβόνης, εξελέγη ως αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1976, ενώ ήταν μέλος των Ακαδημιών της Βρετανίας, του Βελγίου, της Βουλγαρίας και του τότε Δυτικού Βερολίνου. Η Αννα Ψαρούδα- Μπενάκη σπούδασε νομικά, άσκησε την ενεργό δικηγορία, εισήλθε στην πολιτική, έγινε υπουργός και αναδείχθηκε η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Βουλής αλλά και της Ακαδημίας Αθηνών.

Για όσους ψάχνουν πολιτικές ομοιότητες με την έννοια των κομμάτων ή κάποιας συγκεκριμένης ιδεολογίας, τα αποτελέσματα θα είναι πενιχρά. Οχι επειδή οι εκλιπούσες δεν είχαν πολιτική άποψη και θέση, αλίμονο. Αλλωστε, η Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη ήταν στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, ενώ η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ δήλωνε αριστερή με την έννοια κάποιου ο οποίος «μάχεται για μια δικαιότερη διανομή του κρατικού και του δημόσιου πλούτου». Ομως, δεν ήταν αυτό το αποτύπωμα που άφησαν πίσω τους.

Οπως δεν ήταν η υψηλή μόρφωση και οι τιμές που τους απονεμήθηκαν τα μοναδικά που έκαναν ξεχωριστή την πορεία τους. Ηταν ο τρόπος που είχαν να βλέπουν τους ανθρώπους, την επιστήμη, την Ιστορία και την Ελλάδα στο πέρασμα των χρόνων.

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ ήταν μία παγκόσμια Ελληνίδα, η Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη ήταν μια διανοούμενη της πολιτικής. Πάνω από όλα ήταν δύο γυναίκες που έσπασαν δυσθεώρητες γυάλινες οροφές, ανοίγοντας τον δρόμο για τις επόμενες. Οταν ο Μιτεράν σύστησε σε κάποιον ξένο ηγέτη την Αρβελέρ ως την πρώτη γυναίκα πρόεδρο της Ακαδημίας του Παρισιού, εκείνη του είπε: «Δεν έχει αξία αυτό που λέτε. Οι γυναίκες δεν έχουμε το δικαίωμα να αποτύχουμε. Αν μία αποτύχει, πάνε όλες».