Ο ίδιος περιέγραψε την παρότρυνση ως μια καθαρή οδηγία για το ρεπερτόριο: να αποφύγει την ερμηνεία κομματιών που ανήκαν στον πατέρα του, ώστε να διαφυλάξει την προσωπική του μουσική ταυτότητα και να μην ταυτιστεί με τις επιλογές που συνόδευσαν το όνομα Μενιδιάτης.

Ο καλλιτέχνης παρέθεσε στο στούντιο τα λόγια που του είχε πει ο πατέρας του: «Ήταν παρότρυνση του πατέρα μου, Μιχάλη Μενιδιάτη, να μην λέω δικά του κομμάτια. Μου έλεγε ότι αν θέλεις κάτι να κάνεις, φύγε από εμένα. Μάλιστα με προέτρεπε, ούτε δικά του τραγούδια να τραγουδάω στις live εμφανίσεις μου. Μου λένε πολλοί ότι αυτό είναι λάθος».

Στη συνέχεια ο Χρήστος Μενιδιάτης στάθηκε στην παρατηρούμενη μεταβολή στη ζήτηση του κοινού: νέα ακροατήρια ζητούν σήμερα τραγούδια του Μιχάλη Μενιδιάτη, ακόμα και κομμάτια που δεν ανήκουν απαραίτητα στις μεγάλες επιτυχίες του. Όπως σημείωσε: «Μου κάνει εντύπωση ότι τελευταία νέα παιδιά, μου ζητάνε τραγούδια του πατέρα μου, που δεν μπορώ να πω ότι είναι από τις μεγάλες επιτυχίες. Είναι κομμάτια που έγιναν γνωστά στην εποχή τους, αλλά όχι αξεπέραστες επιτυχίες, μου κάνει τρομερή εντύπωση. Το YouTube έχει βοηθήσει πολύ σε αυτό». Η αναφορά αυτή συνδέθηκε με τεχνολογικούς παράγοντες διάχυσης του αρχείου και με την ανανέωση ενδιαφέροντος για ρεπερτόρια προηγούμενων δεκαετιών, όπως τα απέδωσε ο ίδιος, χωρίς να προχωρήσει σε ανακοινώσεις για μελλοντικές επιλογές εντός ή εκτός σκηνής. Ο ίδιος σημείωσε ότι η ψηφιακή διάχυση επιτρέπει στις επόμενες γενιές να ανακαλύψουν υλικό που μέχρι χθες ήταν προσβάσιμο μόνο σε συγκεκριμένες εποχές, και ότι αυτή η ανακάλυψη δεν σημαίνει απαραίτητα επανακυκλοφορία ή αλλαγή στην προσωπική του πολιτική ρεπερτορίου.