Γιατί δεν μπορεί διαφορετικά να εξηγηθεί πώς σηκώθηκαν τόσοι πολλοί από τους αστικούς καναπέδες τους, για να στηρίξουν, συλλήβδην, τα «δίκαια αιτήματα» που οδήγησαν στα μπλόκα, με δεδομένη την, στην ουσία, άγνοιά τους περί των θεμάτων της πρωτογενούς παραγωγής.

Η όντως σπαρακτική κραυγή των κτηνοτρόφων των αμνοεριφίων που είδαν τα ζωντανά τους να θανατώνονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες, λόγω της επιδημίας της ευλογιάς χωρίς μεν – αλλά, μας άγγιξε άπαντες και το κλίμα της αγωνίας για τη διατροφική επάρκεια της χώρας παραμένει βαρύ.

Με μια πιο διεισδυτική ματιά, είχα μία ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον καθηγητή Γεώργιο Αρσένο, καθηγητή Κτηνιατρικής Σχολής ΑΠΘ, διευθυντή Εργαστηρίου Ζωοτεχνίας, ο οποίος μίλησε για την εξέλιξη τομέων της ζωοτροφίας οι οποίοι μάλιστα… δεν επιδοτούνται! Αυτόν της παραγωγής κρέατος κοτόπουλων και αβγών που, όπως τονίζει από την αρχή, είναι απόλυτα ανταγωνιστικός σε σχέση με μεγάλες χώρες. Κλάδος που έχει ενσωματώσει τεχνολογικές αιχμές, διαθέτει άριστο γενετικό υλικό και εκπαιδευμένο προσωπικό.

Με άρτιες εγκαταστάσεις και παροχή υψηλής ποιότητας προϊόντων. Στην περίοδο δε της κλιματικής αλλαγής έχουν ήδη ενσωματώσει σύγχρονες τεχνολογίες, ακόμη και Τεχνητής Νοημοσύνης, που ανεξαρτητοποιούν την παραγωγή από τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Τουλάχιστον στις ελληνικές εκτροφές της Ηπείρου, που παράγει το 40% της παραγωγής, υπάρχουν υποδομές και εγκαταστάσεις τελευταίας τεχνολογίας.

Και κατέληξε πως θα μπορούσε αυτή η πλευρά του κλάδου να αποτελεί πρότυπο και για τις άλλες. Εδωσε και δεύτερο παράδειγμα ο καθηγητής Γεώργιος Αρσένος, τονίζοντας πως είναι πολύ θετική η γαλακτοπαραγωγός αγελαδοτροφία, όπου παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια σοβαρές επενδύσεις, όπως ρομποτική αρμεγή, όπου δεν παρεμβαίνει ο άνθρωπος, όπως και το αυτόματο τάισμα ή η τοποθέτηση συστημάτων εξαερισμού τα οποία ελέγχουν συνεχώς τη θερμοκρασία.

Στην ερώτησή μου εάν πρόκειται για μικροπαραγωγούς ή συνενώσεις ήταν αυτονόητη η απάντηση πως είναι ένωση δυνάμεων που έφτασαν ως τις εξαγωγές και την ντόπια, υψηλών προδιαγραφών, κατανάλωση όπου και εδώ δεν υπάρχουν επιδοτήσεις. Είναι αξιοσημείωτη η απλότητα στην εξήγηση του τι ακριβώς είναι η επιδότηση. Πως οι επιδοτήσεις δίνονται για να διατηρηθεί η ελληνική επαρχία, να υποστηριχθεί το εισόδημα των παραγωγών. Φανταστείτε κάποιον που εκπαιδεύεται στην κολύμβηση.

Με ένα σωσίβιο μαθαίνει να κολυμπάει. Αλλά, ξεκαθάρισε, αν δεν του το βγάλεις κάποια στιγμή δεν θα μάθει ποτέ να κολυμπάει. Το αφήνεις δίπλα για να το χρειαστεί σε τρικυμίες, έκτακτες καταστάσεις. Δυστυχώς, στην Ελλάδα φτάσαμε στο σημείο να είναι η επιδότηση το μοναδικό εισόδημα πολλών κτηνοτρόφων που δεν έχουν αναπτυχθεί. Και δεν είναι μόνο το ότι δεν έχει εκσυγχρονιστεί όσο θα έπρεπε ο κλάδος τα τελευταία 30 χρόνια, χωρίς επενδύσεις πάνω σε αυτόν, αλλά έχει χαθεί και το κομμάτι της γενετικής βελτίωσης. Δεν υπάρχουν κέντρα αναπαραγωγής ώστε να έχουμε γενετικό υλικό και ακόμη διατηρούνται από πολλούς παραδοσιακές πρακτικές οι οποίες δεν μπορούν να είναι ανταγωνιστικές, με δεδομένο πως δεν υπάρχει καν η δυνατότητα ακριβούς κοστολόγησης των προϊόντων.

Στον αντίποδα, ειδικά την τελευταία δεκαετία, έχουμε παραδείγματα -έστω σε αργό ρυθμό- πολύ καλών εκτροφών, είτε από ιδιώτες είτε από μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες με πιλοτικές εκτροφές, η πλειοψηφία των οποίων, επίσης, δεν επιδοτείται. Δυστυχώς, οι επιδοτήσεις δίνονται σε λάθος βάση. Δεν συνδέονται με την πραγματική παραγωγή. Δεν υπάρχει καμία θεσμική βάση λειτουργίας του συστήματος και συζητάμε τα ίδια, χρόνια τώρα, χωρίς αποτέλεσμα. Απαιτείται διακομματική συζήτηση για το πού θέλουμε να πάει η κτηνοτροφία με απαραίτητη την ενίσχυσή της με διάφορους τρόπους.