Μόνο οι προσεγγίσεις και όχι οι επίσημες στατιστικές, αν ποτέ υπάρξουν, ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών ενστόλων (Ρώσων και Ουκρανών) στις 500.000 άντρες και γυναίκες. Μία πρόσφατη έρευνα με πηγές δυτικές μυστικές υπηρεσίες αναφέρει ότι οι ένστολες απώλειες της Ρωσίας ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο. Οι νεκροί άμαχοι από την πλευρά της Ουκρανίας, καθώς αυτή είναι η αμυνόμενη χώρα, ξεπερνούν, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, τις 15.000 με ένα σημαντικό μέρος αυτών να είναι παιδιά. Το 2026, λοιπόν, ξεκινά με μεγάλες και ανοιχτές διεθνείς εκκρεμότητες που δύσκολα επιτρέπουν την αισιοδοξία.

Από την Ουκρανία μέχρι τη Μ. Ανατολή, τις υβριδικές επιθέσεις της Ρωσίας στην Ευρώπη, τα σενάρια για επικείμενη πολεμική σύρραξη, οι προετοιμασίες και το κλίμα τρόμου και πανικού το λιγότερο που δείχνουν είναι ότι οι κρίσεις δεν εξελίσσονται σε κάποιο περιθώριο της σύγχρονης σελίδας του κόσμου μας, αλλά επηρεάζουν τα πάντα· την οικονομία, την ασφάλεια και την πολιτική συνοχή της Δύσης. Τι μας λέει το ’26 με το που μπήκε; Οτι ο κόσμος πια δεν είναι ασφαλές μέρος, από πολλές απόψεις.

Υπάρχουν κάποιοι αισιόδοξοι που θεωρούν ότι όλα αυτά συνιστούν πρόσκαιρη αναταραχή και ότι, όπως γίνεται συνήθως στη φύση, στην Ιστορία και την πολιτική, όλα έχουν ημερομηνία λήξης. Πολλές φορές, όταν οι άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με το αδιέξοδο αυτό, σημαίνει ότι έχει έρθει η ώρα να λάβουν στρατηγικές αποφάσεις και να δώσουν, αν όχι οριστικές, τουλάχιστον βιώσιμες λύσεις. Σε μια τέτοια κατάσταση βρίσκεται και η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Δεν μπορεί πλέον να κάνει δύο πράγματα: Ούτε να παραμένει θεατής ούτε και να προσπαθεί να μεταπείσει τις ΗΠΑ να επιστρέψουν στον ρόλο της ιστορικά παραδοσιακής νταντάς της. Ακόμα και αν η σημερινή ηγεσία των ΗΠΑ αλλάξει θα έχει κληροδοτήσει το ισχυρό αποτύπωμα του απομονωτισμού τους. Και αυτή είναι μία από τις μεγάλες αντιφάσεις. Από τη μία υπάρχει εντύπωση ότι ο κόσμος μικραίνει ολοένα και περισσότερο, καθώς ό,τι συμβαίνει στη μία γωνιά του αφορά άμεσα την άλλη. Την ίδια ώρα δίνεται η εντύπωση ότι οι ισχυρές χώρες κλείνονται περισσότερο στον εαυτό τους. Και αυτό αφορά κυρίως την Ευρώπη. Που ακόμα και τώρα φαίνεται να μην μπορεί να συνέλθει από την πολυετή νάρκωση. Κάνει κάποιες κινήσεις, αλλά δεν αρκούν. Το περισσότερο «Ευρωπαϊκή» και το περισσότερο «Ενωση» είναι διαρκές αίτημα.

Η χρονιά που αρχίζει δεν θα δώσει εύκολες λύσεις. Θα καταστήσει, όμως, πιο καθαρά τα διλήμματα και θα αναγκάσει τις πολιτικές ηγεσίες να πάρουν θέση. Σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα και συχνά απρόβλεπτα, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα συνεχιστούν οι αναταράξεις, αλλά ποιοι θα είναι προετοιμασμένοι να τις αντιμετωπίσουν.