Η Μαρία Καρυστιανού έχει κάθε δικαίωμα να κατέβει στην πολιτική και όποιος το αμφισβητεί είναι σαν να αμφισβητεί τους κανόνες της δημοκρατίας. Αναρωτιούνται πολλοί πως μπορεί να σκέφτεται την δημιουργία κόμματος, μετά από την απώλεια της κόρης της. Μα αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που το αποφάσισε. Αν δεν είχε συμβεί η τραγωδία των Τεμπών, η Μαρία Καρυστιανού θα συνέχιζε τη ζωή της όπως την ήξερε.

Βίωσε όμως τον μεγαλύτερο εφιάλτη κάθε γονέα, αυτόν που κρατά ξάγρυπνους τους γονείς σε όλο τον κόσμο. Δεν ήταν η μόνη, θα πει κάποιος. Όλοι οι γονείς που έχασαν τα παιδιά τους στα Τέμπη, έχασαν για πάντα το πολύτιμο τους. Δεν αντέδρασαν όλοι το ίδιο, κάτι που επίσης είναι αναφαίρετο δικαίωμα τους. Το πώς θα πενθήσει κάποιος και πως θα προσπαθήσει να μαζέψει τα συντρίμμια του και να συνεχίσει, είναι απολύτως προσωπική υπόθεση. Γίνεται συλλογική όταν υπάρξει μια πράξη που την καθιστά τέτοια. Όπως η απόφαση που πήρε η Μαρία Καρυστιανού.

Αυτή είναι η λεπτή, κόκκινη γραμμή που αλλάζει τα δεδομένα. Η μεγαλύτερη αντίδραση έρχεται από τα μέλη του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, δηλαδή από τους άλλους γονείς. Ο ένας μετά τον άλλον δηλώνουν πως δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με κόμματα, και το κόμμα που ετοιμάζεται με την συμμετοχή της Μαρίας Καρυστιανού δεν θα αποτελέσει εξαίρεση.  Ζητούν μάλιστα να παραιτηθεί από την θέση της προέδρου του Συλλόγου.

Απέναντι στην κυρία Καρυστιανού βρίσκονται πλέον και οι «πολιτικοί του ξυλολίου» που πριν την αποθέωναν. Οι ίδιοι που κατηγορούσαν την κυβέρνηση ότι πολεμά μια μάνα που έχασε το παιδί της, που κατήγγειλαν δολοφονία χαρακτήρα και έλεγαν ‘Ναι’ σε κάθε θεωρία συνομωσίας που απειλούσε να τινάξει την κοινωνική συνοχή στον αέρα, τώρα κάνουν ένα βήμα πίσω. Όχι για να υποχωρήσουν, αλλά για να πάρουν φόρα εναντίον της.

Αλλά ας πούμε πως τίποτα από όλα τα προηγούμενα δεν έχει σημασία. Πως το μόνο που μετράει πια, είναι εκείνοι που την υποστηρίζουν. Και οι οποίοι όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις είναι πολλοί. Μα και αυτοί θα έχουν ερωτήσεις να απευθύνουν στη Μαρία Καρυστιανού και μάλιστα καλοπροαίρετα, χωρίς καμία διάθεση να την «κοντύνουν».

Τι θα προτείνει για την παιδεία, την εθνική άμυνα, την οικονομία; Ποιες είναι οι θέσεις της για την φορολογία, το κυκλοφοριακό, την εξωτερική πολιτική; Φυσικά δεν είναι φωτεινός παντογνώστης. Θα χρειαστεί συνεργάτες. Ποιοι είναι αυτοί λοιπόν; Πότε θα εμφανιστούν και τι σημαίνει «επιτροπή σοφών»; Υπάρχει όντως μια γερόντισσα που την συμβουλεύει; Ακόμα και αν κάποιοι της λένε πως το 1 εκατομμύριο πολιτών που κατέβηκαν στην μεγάλη συγκέντρωση του Συντάγματος συμμετείχαν ειδικά για εκείνη και όχι γενικά για τα Τέμπη, τότε να την προετοιμάσουν και για 1 εκατομμύριο ερωτήσεις.

Ο ισοπεδωτικός λόγος μπορεί να αρκεί για μια εντυπωσιακή αρχή, αλλά δεν φτάνει πολύ μακριά. Αν θέλει να γκρεμίσει, πρέπει να ξέρει τι θα κτίσει στη θέση του. Εκτός και αν τα χαλάσματα είναι ο στόχος. Εκτός και αν κοιτάει προς τα εκεί που οι δημοσκοπήσεις της «δίνουν» πλεονέκτημα: Στο κοινό της Νίκης, της Ελληνικής Λύσης και της Πλεύσης Ελευθερίας.

Για την ώρα φαίνεται πως τόσο η ίδια, όσο και εκείνοι που την συμβουλεύουν, πιστεύουν πως αρκεί ένα προσωποκεντρικό κόμμα, ένας αυτοαποκαλούμενος «σωτήρας» ή «τιμωρός» για να φθάσουν μέχρι τις εκλογές. Και μετά;