Όπως κατήγγειλε η ίδια στο Live News, «Προσποιήθηκε ότι προσπαθεί να με βοηθήσει, με σκοπό να με αγγίξει».

Η Χριστίνα, που είναι τυφλή λόγω μελαχρωστικής αμφιβληστροπάθειας και διακρίνει μόνο το φως και το σκοτάδι, εξήγησε λεπτομερώς την τρομακτική εμπειρία: «Την περασμένη Παρασκευή ένας άνδρας, γύρω στα 70, με σταμάτησε και με ρώτησε ‘Πού πηγαίνω’. Εγώ σε αυτήν την ερώτηση δεν απαντώ. Με πιάνει αγκαλιά με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο σήκωνε το χέρι μου ώστε να μην μπορώ να ακουμπάω το μπαστούνι στο έδαφος. Επέμενε… επέμενε. ‘Κύριέ μου. Θέλω να το κάνω μόνη μου’».

Όταν του ζήτησε «Σας παρακαλώ το χέρι σας», ο άνδρας της απάντησε «Πώς κάνεις έτσι;». Στη συνέχεια, όπως περιέγραψε η Χριστίνα, «Όση ώρα γίνεται αυτός ο διάλογος, την ώρα που περνάμε μπροστά από τα παρκαρισμένα και αριστερά και δεξιά υπάρχει κάλυψη, κατεβάζει το χέρι του, όπως με είχε αγκαλιά από τη μέση, κατεβάζει το χέρι του στον πωπό μου. Τινάζομαι, σας ‘παρακαλώ το χέρι σας!’ ‘Εντάξει, εντάξει, πώς κάνεις έτσι;’ Κατέβασε το χέρι του για να με σπρώξει από εκεί και να μου δώσει ώθηση, να έρθω στο δρόμο. Και περνώντας τον δρόμο, του λέω ‘σας παρακαλώ αφήστε με’. Και με άφησε και έφυγε».

Η ίδια τονίζει ότι το περιστατικό δεν ήταν μεμονωμένο: «Όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα δεν φοβόμουν. Θεωρούσα ότι όσο πιθανό είναι να συμβεί κάτι σε μια γυναίκα, τόσο είναι και σε εμένα. Όταν υπάρχει και οπτική βλάβη, υπάρχει η αφορμή για κάποιον με πρόφαση να βοηθήσει πολλές φορές να κάνει κακό».

Η Χριστίνα περιγράφει και άλλες στιγμές παρενόχλησης: «Περίμενα στη στάση του λεωφορείου. Με προσέγγισε ένας άνδρας που τότε έμαθα ότι ήταν 70 ετών. Με ακολούθησε μέσα στο λεωφορείο κάνοντας σχόλια ‘μπράβο που φοράω φόρεμα’. Ζητούσε επίμονα το κινητό μου, να μάθει πού μένω». Ο άνδρας την ακολουθούσε μέχρι τη σχολή της, την εκφόβιζε και την παρενοχλούσε, εκμεταλλευόμενος τη νεαρή ηλικία και την οπτική αναπηρία της. Όπως αποκάλυψε η Χριστίνα, «Με ακολούθησε μέχρι το πανεπιστήμιό μου. Και φτάσαμε στο σημείο, όσο εγώ περίμενα να δώσω εξέταση, να με προσκαλεί στο εξοχικό του. Μέχρι που κάποια στιγμή άρχισε να με ρωτάει αν έχω οργασμό».

Η γυναίκα κατήγγειλε το περιστατικό στην αστυνομία, όμως όπως σημειώνει, η αντίδραση ήταν αμφιλεγόμενη: «Πήγα στην αστυνομία κατήγγειλα το γεγονός, υπήρχε ιστορικό από αυτόν τον άνθρωπο και η απάντησή τους είναι ‘Εντάξει μωρέ, δεν θα σου κάνει κάτι αυτός. Έχει ξανακάνει, αλλά δεν θα σε πειράξει’». Παρά τη σχετική αναφορά, ο άνδρας παραμένει στην ίδια γειτονιά και συνεχίζει τη δράση του.

Η Χριστίνα εξηγεί πως δεν είναι η μόνη: «Πολλές γυναίκες με οπτική βλάβη παρενοχλούνται αλλά δεν γίνεται αντιληπτό. Πολλές δεν το συνειδητοποιούν ότι είναι λάθος. ‘Εντάξει συμβαίνουν αυτά’. Όχι, δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν αυτά. Δεν αρπάζουμε κανέναν τυφλό χωρίς να τον ρωτήσουμε, που συμβαίνει πάρα πολύ συχνά».

Η ίδια καταλήγει με μία συμβουλή και μια φιλοσοφική παρατήρηση για τη ζωή με αναπηρία: «Αν νιώθουμε ότι είναι χαμένος, αποπροσανατολισμένος, εκεί μπορούμε να τον ρωτήσουμε αν θέλει βοήθεια και τι είδους βοήθεια. Και μόνο αν ζητήσει συνοδεία, ρωτάμε την κατεύθυνση. Η αναπηρία είναι μια κατάσταση που βιώνουμε εξαιτίας των εξωτερικών εμποδίων. Άλλο πράγμα είναι η βλάβη. Η οπτική που έχω εγώ, η κινητική που έχει κάποιος άλλος. Αλλά η αναπηρία είναι ο αποκλεισμός που βιώνουμε λόγω των εμποδίων».