Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Ήρθαν τα ΤΕΑ, ήρθαν τα ΤΕΑ!» από τον Γιάννη Η. Παππά
Θερινό σινεμά στο χωριό δεν είχαμε. Είχαμε όμως δύο χειμερινούς κινηματογράφους, μοιρασμένους στις δυο συνοικίες, στους Χαλκιάδες και στην Καλαμιά.
ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ ΙΝΤΖΕΜΠΕΛΗΣ
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Αναμνήσεις μιας βραδιάς με τη Σοφία Λόρεν» από την Ιωάννα Πασιδέρη
Στο βενετσιάνικο τείχος που περιβάλλει το Ηράκλειο, σε μια κόχη, φιλοξενείται ο θερινός κινηματογράφος. Δεν έχει τραπεζάκια αλλά διάταξη καθισμάτων στη σειρά.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Σκιές γιασεμιού» από την Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη
Το τραγούδι «Θερινά σινεμά» του Λουκιανού Κηλαηδόνη, το άκουσα χρόνια αργότερα, μεγάλη πια.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Η δικιά μου αλήθεια στην οθόνη» από τον Σιδέρη Ντιούδη
Είχε φτάσει η μέρα που περίμενε όλο τον χρόνο. Είχε φτάσει η μέρα που περίμενε κάθε χρόνο.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Ταρζάν στα θερινά σινεμά Καλαμάτας» από τον Κωνσταντίνο Μπούρα
«Γιου Ταρζάν, μι Τζέιν» και «Μύγνταλα, μύγνταλα» (διά στόματος Γιάννη Βόγλη στη soft ερωτική ταινία «Κορίτσια στον ήλιο») είναι οι αναμνήσεις μου από τα θερινά σινεμά της γραφικής Καλαμάτας στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Ciné ”Ηλέκτρα” στη Χαλκιδική» από την Αγλαΐα Μπλιούμη
Τίτλοι τέλους. Κάθομαι αποσβολωμένος στην πλαστική καρέκλα μου με έναν κόμπο στον λαιμό, έτοιμος να ξεπλύνει με τα συσσωρευμένα του δάκρυα τον φάρυγγα και να γλιστρήσει ίσαμε τα νεφρά. Ο κόμπος ψιλή βροχούλα που ραίνει το «είναι» μου ξανά και ξανά, τόσο συχνά που ξεχνώ πως μέσα μου είμαι άδειος.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Η οθόνη κυμάτιζε ανεπαίσθητα» από τον Κώστα Λογαρά
Μετά το Πάσχα, όταν άνθιζαν τα γιασεμιά, είχε φτάσει πλέον ο καιρός και οι εργάτες άρχιζαν να καθαρίζουνε τον τόπο: Να τον ξεχορταριάζουν και να ρίχνουν πρόσθετο γαρμπίλι πάνω στο παλιό, να προσαρμόζουν το λευκό πανί στη σιδερένια οθόνη, να βάφουνε τις μάντρες με ασβέστη και να βάζουν πάνω στις κολόνες τα βασιλικά, ν’ ανοίγουν […]
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – Cine «ΘΗΣΕΙΟΝ», η επιστροφή από τον Θανάση Λιακόπουλο
Πάνε 20-30 χρόνια τώρα από τότε που γύρισε στην Αθήνα, ύστερα από μια 5ετή απουσία του στα βάθη της Ανατολίας. Οι συναναστροφές του και η εργασία του του χτυπούσαν συνεχώς ένα καμπανάκι από τότε που επέστρεψε. Αναφορικά με την κατάσταση που επικρατούσε. Τίποτε όμως εξωτερικά δεν το επιβεβαίωνε.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Καληνύχτα, κύριε Μορένα» από τον Διονύση Λεϊμονή
«Σινέ Μορένα»: Κλωθογυρίζει σαν παιδικό-εφηβικό όνειρο. Μοσχοβολάει αγιόκλημα και γιασεμί. Αξέμπλεχτο άρωμα στα ρουθούνια σαν απ’ τον νου περνάνε κινηματογραφικές σκηνές που χόρταιναν όλες τις αισθήσεις.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – Καλοκαίρια στην «ΑΙΓΛΗ» από την Κατερίνα Καριζώνη
Γεννήθηκα σε μια παλιά μονοκατοικία της οδού Κασσάνδρου. Απέναντι από το σπίτι μας βρισκόταν ο θρυλικός κινηματογράφος «Αίγλη». Από το παράθυρο του σπιτιού βλέπαμε κάθε βράδυ σινεμά.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Οι αναμνήσεις από την πρώτη μου ταινία» από τον Τάσο Κακλαμάνη
Ηταν χειμώνας του 1981 κι εγώ ήμουν οκτώ χρόνων παιδί και πήγαινα σχολείο στην τρίτη Δημοτικού, στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Αιγάλεω, το «Πέτρινο» που λέγαμε ή αλλιώς «της Φρειδερίκης» ή εναλλακτικά και χιουμοριστικά «της… Φρίκης». Το πατρικό μου ήταν και είναι ακόμα στη γωνία των οδών Μαρμαρά και Κολοκοτρώνη στη συνοικία του Αγίου Σπυρίδωνα. Το […]
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Η σιωπή έχει ήχους » από την Φωτεινή Καϊοπούλου
Μετά το lockdown, η Φανή κατέληξε πως η σιωπή δεν είναι ποτέ στ’ αλήθεια σιωπή. Εχει τους δικούς της ήχους: το βουητό του ψυγείου, το τρίξιμο του πατώματος, τα βήματα του γείτονα από πάνω, το νερό που κυλάει στις σωληνώσεις της πολυκατοικίας. Τις νύχτες οι ήχοι μεγαλώνουν, αποκτούν παρουσία και κάθονται δίπλα της σαν παλιοί […]
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Καλοκαιρινά βράδια στο ”Σινέ Αστήρ”» από τον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη
Στη γειτονιά μου, Ανω Λιούμη Αιγάλεω, υπήρχε ο υπαίθριος κινηματογράφος «Αστήρ».
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Σινεμά κάτω από τη Μεγάλη Αρκτο» από τον Χρήστο Δεσύλλα
Δροσερό το σούρουπο μετά τον μεσημεριανό καύσωνα. Ζεστές οι καρδιές πλάι πλάι στις πλαστικές καρέκλες σε απόσταση αναπνοής στο θερινό το σινεμά.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Στον εξώστη του σινέ «Γκλόρια»» από τον Γεράσιμο Δενδρινό
Τo σινέ «Γκλόρια», που πήγαμε με τον πατέρα και την αρραβωνιαστικιά του, τη Ράνια, τον Ιούλιο του 1969, βρισκόταν στο τέρμα ενός κάθετου στενού της παλιάς εθνικής οδού μετά το Μεγάλο Πεύκο.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Το σινεμά της «άμμου» από τον Γιάννη Γρηγοράκο
«The end. Bye!», φώναζε ο γνωστός ηθοποιός στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Η Παριζιάνα», κουνώντας την τραγιάσκα του στην ομάδα των συγκεντρωμένων συμπρωταγωνιστών του, ενώ έβγαινε από το πλάνο.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Βραδιές στον Γαλαξία» από τον Ελευθέριο Λ. Βέτσιο
Υπάρχουν τόποι που δεν τους μετράς με χιλιόμετρα, αλλά με ανάσες. Τόποι που δεν τους θυμάσαι απλώς, αλλά τους κουβαλάς μέσα σου σαν έναν δεύτερο, πιο φωτεινό εαυτό.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Ηρώ, το πρώτο φιλί» από τον Δημήτρη Βαρβαρήγο
Τέλη της δεκαετίας του ’50, ήμασταν η πρώτη μεταπολεμική γενιά σε μια χώρα που προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της. Φτώχεια, ανέχεια, μιζέρια. Το μόνο παρήγορο εκείνη την εποχή ήταν τα παιδιά. Οι οικογένειες είχαν τρία και τέσσερα παιδιά, και οι αλάνες γέμιζαν φωνές, σκόνη και γέλια. Τα παιχνίδια μας ήταν όλα στο χώμα: γκαζάκια, […]
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Παιδική αφέλεια» από την Πόπη Αρωνιάδα
Μεγάλη μόδα τα ξύλινα τσόκαρα τη δεκαετία του ΄70. Ενα ζευγάρι μου χάρισε η μεγάλη μου αδελφή, επειδή πέρασα με καλό βαθμό τις εξετάσεις για την εισαγωγή μου στο Γυμνάσιο, έτσι γινόταν τότε.
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Ηταν το πρώτο μου φιλί» από την Χριστίνα Ανδρέου
Νέα Μάκρη, αρχές των 90s. Θερινό σινεμά η «Σίσσυ». Ακόμη -τι ευλογία- υπάρχει…
Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Tην εποχή της σινε-μαγείας» από την Αλίκη Αλιφέρη – Σιταρά
Τα θερινά σινεμά γνώρισα νήπιο παίζοντας με το κουβαδάκι μου στα χαλίκια. Επαιζα αθόρυβα και κάπου κάπου έριχνα ματιές στην οθόνη περιμένοντας το διάλειμμα που θα με επιβράβευαν με παγωτό, επειδή ήμουν φρόνιμη.
