Η είδηση, δυστυχώς, είναι αληθινή. Στην Κούβα 18 πολίτες, ανάμεσά τους έξι ανήλικοι, αντιμετωπίζουν ποινές φυλάκισης από 5 έως 13 χρόνια για το «αδίκημα της στάσης» με τη συμμετοχή σε επεισόδια που έγιναν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων τον περασμένο Μάρτιο, ενώ η χώρα βιώνει πρωτοφανή οικονομική κρίση με ελλείψεις βασικών αγαθών και διαρκείς διακοπές στην ηλεκτροδότηση.
ΣΤΟ Ιράν χιλιάδες νέοι που συμμετείχαν σε διαδηλώσεις και εξέφρασαν την αντίθεσή τους στο καθεστώς των μουλάδων στα κοινωνικά δίκτυα έχουν εκτελεστεί, ενώ εκατοντάδες νέες γυναίκες βιώνουν άγρια βασανιστήρια γιατί δεν ντύνονται σύμφωνα με τους κανόνες του σκληρού ισλαμικού νόμου. Στη Ρωσία δεν τολμάει κανείς να συμμετάσχει ή να διοργανώσει διαδήλωση γιατί γνωρίζει πως θα βρεθεί πίσω από τα σίδερα της φυλακής, εκεί που ήδη βρίσκονται πολιτικοί της αντιπολίτευσης. Εννοείται πως στη Βόρεια Κορέα δεν υφίσταται καν η ιδέα της αντίθεσης στο πιο αυταρχικό καθεστώς του πλανήτη. Οπως, επίσης, κανένας Παλαιστίνιος στη Λωρίδα της Γάζας δεν θα τολμούσε να διαδηλώσει κατά της Χαμάς.
ΓΙΑΤΙ τα συζητάμε όλα αυτά; Προφανώς λόγω των εκτεταμένων επεισοδίων στη Γαλλία, που συνέβησαν κατά τη διάρκεια των μαζικών διαδηλώσεων. Ενώ αντικυβερνητικές διαμαρτυρίες έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα σε Ιταλία, Πορτογαλία, Βέλγιο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μπορεί εδώ στην Ελλάδα κάποιοι μέσα στην πολιτική τους απόγνωση να ονειρεύονται καταστροφές από ορδές μπαχαλάκηδων, το πιο προκλητικό όμως είναι πως την ίδια ώρα εκφράζουν τη στήριξη και την αλληλεγγύη τους προς τους κυβερνώντες σε Κούβα, Ρωσία, Ιράν, Παλαιστίνη ακόμα και τη Βόρεια Κορέα.
Η Ευρώπη έχει πολλά προβλήματα. Βιώνει μία εποχή αποβιομηχάνισης, προβλημάτων ανταγωνιστικότητας, υψηλού δημόσιου χρέους και δημιουργίας ελλειμμάτων, έντονου δημογραφικού ζητήματος και φθίνουσας πορείας του βιοτικού επιπέδου. Παρ’ όλα αυτά η Ευρώπη παραμένει ένας «φάρος» στον πλανήτη όπου ακόμα υπάρχει ισχυρό κοινωνικό κράτος -όπως σε Καναδά και Αυστραλία- αλλά υπάρχει και το πιο σημαντικό: δημοκρατία και ελευθερία έκφρασης. Κάθε κομματικός σχηματισμός, κάθε κοινωνικός ή επαγγελματικός φορέας, κάθε πολίτης μπορεί να συμμετάσχει σε διαδηλώσεις και μπορεί να πει ό,τι γουστάρει είτε στον δημόσιο χώρο είτε στα κοινωνικά δίκτυα. Προφανώς και δεν μπορεί να καταστρέφει δημόσια και ιδιωτική περιουσία ή να λεηλατεί. Ακόμα και το τελευταίο, βέβαια, συμβαίνει, δυστυχώς, χωρίς σημαντικές ποινές για όσους, λίγους, από τους δράστες τελικά συλλαμβάνονται.
ΕΠΕΙΔΗ, λοιπόν, κάποιοι θέτουν διαρκώς το ερώτημα αν η Ελλάδα βρίσκεται στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας», η απάντηση είναι πως «ναι, βρίσκεται στη σωστή πλευρά». Στην πλευρά των χωρών όπου υπάρχει δημοκρατία και ελευθερία. Γιατί όσοι κραυγάζουν εδώ πέρα και μιλούν για «χούντες» και άλλες τέτοιες αστειότητες, αν ζούσαν στις χώρες που τις παρουσιάζουν ως «εναλλακτική λύση» απέναντι στο ευρωπαϊκό μοντέλο δεν θα τολμούσαν να ψελλίσουν ούτε στον… εαυτό τους οποιαδήποτε αντίθεση προς τα καθεστώτα που τις κυβερνούν.
