Τα επεισόδια στη Γαλλία συγκρίνονται από κάποιους με τον Μάη του ’68. Κατανοητός ο συνειρμός αλλά οι διαφορές είναι περισσότερες από τις ομοιότητες επειδή, 58 χρόνια μετά, ο κόσμος έχει αλλάξει ριζικά και αμετάκλητα. Τότε οι φοιτητές επιδίωκαν τη σύγκρουση με το συντηρητικό κατεστημένο, τώρα οι αιτίες είναι οικονομικές.
Τότε δεν υπήρχαν σόσιαλ μίντια για να διογκώνουν ή να μειώνουν κατά το δοκούν τις διαμαρτυρίες και τα επεισόδια, σε αντίθεση με σήμερα που πρώτα βλέπεις το σπάσιμο μιας τζαμαρίας και μετά αναζητείς τι έγινε.
Τότε κανένα ιστορικό κτίριο δεν υπέστη ανεπανόρθωτες καταστροφές. Ακόμα και η Σορβόννη, που ήταν η «έδρα» της φοιτητικής εξέγερσης, δεν βανδαλίστηκε, πέρα από συνθήματα στους τοίχους. Ενα, μάλιστα, από τα πιο διάσημα συνθήματα ήταν «Κάτω από το πλακόστρωτο η παραλία». Η ιστορική ειρωνεία που ακολούθησε ήταν μια τεράστια επιχείρηση ασφαλτόστρωσης των γαλλικών δρόμων, για να αφαιρεθούν οι γρανιτένιες πλάκες οι οποίες ξηλώνονταν από τους διαδηλωτές για να μετατραπούν σε πολεμοφόδια ή οδοφράγματα. Κατά κάποιον τρόπο, δηλαδή, χάθηκε όχι μόνο η παραλία του συνθήματος, αλλά και το περίφημο γαλλικό πλακόστρωτο.
Σήμερα στη Γαλλία απειλείται, εκτός από την κοινωνική συνοχή, και ένα κομμάτι της αρχιτεκτονικής ιστορίας της. Η μερική καταστροφή του δημαρχείου της Λιμόζ είναι ένα από αυτά. Ενα περίφημο κτίριο, κατασκευασμένο από τον αρχιτέκτονα Σαρλ-Αλφρέντ Λεκλέρ, που είχε διατελέσει αρχιτέκτονας του ανακτόρου των Βερσαλλιών. Εγκαινιάστηκε το 1883, ανήμερα της Ημέρας της Βαστίλης, και θεωρείται σύμβολο της αστικής υπερηφάνειας της Γαλλίας.
Υπάρχουν, όμως, και άλλες ακόμα πιο ουσιώδεις και σημαντικές διαφορές. Το 1968 πρόεδρος στις ΗΠΑ δεν ήταν ο Τραμπ, αλλά ο Τζόνσον, ο οποίος δεν έκανε, επίσημα τουλάχιστον, παρεμβατικές δηλώσεις για τη γαλλική εξέγερση. Παρόλο, μάλιστα, που οι συνομιλίες ανάμεσα σε ΗΠΑ και Βιετνάμ για τον τερματισμό του πολέμου έγιναν στη γαλλική πρωτεύουσα τον Μάη του ’68, εν μέσω δηλαδή εκτεταμένων επεισοδίων.
Προφανώς κανείς ηγέτης της εποχής του δεν ήθελε το κύμα της εξέγερσης να φθάσει στις δικές του ακτές και στην Αμερική είχαν, ούτως ή άλλως, τα δικά τους προβλήματα. Ομως, αυτό απέχει παρασάγγας από τις δηλώσεις της σημερινής ηγεσίας των ΗΠΑ, που, εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί στην Ευρώπη, εργαλειοποιώντας τις διαδηλώσεις μέσα από το πρίσμα της ιδεολογίας MAGA.
Και κάτι τελευταίο. Τον Μάη του ‘68 δεν υπήρχε η Λεπέν στον προθάλαμο του προεδρικού μεγάρου. Ας το λάβουν αυτό υπ’ όψιν τους οι επιπόλαιοι και εν τέλει επικίνδυνοι Μελανσόν και οι Ελληνες ομοϊδεάτες του που ονειρεύονται να δουν επεισόδια και στην Αθήνα.
