Τα θερινά σινεμά γνώρισα νήπιο παίζοντας με το κουβαδάκι μου στα χαλίκια. Επαιζα αθόρυβα και κάπου κάπου έριχνα ματιές στην οθόνη περιμένοντας το διάλειμμα που θα με επιβράβευαν με παγωτό, επειδή ήμουν φρόνιμη.
Από τη
Συγγραφέα
ΑΛΙΦΕΡΗ ΣΙΤΑΡΑ ΑΛΙΚΗ
Με τον καιρό ανέβηκα στο κάθισμα, αλλά το δάκτυλο στο στόμα της γιαγιάς σήμαινε να μη ρωτάω τι παιζόταν με τους πρωταγωνιστές. Τα φιλιά ωστόσο μου έχουν μείνει αξέχαστα, οι σκληροί άντρες που αντιλαμβανόμουν ότι καταπολεμούσαν το κακό, οι μοιραίες γυναίκες, οι εκδικητικοί, οι φθονεροί, οι αστείοι. Κλισέ με τα οποία μεγάλωσα και χρειάστηκα δεκαετίες για να τα επεξεργαστώ. Οπως και να ’χει, το υλικό αποδείχτηκε ανθεκτικό, δημιουργικό, εξελικτικό, φιλοσοφικό κατά κάποιον τρόπο.
Τα θερινά σινεμά ήταν η μοναδική διέξοδος αναψυχής για τη γιαγιά που με μεγάλωσε. Τη γιαγιά Φανή. Χήρα με ελάχιστους φίλους, το καλοκαίρι πήγαινε σχεδόν καθημερινά σε έναν από τους πολλούς κινηματογράφους της οδού Πατησίων με τη γειτόνισσα Φωφώ.
Δεν έχαναν καμία καλή κλασική ή νέα ταινία, βολεύονταν και με τις μέτριες ωστόσο. Ο ανοιχτός κινηματογράφος πρόσφερε εκτόνωση στις στενοχώριες και το καθημερινό ζόρι. Ετρωγες αλμυρό πασατέμπο διασκεδάζοντας το φτύσιμο της φλούδας, έπινες γκαζόζα κάτω από την απεραντοσύνη του έναστρου ουρανού, στα γειτονικά διαμερίσματα των πολυκατοικιών αναβόσβηναν φώτα, άκουγες κανένα καβγαδάκι, γέλαγες με τα σώβρακα του τύπου που παρακολουθούσε την ταινία από το μπαλκόνι του ή την κυρά με τα το νυχτικό και τα μπικουτί στα μαλλιά….
Τα θερινά σινεμά ήταν η πρώτη μου επαφή με τη λογοτεχνία πριν μάθω ανάγνωση, πριν αρχίσω να γράφω εκθέσεις. Η τύχη τα ’φερε να ασχοληθεί ο πατέρας μου με τη σκηνοθεσία και την παραγωγή ταινιών, όποτε έφηβη είχα ελεύθερη πρόσβαση σε κάποιες αίθουσες. Τις μέρες του καλοκαιριού που έμενα με την άλλη γιαγιά, τη γιαγιά Μαρίκα στο Θησείο, συχνάζαμε στον απέναντι κινηματογράφο. Εκείνη ερχόταν για να με προσέχει, σύντομα ωστόσο την έπαιρνε ο ύπνος. Ξυπνούσε, ρωτούσε τι γίνεται, τις έλεγα δυο λόγια, ξανακοιμόταν, ξυπνούσε.
-«Ακόμα δεν τα βρήκαν;» ρωτούσε.
Διαβάστε Επίσης
-«Μοντέρνο φιλμ βλέπουμε, γιαγιά, για την αποξένωση μιλά ο Αντονιόνι…».
-«Καλά κρασιά» μουρμούριζε και ξανακοιμόταν.
Ο ιδιοκτήτης γνώριζε τον πατέρα μου, δεν πληρώναμε. Αλλά αυτό που μετρούσε για μένα ήταν ότι μου επέτρεπε την είσοδο στις ακατάλληλες ταινίες!
-«Τι θα δείτε σήμερα;» έκανε τηλεφωνικό έλεγχο η αυστηρή μαμά μου.
-«Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα» την αντιμετώπιζα μετωπικά.
Η μαμά ζητούσε την παρέμβαση του σκηνοθέτη μπαμπά. Ο μπαμπάς στον κόσμο του.
-«Να μου πεις αν σου άρεσε, θέλω λεπτομέρειες!».
Οταν οι τελευταίες αχτίνες του ηλίου αποχαιρετούσαν τη δυτική πλευρά της Ακρόπολης, ξεκινούσαμε για το σινέ Θησείον. Η γιαγιά με τις παντόφλες. Στα στριμόκολα, π.χ. σαν σηκωνόταν από το φέρετρο ο Δράκουλας, η γιαγιά Μαρίκα σφιχτόκλεινε τα μάτια. «Μόλις ξεκουμπιστεί, μίλα μου!» παράγγελνε. Εγώ καθυστερούσα επίτηδες… κι αυτή αποκοιμόταν παραδομένη στο άρωμα του αγιοκλήματος που κάλυπτε τον έναν τοίχο του κινηματογράφου. Ερχόταν κι ένας σταθερός θαμώνας του σινέ Θησείον που κάπνιζε ένα μίγμα Βιρτζίνια με ελάχιστο ρούμι, σύκα και εσπεριδοειδή -Navy cut, αν δεν με απατά η μνήμη- ήταν οι πρώτες τζούρες καπνού πίπας που πήρα πριν αρχίσω να καπνίζω συστηματικά. Οσο για τον αναμενόμενο μεγάλο έρωτα στην κρίσιμη εποχή της εφηβείας, κάποιες απορίες σε σχέση με τους συγκλονιστικούς έρωτες της οθόνης μού έλυσαν τα ζωντανά ζευγαράκια που χαμουρεύονταν σε πραγματική διάσταση και χρόνο κάτω από τη λάμψη αμέτρητων γαλαξιών.
Υπήρχε μια διάχυτη μαγεία την οποία δεν επηρέαζαν οι κόρνες των αυτοκινήτων, τα πηγαινέλα για ανεφοδιασμό φαγώσιμων, κάποια τηλεόραση στη διαπασών ή σκόρπιες γκαρίδες. Στις ελληνικές κωμωδίες επικρατούσε απερίγραπτο γιούχα, στις καουμπόικες μια παρέα πλακατζήδων που έβλεπαν το έργο για πολλοστή φορά προανάγγελλε τις κρίσιμες σκηνές.
«Πρόσεχε, ρε Τζον, θα σε τραυματίσει ο σερίφης!» «Μα-λά-κα, σου το ’παμε!»
Ηταν και κάποιοι αγράμματοι που διαμαρτύρονταν σε αυτούς που τους μετέφεραν τον διάλογο των ηθοποιών.
-«Γιατί θέλει να τη χωρίσει! Αφού αυτή του λέει…»
-«Πάψε, ρε μάνα, θα σου εξηγήσω στο διάλειμμα».
Θυμάμαι προβολές φθαρμένων ταινιών, ακόμα και κουτσουρεμένων που παρακολουθήσαμε σε αυτοσχέδια καλοκαιρινά σινεμά της Χαλκιδικής καθισμένοι σε σανίδες που στήριζαν γκαζοτενεκέδες γεμάτοι τσιμέντο, με την πιτσιρικαρία να κάνει τέτοιο χάζι, που από μόνο του αποτελούσε θέαμα. Το κοινό γνώριζε το φιλμ, αφού το έφερναν κάθε χρόνο, γεγονός που δεν τους αποθάρρυνε να πληρώσουν το εισιτήριο, όποιοι από αυτούς πλήρωναν βέβαια, δεδομένου ότι οι μισοί ήταν συγγενείς.
Ο καλοκαιρινός «σινεμάς» στην επαρχία έπαιζε πολλές ταινίες τη βδομάδα, πράγμα το οποίο απόλαυσα έναν Αύγουστο στο Ναύπλιο. Οταν ξαναπήγα, τον βρήκα κλειστό. Αργότερα, διαπίστωσα με λύπη ότι σε αρκετές πόλεις δεν λειτουργεί θερινό σινεμά! Σε κάποια νησιά πάντως, έχω απολαύσει ποιοτικές ταινίες και κοκτέιλ! Πήγαινα και πηγαίνω ακόμα στα θερινά σινεμά, αν και όχι με την ίδια συχνότητα και ζέση. Ισως επειδή ο σύγχρονος κινηματογράφος αναπαράγει μια πραγματικότητα θολή και δυστοπική που αντανακλά την έλλειψη μαγείας στον κόσμο μας. Οι αναμνήσεις που εγώ συγκρατώ από τα θερινά σινεμά προέρχονται από την εποχή που δεν είχε ακόμα απομαγευτεί η ζωή μας
