Ένα διήγημα κάθε ημέρα – «Σινεμά κάτω από τη Μεγάλη Αρκτο» από τον Χρήστο Δεσύλλα 

Μίλαγαν ψιθυριστά πριν από την προβολή του έργου, εραστές της τέχνης, σα να γνωρίζονταν από τα παλιά. Οράματα και σχέδια μελλοντικά, ευχές εγκάρδιες, αληθινές, πλημμύριζαν τον αέρα με το τσούγκρισμα των μεταλλικών κουτιών με το δροσερό αναψυκτικό. Ο κόσμος εκείνη τη βραδιά ήταν δικός τους, μαγεμένος και ωραιοπλασμένος. Αθέατοι οι παρευρισκόμενοι θεατές, υπήρχαν μόνον εκείνοι, μαζί τους και ο ολοφώτιστος Παρθενώνας αντίκρυ, στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.

Τα φώτα έσβησαν και τ’ άστρα έκαναν έντονη την παρουσία τους, μαζί και η Μεγάλη Αρκτος, ίδια με αετό της Καθαρής Δευτέρας που πετάει στους αιθέρες. Η οθόνη ζωντάνεψε και η πολεμική ταινία έκανε τα στόματα να σιγήσουν. Η νοητή μυρωδιά του πολέμου, από την ξαφνική αεροπορική επιδρομή των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ, μετριάστηκε από την ευωδιά του γιασεμιού και από το αγιόκλημα που είχαν σκαρφαλώσει στη μάντρα που περιστοίχιζε το σινεμά.

Ο συγγραφέας Χρήστος Δεσύλλας

Γνωρίστηκαν τυχαία, αφού βρέθηκαν να κάθονται σε διπλανά καθίσματα κάποιο Σαββατόβραδο σε σινεμά του Θησείου, αρκετή ώρα πριν από την έναρξη της προβολής της ταινίας. Αναπόφευκτες οι λοξές, διερευνητικές ματιές, μέχρι τη στιγμή που ο ωραίος νέος, με εμφανή την καλή διάθεση, συστήθηκε στην άγνωστη που τάχα αδιάφορη έπινε το αναψυκτικό της ρουφώντας το από το πλαστικό καλαμάκι.

-Με λένε Φοίβο, της είπε πρόσχαρα, σχηματίζοντας ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό του.

-Χαίρω πολύ, Νατάσα. Σου αρέσει ο κινηματογράφος;

-Ας πούμε… Προτιμώ το θέατρο.

-Είσαι καλλιτέχνης;

-Ναι, αλλά δεν έχω καμία σχέση με την ηθοποιία. Είμαι ζωγράφος. Εσύ;

-Συγγραφέας, μου αρέσει, βλέπεις, να ασχολούμαι με τα ανθρώπινα συναισθήματα, τα πάθη, τους έρωτες. Μέσα από τις ιστορίες τους, ζω κι εγώ τη δική μου περιπέτεια, έστω κι αν αυτή είναι δημιούργημα της φαντασίας μου!

-Δηλαδή, κάθε φορά που γράφεις ένα μυθιστόρημα, ταυτίζεσαι με την ηρωίδα του βιβλίου;

-Απολύτως. Ετσι, ποτέ δεν πλήττω. Η ζωή μου μοιάζει με κήπο γεμάτο λουλούδια· όταν κάποια μαραίνονται, άλλα ανθίζουν.

Στην οθόνη πρόβαλε η λέξη END. Η πλατεία του σινεμά άδειασε από τον κόσμο.

-Θα ήθελες να πάμε για φαγητό σε ένα ταβερνάκι που είναι το στέκι μου;

Η Νατάσα έδειξε ενθουσιασμένη. Περπάτησαν για λίγο και πέρασαν το κατώφλι της ταβέρνας. Η μυρωδιά της ρετσίνας διάχυτη στο χώρο. Οι περισσότερες ψάθινες καρέκλες κατειλημμένες από παρέες.

-Ανοίξαμε καινούργιο βαρέλι, τους είπε ο ταβερνιάρης. Θέλετε να το δοκιμάσετε;

-Γιατί όχι; Μαζί βέβαια με τις σπεσιαλιτέ του καταστήματος.

Είχαν πολλά να πούνε, φωνές που έβγαιναν από την καρδιά και τα χείλη. Θα μπορούσαν να τα βάλουν όλα πάνω σε μουσαμά ή σε κόλλες άσπρο χαρτί, όμως αυτό θα απαιτούσε πολύ χρόνο, και αυτός ήταν περιορισμένος. Βιαζόμαστε, μιλάμε για τ’ άστρα και τη σελήνη, ξεμακραίνουμε και δεν προλαβαίνουμε να μιλήσουμε για κείνο που μας ενδιαφέρει περισσότερο, για τους εαυτούς μας…

-Τι θα ήθελες από τη ζωή σου; τη ρώτησε χαμηλόφωνα.

-Ξέρω πολύ καλά τι θέλω, όπως ακριβώς γνωρίζω τι περιέχουν αυτές οι δυο σειρές με τα δέκα δρύινα βαρέλια. Κρασί ρετσίνα, δωδεκάβαθμο, με το πηχτό δάκρυ του δέντρου που το αρωματίζει, βάλσαμο του κουρασμένου και του απελπισμένου, που περνά στις φλέβες και καίει το αίμα του, τον φουντώνει, τον ζαλίζει, τον καταπραΰνει, δώρο του Βάκχου του χωρατατζή, του ερωτιάρη.

-Μα αυτό είναι σπουδαίο, γιατί εγώ ακόμη ψάχνομαι.

Η Νατάσα περίμενε την ερωτική του εξομολόγηση όπως η διψασμένη γη τη βροχή, όμως εκείνη δεν ερχόταν.

-Ναι, ξέρω τι θέλω, όμως, αγαπητέ μου, δεν το έχω. Γι’ αυτό κι εσύ, εκεί στις σκοτεινές φιγούρες πάνω στο σπατουλαρισμένο καραβόπανο, ίσως ρίξεις περίσσιο φως και δουν τα μάτια της ψυχής σου τις μορφές που πλαισιώνουν το πανί, καλοβαλμένες, όμορφες που στέκουν στην αφάνεια, περιμένοντας τα ευσπλαχνικά σου μάτια να τις κοιτάξουν, μα εσύ αρνείσαι, χρειάζεσαι άλλον έναν αιώνα για να φτιάξεις το έργο από την αρχή, χρόνος πολύς, σπαταλημένος.

Ακουσε με ενδιαφέρον τις σκέψεις της, μαζί με κάποια αμηχανία· το μόνο που κατάφερε να ρωτήσει ήταν αν θα ήθελε να δώσουν ραντεβού στο ίδιο το σινεμά μεθαύριο, αίτημα που έγινε δεκτό από τη Νατάσα.

Δευτέρα βράδυ, συναντήθηκαν. Αυτή τη φορά η Νατάσα ήλπιζε σε μια ερωτική, καθυστερημένη εξομολόγηση από τον όμορφο Φοίβο. Της ζήτησε να καθίσουν στα πίσω καθίσματα, σε απόσταση από τον κόσμο. Κράτησε τα χέρια της τρυφερά και την κοίταξε με λατρεία.

-Ξέρεις, Νατάσα, με εντυπωσίασες από την πρώτη στιγμή που σε είδα, και πολύ θα ήθελα να συνεχίζαμε να βρισκόμαστε και όπου μας έβγαζε η ζωή…

Η ευτυχία φανερή στο πρόσωπό της! Δεν είπε τίποτα, μόνον του έσφιξε τα χέρια σε ένδειξη αποδεκτής πρότασης, και κείνος συνέχισε:

-Δεν ήθελα όμως να εκμεταλλευτώ τη σύντομη γνωριμία μας ούτε να σου δώσω ψεύτικες ελπίδες, επειδή σε λίγες ημέρες φεύγω για τη Γαλλία με υποτροφία. Θα ήθελα όμως κάθε βράδυ να επικοινωνούμε, θα με κοιτάζεις στα μάτια και θα μου μιλάς.

-Μα πώς είναι δυνατόν να γίνει αυτό; τον ρώτησε με απορία.

-Βλέπεις τη Μεγάλη Αρκτο στον ουρανό; Κάθε βράδυ στις εννέα, θα έχουμε ραντεβού εκεί, θα την κοιτάζουμε και θα μιλάμε, όπου και αν βρισκόμαστε…

Του έδωσε ένα τρυφερό φιλί, συνοδευμένο με ένα πένθιμο χαμόγελο.

-Ηταν ευτυχία για μένα η σύντομη γνωριμία μας, αγαπημένε, ευαίσθητε φίλε…