Των Σταύρου Κωνσταντινίδη, Θανάση Τσιάνου και Κωνσταντίνου Κουρέτα. «Αλλαγή μοτίβου μετακινήσεων. Ανάγκη αποκέντρωσης δραστηριοτήτων. Στροφή προς μία μητροπολιτική διαχείριση. Σύστημα αστικών συγκοινωνιών». Με πρωταρχικό στόχο τον μακροχρόνιο σχεδιασμό.

Ηταν λίγες μέρες πριν η Πολιτεία πέσει από τα σύννεφα ανακαλύπτοντας πως υπάρχει μείζον πρόβλημα με την ανεξέλεγκτη κυκλοφορία των πατινιών και λίγο περισσότερες μέρες από τον αποκλεισμό του μισού και πλέον Λεκανοπεδίου-φυσικά και εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών- λόγω του διεθνούς ποδηλατικού γύρου με τη συμμετοχή εκατοντάδων ποδηλατών από 32 χώρες.

Μάλιστα με την πραγματοποίηση  στην Αθήνα και του Α’ Παγκόσμιου Συνεδρίου Ποδηλασίας ο δήμαρχος δήλωσε πως η διοργάνωση αυτή αναδεικνύει την πόλη σε σημείο αναφοράς για την ποδηλασία και τη βιώσιμη κινητικότητα. Ενώ προέβη σε ανακοινώσεις για τη δημιουργία πενήντα σημείων ενοικίασης ηλεκτρικών ποδηλάτων σε όλες τις γειτονιές ενώ, ήδη, λειτουργεί δωρεάν υπηρεσία διάθεσης ηλεκτρικών ποδηλάτων στα δημοτικά πάρκινγκ Κλαυθμώνος και Κοτζιά. Διατρανώνοντας, έτσι, τη θέλησή του να αποκτήσει η Αθήνα μία νέα κουλτούρα μετακίνησης πιο ανθρώπινη, πιο πράσινη και πιο λειτουργική για όλους.

Εάν οι συγκοινωνιολόγοι, οι οδηγοί λεωφορείων, ταξί, Ι.Χ. και μοτοσικλετών, αλλά και οι πεζοί ζούσαμε σε άλλη πόλη από αυτήν που διοικεί ο Χάρης Δούκας θα καλωσορίζαμε τη μετατροπή της πόλης μας σε Αμστερνταμ, Κοπεγχάγη. Εστω Τρίκαλα ή Καρδίτσα. Ομως, ζούμε στην πόλη της αβίωτης πραγματικότητας και της διαχρονικής αδιαφορίας για την επίλυση του προβλήματος της κυκλοφοριακής ακινησίας. Οπου  από την αρχική «εφεύρεση» του μετρό αφαιρέθηκε η κοινή λογική π.χ. της γραμμής «κάτω» από την Κηφισίας και τη Συγγρού, τις άλλες, πολλές χαίνουσες πληγές εισόδου και εξόδου. Την περίοδο που η σοσιαλιστική νεοπλουτιά έστηνε στο Μαρούσι μια νέα, γυάλινη και γυαλιστερή πόλη, τύπου City του Λονδίνου, ή στη βιομηχανική ζώνη από Ταύρο έως Κάτω Κηφισιά και πέρα και, αργότερα, όταν το Ιδρυμα Νιάρχος δημιουργούσε μία τεράστια αγκαλιά για χιλιάδες πολίτες δεν είχαν καν προβλεφθεί σταθμοί μετρό.

Στην ίδια αυτή μεγαλούπολη, όπου οι καιρικές συνθήκες, το πήξιμο και οι ατελείς δημόσιες συγκοινωνίες έδωσαν χώρο στις μηχανές για ανάσα διευκόλυνσης, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες θέσεις στάθμευσης -ειδικά στο κέντρο- με αποτέλεσμα να γίνονται οι δημόσιοι χώροι και τα πεζοδρόμια χώροι παρκαρίσματος. Ενώ λείπουν πλην των «κυριλέ» περιοχών οι χώροι στάθμευσης για τους μονίμους κατοίκους, ειδικά αυτούς που βλέπουν τις γειτονιές τους να έχουν μετατραπεί σε μια απέραντη καφεδούπολη -μπαρούπολη, όπου η καθημερινή «κάθοδος» θαμώνων αποκλείει κάθε πιθανότητα εύρεσης θέσης.

Κι ενώ ο δήμαρχος ανακοίνωσε τη δημιουργία νέων ποδηλατικών διαδρομών, για να καταστήσει την ποδηλασία κεντρικό μοχλό τουριστικής ανάπτυξης, εμείς οι ιθαγενείς ακόμη περιμένουμε την κατασκευή ασφαλών πεζοδρομίων, οι δε πεζοί τη διαγράμμιση με υλικό αντοχής των διαβάσεων. Από την πλευρά τους, οδηγοί και επιβάτες των αστικών συγκοινωνιών περιμένουν, χωρίς υπομονή είναι η αλήθεια, τη διαμόρφωση, από την πλευρά της κεντρικής εξουσίας, πολλών λεωφορειόδρομων για την ταχύτερη μετακίνησή τους και την αυστηρή επιτήρηση από τη Δημοτική Αστυνομία για την ελεύθερη και ασφαλή διέλευση των λεωφορείων από τα τύπου δωρεάν λούνα παρκ για παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω σε στροφές στενών της Αθήνας.

Με όλες αυτές τις υπαρκτές δυσμορφίες της Αθήνας φαντάζει προσβλητικό και για όλους εμάς, αλλά και για την ίδια τη σημασία της μετακίνησης με ποδήλατο, όχι χάριν αθλοπαιδιάς, αλλά ως κεντρικού μεταφορικού μέσου, η καθαρά επικοινωνιακή δέσμευση του δημάρχου για την ένταξη του ποδηλάτου στην καθημερινότητα των πολιτών ως «μία ασφαλή, βιώσιμη και λειτουργική εναλλακτική μετακίνησης».

Και καλά όλα τα άλλα. Μπορεί να τα λέει χωρίς τίμημα απολογισμού. Ομως, αυτό το… «ασφαλής μετακίνηση με ποδήλατο» μπορεί να κοστίσει. Στους άλλους που θα το πιστέψουν.