Πολλοί άνθρωποι έμειναν εμβρόντητοι από τη στυγνή δολοφονία του ογδοντάχρονου από τον 46χρονο γιο του στη Γλυφάδα. Μόνο και μόνο η πράξη, χωρίς τις ιδιαιτερότητες περί της ψυχικής υγείας του δράστη, είναι ικανή να προκαλέσει τον τρόμο. Υπάρχει, όμως, κάτι πολύ ιδιαίτερο. Αυτό που λέγεται αντιμετώπιση ανθρώπων που έχουν διαπράξει έγκλημα και διαπιστωμένα πάσχουν από σοβαρές ψυχικές παθήσεις.
Διαβάζοντας κανείς με προσοχή όλες τις λεπτομέρειες που περιγράφουν τη γραφειοκρατική οδό που ακολουθήθηκε ώστε ο 46χρονος να κυκλοφορεί ελεύθερος και να βρεθεί με το μαχαίρι στα χέρια, δεν μπορεί παρά να σταθεί σε δύο κομβικά σημεία. Πρώτον, με ποιο σκεπτικό η κάθε ημέρα φυλάκισης ενός τέτοιου κρατουμένου, που είχε δολοφονήσει τη μητέρα του και είχε προφυλακιστεί τον Μάρτιο του 2014, προσμετρήθηκε διπλά καθώς εξέτιε ποινή στο ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού; Δεύτερον, πώς το 2018 αφού θεωρήθηκε ότι έχει εκτίσει το μισό της ποινής του, 8 πλασματικά έτη (4 πραγματικά) έγινε δεκτή η αίτηση αποφυλάκισής του βάσει του γνωστού νόμου Παρασκευόπουλου και των διατάξεων περί αποσυμφόρησης των σωφρονιστικών καταστημάτων;
Το αποφυλακιστήριο ανέφερε ότι η απόλυσή του από το Ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού έγινε υπό τον όρο της νοσηλείας του σε δημόσιο ψυχιατρείο και ότι μετά από αυτήν θα έμενε στην ίδια στέγη με τον πατέρα του, ώστε να ελέγχεται για τη λήψη της φαρμακευτικής αγωγής καθώς και να παρουσιάζεται στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, δύο φορές τον μήνα, χωρίς να έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί.
Ο ίδιος ο πατέρας του, στην αίτησή του, είχε εγγυηθεί για την τήρηση των όρων ενώ, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, είχε ισχυριστεί ότι για τη δολοφονία της μητέρας του την κύρια ευθύνη είχε η ίδια η γυναίκα που ο γιος τους δολοφόνησε. Μετά την αποφυλάκιση ο γιος του έμεινε στο Δρομοκαΐτειο για λιγότερο από δύο εβδομάδες. Ο μόνος όρος που τηρήθηκε ήταν η παρουσία του στην Αστυνομία. Ζούσε σε άλλο σπίτι από αυτό του πατέρα του και γενικώς κυκλοφορούσε χωρίς κανείς να ξέρει αν λάμβανε την αγωγή του.
Ενας πολύ ευαίσθητος και φαύλος κύκλος. Μία αλυσίδα αυθαίρετων ισχυρισμών και πρωτοβουλιών, ερμηνειών και δυσερμηνειών πολύπλοκων συνδυασμών ιατρικών και νομικών διατάξεων. Μία τεράστια ευθύνη που οι γιατροί είναι αδύνατον να φέρουν μόνοι τους. Ούτε και αποκλειστική δουλειά των σωφρονιστικών υπαλλήλων είναι. Μια κοινωνία, λένε, κάνει ουσιαστικά βήματα προς τον πολιτισμό όταν παύει να αντιμετωπίζει τον συνδυασμό ψυχικής υγείας και εγκληματικότητας σαν ναρκοπέδιο που αποφεύγει πάση θυσία.
Μπορεί να μην υπάρχουν οριστικές και ασφαλείς λύσεις. Αλλά αυτό το επικαλείται κανείς όταν αποδεδειγμένα έχει κάνει όλα όσα είναι ανθρωπίνως δυνατόν. Για να μπορούσε να είχε αποφευχθεί αυτή η δολοφονία θα έπρεπε να μπορούσε να προβλεφθεί…
