Όταν ο Δαβουρλής υπέταξε το Μεξικό - Το επικό ματς του 1971

Αγώνες θα διεξαχθούν και στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Απασχόληση ιδιαιτέρως ευχάριστη, για περισσότερο από έναν μήνα, για τους φιλάθλους απανταχού της υφηλίου. Θα ξεχνάμε, για ώρες πολλές καθημερινά, τις σοβαρές έγνοιές μας, τις στενοχώριες μας, τα προβλήματά μας. Και τώρα, συμπτώσεις εντυπωσιακές:

Τέτοιες ημέρες, το 1971, δύο δημοσιογράφοι των ημερησίων αθλητικών εφημερίδων, «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ» και «ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ» (η δεύτερη κυκλοφορεί και σήμερα), εγώ και ο νεότερός μου Νικήτας Γαβαλάς, που έχει φύγει δυστυχώς από τη ζωή, είχαμε ερωτηθεί από την ΕΠΟ αν επιθυμούμε να «συνοδεύσουμε» την Εθνική Ομάδα ποδοσφαίρου σε ένα ταξίδι τριών εβδομάδων σε τρεις μακρινές χώρες. Τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (Νέα Υόρκη και Σικάγο), τον Καναδά (Μόντρεαλ και Τορόντο) και το Μεξικό (Μέξικο Σίτι και Ακαπούλκο). Αμφότεροι συμφωνήσαμε. Και αρχίσαμε να «βγάζουμε τα χαρτιά μας», διαβατήρια κ.λπ.

Ο πρώτος αγώνας έγινε στο Μέξικο Σίτι. Στο εκπληκτικό στάδιο της μεξικανικής πρωτεύουσας, στο οποίο είχαν διεξαχθεί το προηγούμενο έτος οι αγώνες του παγκοσμίου κυπέλλου, που κατέκτησε η Βραζιλία, με πρωταγωνιστή τον θρυλικό άσο Πελέ. Περιέργως, θα έλεγα, το τεράστιο γήπεδο ήταν υπερπλήρες για τον αγώνα Μεξικού-Ελλάδος, που έληξε ισόπαλο 1-1. Είχαν προηγηθεί οι Μεξικανοί, που εθεωρούντο βέβαιοι νικητές, καταχειροκροτούμενοι από τους οπαδούς τους, καθώς ο αγώνας πλησίαζε στο τέλος του. Τέσσερα λεπτά, όμως, πριν ακουστεί το σφύριγμα του διαιτητή, ο διεθνής άσος του Ολυμπιακού Κώστας Δαβουρλής, με σουτ-κεραυνό, από μεγάλη απόσταση, ισοφάρισε. Πανηγύρισαν ο σκόρερ και οι συμπαίκτες του, μεγάλα ονόματα της εποχής. Ο Δομάζος, ο Καμάρας, ο Χρηστίδης, ο Πουπάκης, ο Γκαϊτατζής, ο Δέδες (μέγας σκόρερ), ο Σαράφης, ο Κρητικόπουλος, ο Τόσκας, ο Σπυρίδων, ο Γούναρης, ο Γλέζος, ο Σταθόπουλος και ο Σταυρόπουλος.

Φυσικά, πανηγυρίσαμε και εμείς (βλέπε σχετική φωτογραφία), μαζί με τον προπονητή Λάκη Πετρόπουλο και τους επικεφαλής της αποστολής. Στη φωτογραφία, που μας έδωσαν την επόμενη ημέρα έβαλα έναν μικρό τόξο πάνω από το κεφάλι μου. Στη φωτογραφία είναι και ο Νικήτας, με τον οποίο συνταξιδέψαμε στην ίδια χρονιά και στην Αλβανία. Συγκεκριμένα, στα Τίρανα και το Δυρράχιο. Ήταν ένα ταξίδι εντελώς διαφορετικό. Περί αυτού, σε κάποιο άλλο άρθρο. Σήμερα, αναφέρομαι σε άλλο, πολύ σημαντικό ταξίδι, ένα μήνα ενωρίτερα, για τον αγώνα Παναθηναϊκού-Αγιαξ, στις 2 Ιουνίου, στο Λονδίνο. Ήμουν ο μόνος (και αθλητικός συντάκτης ακόμη τότε), που κάλυπτα όχι ρεπορτάζ Παναθηναϊκού, αλλά Ολυμπιακού. Υπήρχαν εκλεκτοί συνάδελφοι, οπαδοί του Παναθηναϊκού. Ο Χάρης Λυμπερόπουλος, ο Γιάννης Διακογιάννης, ο Χριστόφορος Κονταξής, ο Μάκης Παπαζήσης, ο Βασίλης Κοντοβαζαινίτης, κ.ά. Υπήρχαν και δύο «ΑΕΚτζήδες», ο Βαγγέλης Φουντουκίδης και ο Νίκος Κατσαρός.

Ειρήσθω εν παρόδω: Δεν με κάλεσαν ποτέ να πω τις εντυπώσεις μου, από κανέναν ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό σταθμό. Εννοείται, ότι ουδέποτε ζήτησα να συμμετάσχω. Φυσικά, αν η πρόταση ήταν σοβαρή, θα τη δεχόμουν…

Ούτε για τα συμβάντα στους αγώνες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου που διεξήχθησαν έναν μήνα αργότερα, ερωτήθηκα ποτέ. Ευκαιρία να γράψω τώρα μερικά περιστατικά. Ηταν ένα ταξίδι ονειρεμένο. Πριν από μισό αιώνα και πέντε χρόνια! Συνέβαλαν στην απόλαυση του ταξιδιού, ότι ήμασταν πολύ νέοι τότε ο Νικήτας Γαβαλάς και εγώ, καθώς και τα απρόοπτα περιστατικά, όπως η επίσκεψη στο μυθικό -λόγω και των κινηματογραφικών ταινιών που είχαν γυριστεί εκεί- Ακαπούλκο.

Επίσης, στο περιστατικό σε κέντρο διασκέδασης στη Νέα Υόρκη, όπου τραγουδούσε όλον τον Ιούλιο του 1971 η υπέροχη ερμηνεύτρια του λαϊκού τραγουδιού, Βίκυ Μοσχολιού, η αμοιβή της οποίας ήταν ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες δραχμές! Ακόμη, τα σοβαρά επεισόδια στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου του Τορόντο, στον οποίον μπήκαν, πηδώντας από τις εξέδρες, οπαδοί των δύο ομάδων. Έλληνες και Κροάτες. Έπεφτε άγριο ξύλο. Επενέβη όμως η Έφιππη Αστυνομία. Και διέλυσε τους συμπλεκομένους. Υπήρξαν μόνον τραυματισμοί (κατάγματα), χωρίς κανένα θύμα.