Στην πολιτική στο ειδικό βάρος πάντα υπήρχαν αβαρίες. Στη δικαιοσύνη πολύ λιγότερες. Το συμβατικό ντύσιμο, η σχέση των δικαστών με τους υπόλοιπους στην αίθουσα, το συγκεκριμένο λεξιλόγιο κατά την επικοινωνία είναι απαραίτητα ώστε η δικαιοσύνη να κρατάει τις προβλεπόμενες αποστάσεις.

Οχι βέβαια στην πράξη. Οσοι έχουν πάει στην Ευελπίδων θα έχουν δει και τσακωμούς στις αίθουσες και τους διαδρόμους, μία χάβρα στις αίθουσες όπου εκδικάζονται υποθέσεις και θόρυβο από τους διαδρόμους που υποχρεώνει κάθε τόσο τον πρόεδρο του δικαστηρίου να στέλνει αστυφύλακα για να τους πει να κάνουν ησυχία. Πταίσματα όμως σε σχέση με την πρώτη μέρα της δίκης για τα Τέμπη στη Λάρισα, όταν επικράτησε μια κατάσταση που δεν είχε εμφανιστεί σε καμία δίκη στο παρελθόν. Μάλιστα από πρόθεση.

Το «κατέβα κάτω, μωρή», που φώναξαν συγγενείς θυμάτων στην πρόεδρο του δικαστηρίου πριν ακόμα ξεκινήσει η ουσιαστική διαδικασία, λέει κάτι για τις προθέσεις. Πρόθεση δεν είναι να τιμωρηθούν οι ένοχοι, αλλά να αναζωπυρωθεί ο Φεβρουάριος του ’25 όταν η Ζωή και η Μαρία των Τεμπών γέμιζαν πλατείες. Και η δίκη να μην τελειώσει, τουλάχιστον πριν γίνουν οι επόμενες εκλογές.

Τα πάντα θα παρουσιάζονται σαν κυβερνητικά σκάνδαλα. Η χωρητικότητα του δικαστηρίου και το κόστος της κατασκευής του. Σαν να κάνει τη διαφορά αν ο χώρος στοίχισε ένα, ενάμιση ή δύο εκατομμύρια ευρώ ή σαν η απονομή της δικαιοσύνης να είναι καλύτερη αν τη διαδικασία παρακολουθούν εκατό, χίλιοι ή δέκα χιλιάδες θεατές. Σαν οι αίθουσες για τη δίκη της Χρυσής Αυγής ή για το Μάτι να είχαν μεγαλύτερη χωρητικότητα ή σαν οι δίκες της Αβάνας το ’56 ή οι δίκες στην Κίνα τη δεκαετία του ’70, που γινόντουσαν σε γήπεδα, να ήταν.

Το ΟΑΚΑ να φτιάξει η κυβέρνηση, πάλι κάτι θα φταίει. Και δεν διστάζουν να το δείξουν. Είναι η μοναδική δίκη που δικηγόροι της πολιτικής αγωγής κωλυσιεργούν. Η μόνη που έχει ηθικούς αυτουργούς αλλά δεν έχει φυσικούς αυτουργούς. Εκτός αν άκουσε κάποιος να μιλάνε για την ενοχή του σταθμάρχη. Μια διαδικασία που δεν πρόκειται να βλάψει την κυβέρνηση, αφού δεν πρόκειται να χάσει ψηφοφόρους της, αλλά γίνεται σκηνή για να ξαναζήσει η Ανω και Κάτω πλατεία Συντάγματος των Αγανακτισμένων.

Το απολίθωμα που είχε ξεπεραστεί από την εποχή

Η «17Ν» ήταν για χρόνια η άμεση απονομή της «δικαιοσύνης». Η αριστερή εκδοχή του «Ενα λοχία η Ελλάδα και θα δεις πώς θα φτιάξουν όλα». Η αποδοχή της σήμαινε ότι είσαι -και κυρίως στην επταετία ήσουν- επαναστάτης. Οτι μπορεί να διαφωνούσες με κάποιες ακρότητες του «ένοπλου συντρόφου», αλλά παρέμενε σύντροφος.
Οπως και η ίδια η «17Ν» και η κοινωνία με τα χρόνια και στη δεκαετία του ‘90 και της αστακομακαρονάδας είχε γίνει ένα ενοχλητικό απολίθωμα που ενοχλούσε τη διοργάνωση των Ολυμπιακών του 2004.

Και σαν απολίθωμα παρέμεινε στη φυλακή. Oπως οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και η Μπάαντερ Μάινχοφ είχαν ξεπεραστεί από την εποχή τους. Η βίαιη κατάλυση της δημοκρατίας εγκαταλειπόταν από μια Αριστερά που έψαχνε την αλλαγή στον φεμινισμό και την ψυχανάλυση, υπαρκτός σοσιαλισμός και μαοϊσμός γινόντουσαν παρελθόν και η γενιά που είχε στηρίξει τα κινήματα βυθιζόταν στο τέλμα της ακαδημαϊκής και δημοσιογραφικής κουλτούρας. Μόνο που στην Ελλάδα η «17Ν» αρνιόταν να πεθάνει.

Το γιατί και το πώς, το ποιες δολοφονίες ήταν ιδεολογικές και ποιες μεροκάματο, αμφιβάλλω αν θα γίνει ποτέ γνωστό. Σίγουρα όχι από τον Κουφοντίνα που περισσότερο από την ένοπλη επανάσταση σκέφτεται την υστεροφημία του.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ

Στις 11 Ιανουαρίου 1944 ο Πειραιάς βομβαρδίστηκε από 84 Β-17 της αμερικανικής αεροπορίας. Στόχος ήταν οι λιμενικές εγκαταστάσεις και τα γερμανικά πλοία στο λιμάνι, αλλά ο βομβαρδισμός είχε και παράπλευρες απώλειες. Επτακόσιους άμαχους οι οποίοι προκάλεσαν ένα αντισυμμαχικό ρεύμα. Το ΕΑΜ Πειραιά είχε χαρακτηρίσει την ενέργεια «φονική επιδρομή». Θέση που αναιρέθηκε από το ΚΚΕ αλλά επανήλθε αργότερα, όταν η σχέση Σοβιετικής Ενωσης και συμμάχων έγινε εχθρική. Ανάλογη θέση είχαν όμως και οι γερμανικές υπηρεσίες κατοχής που υποχρέωσαν την κυβέρνηση να εκδώσει σειρά γραμματοσήμων με την επισήμανση «Βομβαρδισμός Πειραιώς».

Ενίοτε το κλισέ ισχύει και η Ιστορία διδάσκει. Η πολιτική του Τραμπ ότι ο βομβαρδισμός του Ιράν θα προκαλούσε αντιδράσεις στο εσωτερικό με αποτέλεσμα την ανατροπή της κυβέρνησης των μουλάδων είχε την αντίθετη από την προσδοκώμενη αντίδραση.

Είναι αδύνατον να καταγραφούν αξιόπιστα οι αντιδράσεις των Ιρανών που ζουν στο Ιράν, αλλά οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί μοιάζουν να δημιουργούν ένα συνηθισμένο φαινόμενο σε μια χώρα που δέχεται επίθεση. Να ενώνει τον λαό της «κάτω από τη σημαία», όπως λένε οι Αμερικανοί. Οπως έχει συμβεί ανάλογα στο παρελθόν, ανεξάρτητα από το αν ο αρχηγός του κράτους λεγόταν Μεταξάς ή Στάλιν, όπως είχε συμβεί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ψιλά γράμματα βέβαια για τον Ντόναλντ Τραμπ και την ανερμάτιστη πολιτική του.