Σε συνεχείς εναλλαγές οι αντιδράσεις μεγάλου μέρους της κοινωνίας μέσα στο ίδιο χρονικό πλαίσιο. Η συνολική συγκίνηση  από την ικανοποιητική για τη χώρα  μας κατάληξη της  ,εθνικής σημασίας , φωτογραφική συλλογή από την εκτέλεση των 200 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής  ξεπέρασε ιδεολογίες  και αντιμετωπίστηκε όπως  αξίζει στην ιστορική μνήμη .

Ενωτική στιγμή ,την ίδια ώρα  που σε έγχρωμη αναμετάδοση από τους τηλεοπτικούς δέκτες   αυτή τη φορά , μια κατάσταση ολιγομελούς όχλου μας ξαναγύρισε αστραπιαία σε εικόνες βίας και κατάφωρης προσβολής κάθε έννοιας δημοκρατίας .Χωρίς  να μπω στις λεπτομέρειες του γιατί και πώς ,στάθηκα  σε εκείνα τα   αγριεμένα, γεμάτα μίσος  πρόσωπα που εκδήλωναν ένστικτα που βρήκαν χώρο να απλωθούν ,πρόσωπα που αμαύρωσαν, πρωτίστως, την  ιατρική τους ιδιότητα.

Εξω από το νοσοκομείο της Νίκαιας,  με έγγραφες ανακοινώσεις πως θα «υποδεχθούμε τον υπουργό όπως τους ταριάζει» νέοι στην πλειοψηφία επιστήμονες πέσανε, με τις κραυγές και τους λεκτικούς-και όχι μόνο, τραμπουκισμούς  τους- πιο κάτω και από το επίπεδο του ανώνυμου χουλιγκάνου. Η προετοιμασμένη μάζωξη  και τα όσα ακολούθησαν τσαλάκωσαν τη σχέση του απλού πολίτη με τον γιατρό του.

Τον επιστήμονα που όλοι έχουμε ανάγκη και πάντα στηρίζουμε σε αυτόν τις ελπίδες μας ,για εμάς τους ίδιους, τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Με βασικό γνώμονα τον καλό του τρόπο, την εμπιστοσύνη που, σίγουρα, πρέπει να αποπνέει  ,τον καλό του λόγο .Στοιχεία που, μην κρυβόμαστε  να αναζητούμε στο ιατρικό προσωπικό με τέτοια επιμονή ώστε, όχι σπάνια, να αλλάζουμε γιατρό, αναζητώντας   αυτόν που  ταιριάζει στο προσωπικό μας πρότυπο.

Και ήρθε η συνέχεια που επιβαρύνει ακόμη περισσότερο πολλούς από εμάς που επιμένουμε σε πρότυπα και παραδείγματα. Ο, μέσω ανακοινώσεων και διαδικτύου, πόλεμος μεταξύ «επιστημόνων» τύπου  συνδικαλίστριας της δημόσιας υγείας  Κοσμοπούλου- και πολιτικού Πολάκη εναντίον του οποιουδήποτε ύψωσε φωνή εναντίον της βάρβαρης εικόνας εις βάρος του Υπουργού Υγείας Αδωνι Γεωργιάδη.-Πρόσωπα του ιατρικού κόσμου ,των  οποίων το βιογραφικό  βαρύνεται ,όχι από το  γνωστικό  τους πεδίο. Αλλά  ή από λεκτικό υβριστικό -το σύνηθες του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ή   σταλινικής υφής ιδεοληπτικό περιεχόμενο όπως της ιατρού καθοδηγήτριας της ιατρικής κατάστασης όλων των απεργών πείνας , Κουφοντίνα, Ρωμανού, Κωστάρη  -έγκλειστων τρομοκρατών-και πολύ προσφάτως του πατρός θύματος της τραγωδίας των Τεμπών Ρούτσι.

Ανησυχητική η αδιάκοπη .από την πλευρά τους, προσπάθεια  για την απαξίωση όχι μόνο της σημασίας της κοινωνικής συμπεριφοράς των δημόσιων, ενεργών προσώπων, αλλά κυρίως  της κάθε προσπάθειας για την βελτίωση της δημόσιας υγείας. Ομως ανατριχιαστική σε επιπτώσεις  είναι η καθημερινότητα στον πάτο της, σκοτεινής και άρρωστης στην ουσία ,πλευράς του διαδικτύου, όπου πολίτες που απέκτησαν ταυτότητα χάρις στο facebook ,to Tik Tok  και τα λοιπά δίκτυα εναποθέτουν στη δημόσια σφαίρα του Internet  τόνους χυδαιότητας και λάσπης όχι μόνο σε ζώντες αλλά και σε τεθνεώτες.

Δεν μου επιτρέπεται να σας μεταφέρω  τα εκατοντάδες «γραφόμενα» και τους χαρακτηρισμούς  που τα συνόδευαν για τις δύο μεγάλες κυρίες της ελληνικής  ,σύγχρονης ιστορίας. Της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ  και της Αννας Ψαρούδα Μπενάκη που απεβίωσαν ,σχεδόν ταυτόχρονα και η απώλειά τους  έδωσε με κάθε λεπτομέρεια στοιχεία για τον πλούτο γνώσεων και πορείας και των δύο εκλεκτών και αναγνωρισμένων και εκτός Ελλάδος σπουδαίων γυναικών.

Ατομα -με μορφή ανθρώπου- από το πουθενά και τη βιογραφική τους ανυπαρξία  τις βεβήλωσαν με τα σχόλια τους ,χωρίς στην ουσία να γνωρίζουν  καν,  ποιες ακριβώς  ήταν και ποια η παρακαταθήκη που άφησαν επέκεινα ,μόνο και μόνο γιατί και οι δύο αυτές γυναίκες επιστήμονες δεν ανήκαν στον « δικό» τους  χώρο. Ενα χώρο άγνοιας ,φανατισμού, μίσους  ,απανθρωπιάς και πνευματικού, ανελεύθερου  ,σκοταδισμού -ίδιου και στους απογόνους σφαγιαστικών μεθόδων του παρελθόντος.

Είναι δίπλα μας όλοι αυτοί οι «πρωταγωνιστές» της προηγούμενης εβδομάδας. Και είναι πολλοί .Και η μόνη ,δική μας, ασπίδα είναι πώς αν τους μετρήσεις μέσα στο πολιτικό σύστημα είναι τελικά «λίγοι». Κυριολεκτικά και μεταφορικά.