Στην Ελλάδα, η παρουσία της δεν περιορίστηκε μόνο στη διεθνή της φήμη, αλλά συνδέθηκε και με ελληνικές σκηνές, όπως η Λυρική Σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου, η αίθουσα του κινηματογράφου «Παλλάς», το θερινό Θέατρο «Παρκ», η κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ο κινηματογράφος «Σπόρτινγκ», το θέατρο «Κοτοπούλη-Ρεξ», το Ωδείο Ηρώδου Αττικού και το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Αυτή η σύνδεση της ελληνικής σκηνής με την παγκόσμια καριέρα της Κάλλας δείχνει πως η υψίφωνος υπήρξε όχι μόνο διεθνής σταρ, αλλά και καλλιτέχνης που γέφυρε το ελληνικό κοινό με τον διεθνή χώρο.

Μία χαρακτηριστική στιγμή από τις εμφανίσεις της στην Ελλάδα καταγράφεται την Κυριακή 30 Αυγούστου 1964 στην πλατεία της Λευκάδας, όταν ερμήνευσε το «Voi, io sapete, o mamma» από την Cavalleria Rusticana του Pietro Mascagni, στο τελευταίο βράδυ των εορταστικών εκδηλώσεων. Το συγκεκριμένο ρεσιτάλ θεωρείται η τελευταία δημόσια εμφάνιση της Κάλλας στην Ελλάδα. Αντίστοιχα, η πρώτη δημόσια εμφάνισή της στη χώρα είχε πραγματοποιηθεί τον Απρίλιο του 1939, σε παράσταση της ίδιας όπερας στα «Ολύμπια», με το όνομα Μαρία Καλογεροπούλου. Η ταύτιση της Cavalleria Rusticana στην αρχή και στο τέλος της ελληνικής παρουσίας της δημιουργεί έναν ισχυρό συμβολισμό γύρω από τη διαδρομή της.

Η καταγραφή της ζωής και του θανάτου της περιλαμβάνει συγκεκριμένα επίσημα στοιχεία: το τελευταίο αυτόγραφο που υπέγραψε μία μέρα πριν τον θάνατό της, στις 15 Σεπτεμβρίου 1977, και το πιστοποιητικό θανάτου που υπέγραψε ο Γάλλος γιατρός Φιλίπ Στορά την επόμενη ημέρα. Μετά τον θάνατό της, εκατοντάδες συλλυπητήρια τηλεγραφήματα ήρθαν από όλο τον κόσμο, αποτυπώνοντας τον παγκόσμιο θαυμασμό προς την Κάλλας. Ανάμεσα στους αποστολείς ήταν ο ενδυματολόγος Piero Tosi, ο αρχιμουσικός Vittorio Gui, η φίλη και γραμματέας Nadia Stancioff, η Helene Rochas, η διοργανώτρια του διεθνούς διαγωνισμού «Madame Butterfly» Shinkichi Nakajima, ο πλοίαρχος Γ. Ραπανάκης από το τάνκερ «Αρτεμίσιον» του Αριστοτέλη Ωνάση, η Όπερα της Νάπολης «San Carlo», η ναυτιλιακή εταιρεία Springfield Shipping Co., η Josephine Chaplin και πολλοί συνάδελφοί της. Εντυπωσιακό είναι το τηλεγράφημα του Vittorio Gui που απευθυνόταν στην ίδια: «Με σένα τελειώνει μια εποχή, αλλά αρχίζει η αθανασία σου. Με αγάπη πάντα, ο δικός σου Vittorio».