Αυτόν τον καιρό είμαι πολύ κουρασμένη. Από τη βία, τα αδιέξοδα και τη δυστοπία παντού: στη ζωή, στην καθημερινότητα, στις σχέσεις, στην τέχνη. Ούτε το σώμα μου αντέχει πολλά ούτε η ψυχή μου. Εσυρα το βαρύ σώμα μου και τη δύσθυμη ψυχολογία μου μέχρι το Θέατρο Ακροπόλ, γιατί το «Hotel Amour» φέρει καλλιτεχνικές υπογραφές που θαυμάζω. Και τι καλά που έκανα, γιατί βγήκα από το θέατρο άλλος άνθρωπος… Γέμισαν τα μάτια μου ζεστά χρώματα, τα αυτιά μου υπέροχες μουσικές και η ψυχή μου γλυκά συναισθήματα.

 Μικρές ιστορίες

Τέσσερα ετερόκλητα ζευγάρια δίνουν ραντεβού σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής, με μόνο κοινό χαρακτηριστικό μεταξύ τους την επιθυμία για σεξ. Τα κίνητρα πίσω από την επιθυμία; Διαφορετικά για το καθένα από αυτά. Αλλο το σεξ της πρώτης φοράς, άλλο αυτό που προσπαθεί να αναβιώσει έναν κουρασμένο γάμο, άλλο αυτό που ψάχνει να βρει τι λείπει στη σχέση, άλλο αυτό που γίνεται απρόσωπα και ασύνδετα.

Μέσα σε τέσσερα δωμάτια και κάποιες ώρες, το σεξ γίνεται αφορμή και όχημα για οκτώ χαρακτήρες να γνωρίσουν καλύτερα τους εαυτούς και τους ερωτικούς συντρόφους τους. Να ανακαλύψουν τι επιθυμούν πραγματικά στη ζωή και τι αντιστέκεται μέσα τους, προκειμένου να το διεκδικήσουν.

Οι ιστορίες δεν είναι ούτε «παράνομες» ούτε «βρόμικες» ούτε καν ιδιαίτερα «πικάντικες», αν με ρωτάτε. Είναι μια αποτύπωση ρόλων που σχεδόν όλοι έχουμε παίξει στη ζωή μας, είτε επιτυχημένα είτε όχι. Είναι περάσματα από μία πίστα της ζωής στην άλλη, σαν αλλεπάλληλες προσπάθειες για ενηλικίωση. Και τις πίστες τις περνάς μόνο αν αγαπήσεις αρκετά τον εαυτό σου, ώστε να αφεθείς στο να αγαπήσεις και να αγαπηθείς με κάποιον άλλο.

 Ροζ τσιχλόφουσκα

Η σκηνοθεσία από το καλλιτεχνικό πολυεργαλείο που ονομάζεται Σμαράγδα Καρύδη έχει δέσει υπέροχα με το διαχρονικά δημιουργικό δίδυμο Γεράσιμου Ευαγγελάτου – Θέμη Καραμουρατίδη και μια εκλεκτή ομάδα συντελεστών, προσφέροντάς μας ένα εντυπωσιακό θέαμα που μοιάζει σαν να το παρακολουθούμε μέσα από ροζ γυαλιά σε σχήμα καρδιάς, πασπαλισμένα με αστερόσκονη.

Η παράσταση είναι εύρυθμη, με παλμό, αισθητική και χιούμορ. Τεράστιο ατού η ζωντανή μουσική της. Ο θίασος είναι δουλεμένος, καλοκουρδισμένος και γεμάτος ενέργεια, παρά τις εξαιρετικές μουσικοχορευτικές απαιτήσεις του έργου. Κι ενώ ήξερα τι να περιμένω από την Κατερίνα Παπουτσάκη, τον Γιώργο Παπαγεωργίου, τον Ιβάν Σβιτάιλο, τον Γιλμάζ Χουσμέν και τον Φοίβο Ριμένα, εξεπλάγην απίστευτα ευχάριστα με τους υπόλοιπους ηθοποιούς που δεν είχα την τύχη να δω στο θέατρο μέχρι σήμερα: τη Χαρά Κεφαλά, τον Βασίλη Μηλιώνη και την Αλεξάνδρα Κολαΐτη – και οι τρεις τους μια όμορφη αποκάλυψη…

Μακάρι να ισχύει το ρητό: «Η τέχνη αντιγράφει τη ζωή και η ζωή την τέχνη». Γιατί εμένα αυτή η ματιά, αυτή η γλυκιά ροζ τσιχλόφουσκα στην οποία μπήκα όσο έβλεπα την παράσταση πολύ μου αρέσει, πολύ μου ταιριάζει και νομίζω πως πολύ (και πολλοί) την έχουμε ανάγκη.