Γιατί όταν μια Εθνική Κοινωνική Συμφωνία φέρει την υπογραφή όλων των κοινωνικών εταίρων –εργαζομένων και εργοδοτών– δύσκολα βαφτίζεται «κυβερνητικό τέχνασμα». Ακόμη δυσκολότερα, όταν η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μιλά για «πηγή έμπνευσης» για όλη την Ευρώπη.

Μια αρκετά «άβολη» αλήθεια; Ότι όλες ανεξαιρέτως οι παρατάξεις, συμπεριλαμβανομένων αυτών που πρόσκεινται σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, ψήφισαν «ναι» στην υπογραφή της κοινωνικής συμφωνίας στο ΔΣ της ΓΣΕΕ. Άλλο κόμμα ψηφίζει στο συνδικάτο, άλλο στη Βουλή;

Και μέσα σε όλα, τα στοιχεία της αγοράς εργασίας δεν βοηθούν την καταστροφολογία: ανεργία στο 7,5%, αύξηση μισθών, άνοδος πλήρους απασχόλησης. Σε αυτό το περιβάλλον, η κυβέρνηση επέλεξε τον «δύσκολο δρόμο» της συνεννόησης αντί της μονομερούς νομοθέτησης.

Το δίλημμα που έθεσε η Υπουργός ήταν απλό: Θέλουμε περισσότερους εργαζόμενους να καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις ή όχι; Γιατί τελικά, η κοινωνία έχει ήδη απαντήσει.