Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να σταθεί κανείς στην προσπάθεια να πειστεί η κοινή γνώμη ότι το νέο κόμμα, με τον Τσίπρα επικεφαλής, θα καταφέρει να στέκεται στη σοσιαλδημοκρατία, στην Αριστερά και την οικολογία ταυτόχρονα.

Η «ενιαία προοδευτική παράταξη», υπερβαίνοντας το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τα μικρότερα κόμματα και τις κινήσεις του χώρου, πέραν του ότι εναπόκειται στον κ. Τσίπρα -ο οποίος απέτυχε πολλές φορές στο παρελθόν να πετύχει κάτι αντίστοιχο- προβάλλεται ως πολιτικό σύνθημα χωρίς περιεχόμενο, καθώς όλοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν υπάρχουν οι συνθήκες για κάτι τέτοιο.

Η «κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής» (σ.σ.: τίτλος βιβλίου του Κώστα Σκανδαλίδη από τη δεκαετία του 2000), με επίκεντρο τις «μεταρρυθμίσεις» και την «κοινωνική πολιτική», επίσης προβάλλει ως πολιτικό ανέκδοτο, ιδίως επειδή αυτός που την υπόσχεται είναι ο Τσίπρας, που έχει ήδη κυβερνήσει την καταστροφική για την ελληνική οικονομία και κοινωνία περίοδο 2015-2019. Ο κ. Τσίπρας του αχρείαστου και μεγαλύτερου 3ου Μνημονίου θα δυσκολευτεί να πείσει ακόμα και τους πλέον αδαείς ότι είναι ικανός να ασκήσει οικονομική και κοινωνική πολιτική, χωρίς να ξαναγυρίσει την οικονομία χρόνια πίσω.

Από την άλλη, οι μεγάλες κουβέντες για δημιουργία εναλλακτικής πρότασης απέναντι στο κυρίαρχο μοντέλο, η έμφαση στο κοινωνικό κράτος και την αναδιανομή, με μόνο όπλο τις δημόσιες επενδύσεις και τη φορολογία των «πλουσίων», πέραν του ότι δεν αποτελεί καινοτόμα πρόταση αφού είναι η αποτυχημένη πρόταση της ευρωπαϊκής Αριστεράς εδώ και 30 χρόνια, «κρύβει» αύξηση φόρων για τη μεσαία και μικρή επιχείρηση και τη μεσαία τάξη και, το χειρότερο, «κρύβει» σύγκρουση με την Ε.Ε., καθώς εισηγείται πολιτικές εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου.

Για παράδειγμα, η πρόταση για ταυτόχρονη μείωση φόρων στους μισθωτούς και αύξηση εσόδων από υψηλά κέρδη είναι μία υπεραπλουστευμένη ουτοπία, τέτοια που ο Τσίπρας δεν είχε τολμήσει να προτείνει ούτε προς τις εκλογές του 2015.

Η «αύξηση της αγοραστικής δύναμης» είναι μία ευχή, χωρίς ανάλυση του πώς θα αντιμετωπιστεί ο πληθωρισμός ή πως θα πειστούν οι επιχειρήσεις να αυξήσουν το κόστος εργασίας, χωρίς να μειώσουν την ανταγωνιστικότητά τους.

Η πρόταση για «κάλυψη του 15% των ενεργειακών αναγκών από ενεργειακές κοινότητες» αγνοεί το γεγονός ότι ήδη το ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας είναι κορεσμένο. Αγνοεί επίσης το ότι χωρίς τεράστιες επενδύσεις σε υποδομές ο στόχος αυτός είναι ανέφικτος. Και όταν δεν γίνεται καμία αναφορά σε τέτοιες επενδύσεις, τότε η πρόταση δεν είναι πρόταση, αλλά προσπάθεια παραπλάνησης πολιτών.

Πέραν γενικόλογων αναφορών και «πιασάρικων» τσιτάτων του Ρουσσώ και του Σάντερς, στο μανιφέστο δεν υπάρχει ούτε καν η δέσμευση για κοστολόγηση των πολιτικών που προτείνονται, ούτε τα εργαλεία με τα οποία αυτές οι πολιτικές θα υλοποιηθούν. Η φορολογική δικαιοσύνη, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, η αλλαγή παραγωγικού μοντέλου είναι απλώς συνθήματα σε μία ευρωπαϊκή χώρα όπως η Ελλάδα 2019-2026, που οι φόροι μειώνονται σταθερά κάθε χρόνο, οι μισθοί αυξάνονται, η ανεργία μειώνεται κ.ο.κ.

Το μανιφέστο του νέου κόμματος επιμελήθηκε ο Γιώργος Σιακαντάρης, ένας γνωστός πολιτικός επιστήμονας, και σίγουρα δεν είναι κυβερνητικό πρόγραμμα. Από την πρώτη ώρα, όμως, έχουν επισημανθεί τεράστια κενά, κενά που κάνουν «μπαμ» και έχουν ήδη αρχίσει και γίνονται αντικείμενο κριτικής. Για παράδειγμα, η καίρια ερώτηση «πού θα βρεθούν τα χρήματα;» ή «πώς γίνεται αλλαγή παραγωγικού μοντέλου χωρίς ιδιωτικές επενδύσεις;» δεν απαντώνται. Και ούτε θα απαντηθούν, καθώς είναι γνωστό ότι ο κ. Τσίπρας ούτε έχει ούτε νοιάζεται να έχει αυτές τις απαντήσεις.

Τουλάχιστον αμφίσημος είναι και ο όρος «νέος πατριωτισμός». Τι σημαίνει «νέος πατριωτισμός» για την Ελλάδα του 2026 σε έναν κόσμο που αλλάζει και μία γειτονιά που «φλέγεται»;

Με το μανιφέστο του νέου κόμματος, ο κ. Τσίπρας είναι σαφές ότι προσπαθεί να απευθυνθεί, πέραν των παλαιών και νέων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, αλλά και τους πολίτες που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, εμφανίζονται είτε αναποφάσιστοι είτε απογοητευμένοι. Είναι ωστόσο τέτοια η ασάφεια και τόσο αδύναμος ο συμβολισμός και τόσο μεγάλη η απουσία συγκεκριμένου πολιτικού λόγου, που ο κ. Τσίπρας καταφέρνει να μπερδεύει ακόμα και τους προσωπικούς του οπαδούς.

ΠΟΛΑΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΣΙΠΡΑ

Ενας «νέος ΣΥΡΙΖΑ»

Ανατρέχοντας κανείς στην κριτική που ήδη προκαλεί το μανιφέστο του νέου κόμματος Τσίπρα, μπορεί να ξεπεράσει αυτή που γίνεται από τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ. Μπορεί να σταθεί στην ανάρτηση του Πολάκη, ο οποίος έγραψε ότι προσπαθεί, αλλά δεν μπορεί να βρει διαφορές ανάμεσα στο μανιφέστο και τις συνεδριακές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ!

«Από τις θέσεις του τελευταίου συνεδρίου του Ιουνίου του 2025, του ΣΥΡΙΖΑ, η διαφορά ποια είναι; Τα περισσότερα που γράφει το κείμενο του ινστιτούτου (σ.σ.: εννοεί αυτό που προβλήθηκε ως μανιφέστο) περιέχονται στις θέσεις και στην απόφαση του συνεδρίου», έγραψε ο κ. Πολάκης και χαρακτηρίζει τον κ. Τσίπρα άτολμο, επειδή δεν περιλαμβάνει την επιστροφή της ΔΕΗ, των ΕΛ.ΠΕ. και της Εθνικής Τράπεζας στο Δημόσιο, στην αλλαγή του τρόπου πλήρωσης των θέσεων ευθύνης στη Δικαιοσύνη κ.λπ. Ο κ. Πολάκης εγκαλεί δε και για σκόπιμη ασάφεια τον κ. Τσίπρα, επειδή δεν λέει τίποτε για πλειστηριασμούς, ενώ αποκρύπτει ότι «προοδευτική φορολόγηση» σημαίνει 30% φορολόγηση των μερισμάτων όλων των εταιριών, μεσοσταθμικά.