Μια διαδρομή γεμάτη έντονες αντιθέσεις, δημόσιες παρεμβάσεις και στιγμές που συχνά ξεπερνούσαν τα συνηθισμένα όρια της κλασικής πολιτικής ζωής. Πριν γίνει ο πολιτικός που για δεκαετίες απασχόλησε την επικαιρότητα, πριν από τις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις, τις εκλογικές αναμετρήσεις και τη μακρά πορεία του στον δημόσιο βίο, υπήρξε ένας νεαρός φοιτητής που δοκίμασε έναν διαφορετικό δρόμο.
Στα σκονισμένα ράφια της ελληνικής δισκογραφίας των αρχών της δεκαετίας του ’70 υπάρχει μια μικρή, σχεδόν ξεχασμένη καταγραφή: ο Βασίλης Λεβέντης ως τραγουδιστής.
Είναι το 1972. Η Ελλάδα βρίσκεται ακόμη στη δίνη της δικτατορίας και ένας 21χρονος φοιτητής του Πολυτεχνείου, που είχε μπει στη σχολή το 1969 μάλιστα με εξαιρετική επίδοση ως τέταρτος, αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στο τραγούδι. Η ιστορία αυτή δεν κράτησε πολύ, όμως άφησε πίσω της δύο, τουλάχιστον, μικρούς δίσκους 45 στροφών από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία «Hellas Records».
Τα εξώφυλλα των δίσκων έχουν σήμερα τη γοητεία μιας άλλης εποχής: από τη μία το λογότυπο της εταιρείας και από την άλλη η φωτογραφία του νεαρού ερμηνευτή, ενός ανθρώπου που τότε κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αργότερα θα συνδεόταν τόσο έντονα με την πολιτική ζωή της χώρας.
Ιδιαίτερο στοιχείο των ηχογραφήσεων είναι φυσικά «Τα παιδιά του Πειραιά», του Μάνου Χατζιδάκι, που ενώ είχε γνωρίσει διεθνή επιτυχία, είχε χαρίσει στον Χατζιδάκι το Όσκαρ, αν και ο ίδιος το «απαρνήθηκε, πέρασε για λίγο και από τη φωνή του νεαρού Λεβέντη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ίσως η επιλογή αυτή να είχε και έναν προσωπικό συμβολισμό. Ο ίδιος είχε γεννηθεί στον Πειραιά, στα Ταμπούρια, μια γειτονιά με την οποία διατηρούσε ισχυρό δεσμό. Ο Πειραιάς, οι δρόμοι, το λιμάνι και η λαϊκή του ατμόσφαιρα ήταν στοιχεία που φαίνεται πως κουβαλούσε μαζί του. Παράλληλα, ήταν γνωστή η αγάπη του για τον Ολυμπιακό, αλλά και η σχέση του με τη μουσική, με ιδιαίτερη εκτίμηση σε καλλιτέχνες όπως η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και ο Τόλης Βοσκόπουλος.
Στο πρώτο 45άρι, ο Βασίλης Λεβέντης ερμηνεύει το «Τα παιδιά του Πειραιά» και στη δεύτερη πλευρά το τραγούδι «Αλέκα», μαζί με την Τζένη Λιέρη, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες ήταν τότε συμφοιτήτριά του στο Πολυτεχνείο.
«Αλέκα»
Μουσική: Πάνος Μαυρουλίδης
Στίχοι: Ν. Παναγιωτούνης
«Κλείνει συμβόλαιο ο Χάρος με δυο λεβέντες που αγαπούν με πάθος την Αλέκα/ Γίνηκε η ζωή τους βάρος/ σαν καταλάβαν και οι δύο πώς αγαπούσαν την ίδια τη γυναίκα/Σαν καταλάβαν και οι δύο πως αγαπούσαν την ίδια τη γυναίκα/ Αχόρταγη που είναι η Αλέκα/ αφού επήρε σε δύο άντρες την καρδιά/ Πόσο κακό τους έκανε/ Δεν είναι αυτή γυναίκα/ Αφού επήρε σε δύο άντρες την καρδιά».
Στο δεύτερο 45άρι υπάρχει ένα ορχηστρικό θέμα του Πάνου Μαυρουλίδη, ενώ στην άλλη πλευρά βρίσκεται το τραγούδι «Θε να στολίσω μια φωλιά». Η δισκογραφική καταγραφή τοποθετεί την κυκλοφορία του 1972 στη «Hellas Records», με τον Ευάγγελο Τσίχλα στη μουσική και διεύθυνση ορχήστρας.
«Εκεί ψηλά στον ουρανό/ στο πιο γλυκό φεγγάρι/ θε να σε κρύψω αγάπη μου/ κανείς να μην σε πάρει/Κάθε πρωί αγάπη μου/θα μας ξυπνούν τ’ αηδόνια/ και στα χρυσά μαλλάκια σου/θα παίζουν χελιδόνια/ Για να στολίσω μια φωλιά/ να ζούμε εμείς και τα πουλιά».
Αυτή η μικρή δισκογραφική περιπέτεια φαίνεται πως δεν είχε συνέχεια. Ο Βασίλης Λεβέντης δεν ακολούθησε τελικά τον δρόμο του τραγουδιού. Η ζωή του τον οδήγησε αλλού, σε μια μακρά και πολυσυζητημένη πολιτική διαδρομή.
Ροή Ειδήσεων 
